Σέλας: πῦρ· ἢ τὸν κεραυνόν, καὶ τὸ φῶς τῆς σελήνης· ἢ λαμπηδών.

Μια φυσιολογική κύηση διαρκεί κατά μέσο όρο γύρω στις 38 με 42 εβδομάδες. Κάπου γύρω στις 280 ημέρες, δηλαδή πάνω κάτω 40 εβδομάδες από την τελευταία έμμηνο ρύση και όχι 9 μήνες όπως πολλοί πιστεύουν. Τα περισσότερα νεογνά γεννιούνται μέσα σε δύο βδομάδες πριν ή μετά την πιθανή ημερομηνία  τοκετού.

Όμως οι μήνες των αρχαίων ήταν Σεληνιακοί. 'Ετσι για να υπολογίσουμε την γέννηση του Διονύσου θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι ένας μήνας διαρκεί περίπου 29 ½  μέρες. Και οι δώδεκα σεληνιακοί μήνες μας δίνουν 354 μέρες. Έτσι προσθέτανε έναν εμβόλιμο μήνα  των 11, ¼ ημερών για να φτάσουμε στις 365 1/2 ημέρες.

Όταν μιλούν δηλαδή για εξαμηνίτικο παιδί (29,5 χ 6 = 177 μέρες περίπου ) δηλαδή ένα έμβρυο που διανύει την 25^η εβδομάδα της κύησης  ή ένα  έμβρυο  7μηνίτικο  (29,5 χ 7 = 206,5 μέρες περίπου )  ή 29 εβδομάδα κύηση

 25η Εβδομάδα Κύησης

Είστε 25 εβδομάδων έγκυος. (Περίπου 23 εβδομάδες από τη σύλληψη)

Το αγέννητο μωρό σας είναι 34 εκατοστά σε μήκος και ζυγίζει σχεδόν 690 γραμμάρια.

• Τα κόκκαλα του γίνονται όλο και πιο σκληρά.

Το μωρό σας είναι τώρα αρκετά καλοσχηματισμένο, και του λείπει μόνο το λίπος για να μοιάζει εμφανισιακά με ένα νεογέννητο. Οι δομές στη σπονδυλική του στήλη διαμορφώνονται. Ο μικροσκοπικός εγκέφαλός του, αναπτύσσεται γρήγορα και το μωρό έχει ήδη γεμίσει τη μήτρα σας με το μέγεθός του. Η μήτρα σας έχει μέγεθος μιας μπάλας ποδοσφαίρου, και ήδη πρέπει να φαίνεστε ότι είστε έγκυος. Η επιδεξιότητα στις κινήσεις του βελτιώνεται όλο και περισσότερο. Η εξερεύνηση της μήτρας και του ομφάλιου λώρου αποτελούν την κύρια απασχόληση του μωρού σας. Εντυπωσιασμένο και το ίδιο με την εξερεύνηση, αγγίζει το πρόσωπό του, τα χέρια του, τα πόδια του, τον ομφάλιο λώρο κλπ. Τα δίδυμα, εξερευνούν το ένα το άλλο και έτσι ξεκινάει η πρωταρχική σύνδεσή τους. Τα αιμοφόρα αγγεία των πνευμόνων αναπτύσσονται, ενώ τα ρουθούνια του μωρού σας ανοίγουν. Τα νεύρα γύρω από την περιοχή των χειλιών και του στόματος παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευαισθησία. Οι κινήσεις κατάποσης συνεχίζονται.

Από την 23 εβδομάδα και μετά οι πιθανότητες γεννησης και επιβίωσης ενός βρέφους  είναι γύρω στις  20% πιθανότητες επιβίωσης. Οι πιθανότητες αυτές ανεβαίνουν μέρα με την ημέρα…

Πανω το μικροτερο μωρό που έχει επιβιώσει - Ενα "καμμένο" στην ουσία έμβρυο 25 εβδομάδων

27η Εβδομάδα Κύησης

Κατα την 27 εβδομάδα, το μήκος του μωρού σας έχει τριπλασιαστεί ή τετραπλασιάσει σε σχέση με το μέγεθος που είχε στις 14 εβδομάδες. Εάν το μωρό σας γεννηθεί αυτή την εβδομάδα, οι πιθανότητες επιβίωσης του αγγίζουν τώρα το 80 %.

29η Εβδομάδα Κύησης

Είστε 29 εβδομάδων έγκυος. (Περίπου 27 εβδομάδες από τη σύλληψη)

Το μωρό σας ζυγίζει τώρα περίπου 1150 γραμμάρια και έχει μήκος 38,5 εκατοστά.

• Το νευρικό σύστημα και οι πνεύμονές του συνεχίζουν και ωριμάζουν.

Το μωρό σας, παρόλο που έχει μεγαλώσει πολύ και καταλαμβάνει μεγάλο χώρο στη μήτρα σας, είναι σε θέση να κινηθεί, να κάνει τούμπες και να αλλάξει θέση. Παρατηρείτε εντυπωσιακές αλλαγές στο σχήμα της κοιλιάς σας καθώς το μωρό κινείται μέσα σ’ αυτήν. Μην ανησυχείτε ότι μπορεί να πάθει κάτι από τις απότομες αυτές κινήσεις. Το αμνιακό υγρό και τα παχιά μυϊκά στρώματα της μήτρας είναι αρκετά για να προστατεύσουν το μωρό σας. Το έμβρυο δεν έχει πάρει ακόμη την τελική θέση, και μπορεί να βρίσκεται με το κεφάλι προς τα επάνω. Σε αυτή τη φάση συνήθως τα μάτια του εμβρύου είναι μπλε ή γκρι, και έχουν τη δυνατότητα να διακρίνουν το τεχνητό από το φυσικό φως μέσω του τοιχώματος της μήτρας.

Μετα την 32 βδομάδα οι πιθανότητες επιβίωσης των μωρών που γεννιούνται αυτή την εβδομάδα είναι στο 90%

.

Περισσότερες πληροφορίες http://www.123baby.me/pregnancy_chart.html

 Έτσι οι πιθανότητες επιβίωσης ενός εμβρύου λιγόστευαν αν δεν είχε μπει ή κλείσει τον έβδομο μήνα. Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά με τις θερμοκοιτίδες και την συνεχή επίβλεψη από μεριά των γιατρών και του εξιδεικευμένου προσωπικού των εντατικών και φτάνουμε να επιβιώνουν και βρέφη που κυοφορούνται μόνο 75 μέρες

Ο τρόπος ραφής-υιοθεσίας του Διονύσου στον μηρό του Διός μας έδινε  διαφορετικές προοπτικές, σε γήινο επίπεδο, όπως την σωτηρία ενός αποβληθέντος –πρόωρου βρέφους, υπό διαφορετικές για την εποχή εκείνη, συνθήκες. Ίσως θα πρέπει να δούμε μόνο συμβολικά και μόνο έτσι θα πρέπει δεχθούμε το γεγονός της υιοθεσίας ενός μωρού από τον φυσικό και Θεϊκό του πατέρα. Περαιτέρω επί του θέματος όταν περάσουμε στο θέμα του Ειραφιώτη/Μηροτραφούς Διονύσου.

Συνεχίζω τα περί της Σεμέλης και της ερμηνείας της ως η γυναίκα ή Εκείνη που ΜΕΛΕΙΝ (φροντίζει, ενδιαφέρεται, μεριμνά )  τὸ σέλας.

Σελάω = φέγγω, λάμπω, φεγγοβολώ, ακτινοβολώ, αντιφεγγίζω, απαστράπτω, αστραποβολώ, αστράφτω.

λαμπετάω = λάμπω (Λαμπέτη = η λάμπουσα, η λαμπρή )-

Κάτω η 'Ελλη Λαμπέτη

 

λαμπετ-άω, = λάμπω, shine, only in Ep. part. λαμπετόων shining, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην Il.1.104 = Od.4.662, cf. Hes.Sc. 390; ἄστρα λαμπετόωντα Id.Th.110; τείρεα λ. A.R.3.1362

Σεύω = έσσευον, έσσευα, εσσευάμην, εσσυμμαι μτχ συμένος δηλ. διώκω, καταδιώκω, κυνηγώ, φυγαδεύω, παρακινώ στην καταδίωξη, εξωθώ, φοβίζω, σκιάζω, ρίχνω, εκτοξεύω..

 Έλη = θερμότητα του ήλιου, καύμα, καύσωνας, κάψα

Εληθερέω = λιάζομαι κάθομαι στον ήλιο, λιάζω, ζεσταίνω στον ήλιο

Εληθερής = ζεσταμένος στον ήλιο

ἕλη 1

ἕλη, ἡ,= εἵλη, ἀλέα (B),Ar.V.772 (Sch.Rav.), Eust.667.22, 1573.45.

Είλη = θερμότητα του ήλιου

Είλησις = κάψιμο στον ήλιο, μαύρισμα από τον ήλιο, αλλα και συστροφή

Ειλητικός = περιστρεφόμενος, κουλουριαζόμενος

Αλέα = αποφυγή, καταφύγιο, σκέπη σκέπαστρο

Αλέα θερμότητα και ζέστη

Αλεάζω = ζεσταίνομαι, είμαι θερμός

Αλεαίνομαι = θερμαίνομαι, ηλιάζομαι, λιάζομαι

Αλεαίνω = θερμαίνω, ηλιάζω, λιάζω

Αλεαντικός = θερμαντικός

‘Ελα = αυγή του ήλιου, αλλα και το αλατισμένο νερό, επίθετο της Ηρας στη Κύπρο, επίθετο της Αρτέμιδας στην Μεσσήνη, Ηρα, Αρτεμις

Ελάνη και το αναμμένο δαδί ή λαμπάδα

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum

Kallierges page 214, line 40

Καὶ γὰρ τῆς Σεμέλης κεραυνωθείσης ἡρπάγη ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ, κατὰ βούλησιν τοῦ Διὸς, ἐκ μέσου τοῦ πυρός.

Ενώ η Παλλάδα Αθηνά  είναι αυτή που θα κρατήσει την παλλόμενη καρδιά ή και τον ίδιο τον παλλόμενο Διόνυσσο, όπως βλέπουμε και παρακάτω μία από τις ερμηνείες που δίδονται για το όνομα της, κατά τους συγγραφείς για το ΠΑΛΛΑΔΑ. Η ίδια είναι αυτή που όχι μονο δεν θα βλάψει την Σεμέλη αλλά θα την φιλεί, θα την αγαπά δηλαδή διαπαντός …

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.) Ode O 2, scholion 15-55, line 11

 Ἡ δὲ Σεμέλη ἡ τεταμένας ἔχουσα τὰς τρίχας, ἡ ἀποθανοῦσα τῷ κτύπῳ τοῦ κε-
ραυνοῦ, ζῇ ἐν τοῖς θεοῖς τοῖς τὸν Ὄλυμπον οἰκοῦσιν· ἡ Παλλὰς  
δέ, ἤγουν ἡ Ἀθηνᾶ, φιλεῖ αὐτὴν διαπαντός· καὶ ὁ Ζεὺς ὁ πατὴρ πάντων φιλεῖ αὐτὴν κατὰ πολύ· φιλεῖ δὲ καὶ ὁ π(αῖς) αὐτῆς ὁ φέρων τὸν κισσόν, ἤγουν ὁ Διόνυσος (ᾧ ἐστιν ὁ κισσὸς ἀφιερωμένος).

Scholia In Oppianum, Scholia et glossae in halieutica (scholia vetera et recentiora)

Hypothesis-book 2, scholion 23, line 5

Παλλάς· ἡ φρόνησις, ἤως ἡ Ἀθηνᾶ· Παλλάν

φησι τὴν Ἀθηνᾶν, ἢ ὅτι ἐξῆλθε τῆς τοῦ Διὸς κεφαλῆς,

πάλλουσα τὰ ὅπλα, ἢ ὅτι Πάλλαντά τινα ἕνα τῶν Γιγάντων ἐφόνευσεν, ἢ ὅτι παλλομένην ἀνήγαγε τῷ Διῒ τὴν τοῦ Διονύσου καρδίαν, τῆς Σεμέλης κεραυνωθείσης. 

  

Η Σεμέλη κεραυνοβολημένη αλλά και εκ της ερμηνείας του ονοματός της είναι αυτή που φροντίζει/μέλει  τὸ σέλας και σέλας συμπληρώνει ο  John Anthony Cramer … «σέλας την αστραπήν και μέλλω το φροντίζω, η του Διός γαρ γυνή υπήρχεν» στον 2^ο τόμο του Anecdota Graeca e codd. manuscriptis Bibliothecarum Oxoniensium 

Το σέλας, αστραπή την ονομάζουν  αλλα δεν είναι μόνο η αστραπή, αλλα γενικότερα  το φως, η λάμψη, η αυγή, η λαμπηδών, η φεγγοβολή, η φεγγοβολιά το αστροποβόλημα, η μαρμαρυγή και ο σελαγισμός

«σέλας γὰρ τὴν ἀστραπήν· παρὰ τοῦ Δίος ᾐτήσατο μετὰ ἀστραπῆς καὶ βροντῶν συγγενέσθαι αὐτῇ»

<Σεμέλη>, θεὸς, θεμελὶς, θεμελιῶτις οὖσα.

Θεμέλιος = Θεμελιακός = ο των θεμελιων, θεμελίωδης, ακρογωνιαίος, απαραίτητος βασικός, ουσιώδης, πρωταρχικός, ριζικός, στοιχειώδης

Ακρογωνιαίος λίθος, γωνιόλιθος

Θεμελιούχος = ο συγκρατών τα θεμέλια, επίθετο του Ποσειδώνα, ο Ποσειδώνας

Θεμελιόω = βάζω θεμέλιο, θεμελιώνω, ιδρύω, βασίζω, εδραιώνω, ριζώνω, στηρίζω, στηρίζω γερά

Θεμελίσις, εδραίωση, ιδρυση, ισχυροποίηση, στερέωση, καθίδρυση, συγκρότηση

Θεμελιωτής = ιδρυτής, στυλοβάτης,

Θεμέλιο = Θέμελο, ρίζα, στήριγμα, βάθρο, έδρανο, έρεισμα, βάση, το πιο εσωτερικο και βαθύ μέρος πράγματος, ουσιαστικο περιεχόμενο πράγματος, πυρήνας

Θεμελιόθεν = εκ θεμελιων, ριζικά, άρδην, από τα θεμέλια, ολοκληρωτικά, πέρα για πέρα, συθέμελα

Όμως αν η Σεμέλη είναι αυτή που φροντίζει το Σέλας πως άραγε ονομάζετε η έχουσα/κατέχουσα το νέον σέλας ;;;

Joannes Stobaeus Anthologus, Anthologium

Book 1, chapter 40, section 1, line 268

                            Ῥάβδος δὲ ἴριδος ἔμφασις

εὐθεῖα· ἅλως δ' ἐστὶν ἔμφασις λαμπρότητος ἄστρου περί-
αυγος, διαφέρουσα τῇ ἰδιότητι, <ὅτι> ἡ μὲν ἶρις ἐξ ἐναν-

τίας φαίνεται ἡλίου τε καὶ σελήνης, ἡ δ' ἅλως κύκλῳ

παντὸς ἄστρου. Σέλας δ' ἐστὶ πυρὸς ἀθρόου ἔξαψις ἐν ἀέρι.

Suda, Lexicon

Alphabetic letter sigma, entry 193, line 1

<Σέλας:> πῦρ· ἢ τὸν κεραυνόν, καὶ τὸ φῶς τῆς σελήνης· ἢ λαμπηδών.

Suda, Lexicon

Alphabetic letter kappa, entry 1996, line 2

<Κομῆται:> ἀστέρες, οἷον πωγωνίας καὶ λαμπαδίας πυρὰ ὑφε-

στῶτα παχέος ἀέρος εἰς τὸν αἰθερώδη τόπον ἀνενεχθέντος. σέλας,
πυρὸς ἀθρόου ἔξαψις, περιφερομένου ταχέως καὶ φαντασίαν μήκους
ἐμφαίνοντος.

Το σέλας είναι η συνολική έξαψις/άναμμα  του πυρός που περιφερόμενο γρήγορα  παρουσιάζεται/φανερώνεται/ εξαπλώνεται   κατά το μήκος οχι μόνο της εμφάνισης αλλά και της λάμψης του…

Όπως το πύρ ή ο κεραυνός αλλα και το φως η λάμψη και η αίγλη (λαμπηδών)  της σελήνης αλλά και άλλων αστέρων…

Suda, Lexicon
Alphabetic letter sigma, entry 191, line 1

 Σελαγεῖται:> ἀντὶ τοῦ λάμπεται, ἐκπυροῦται. παρὰ τὸ σέλας.

<Σελαγίζω.> λάμπω.

Scholia In Homerum, Scholia in Iliadem (scholia vetera)
Book of Iliad 8, verse 75-6, line of scholion 1

   b(BE³)T ex. <δαιόμενον δέ </ ἧκε> σέλας:> τὸ <σέλας> (76) δηλοῖ τὴν ἔλλαμψιν.

Ελλάμπτω- ‘Ελλαμψις = εσωτερική λάμψη, λάμψη που προέρχεται από μέσα, εσωτερική φώτιση

Ελλάμπομαι – φωτίζομαι εσωτερικά, διακρίνομαι, διαπρέπω, αναδεικνύομαι, αριστεύω, διαλάμπω.

Όμοια όμως και το Σέλας ισχυρίζονται ότι εκτός από την συλλογή θερμού αέρα που συνδέεται και με την φλόγα, την λαμπρότητα  ισχυρίζονται ότι το σέλας μπορεί να προέρχεται και από το ρήμα σαλεύεσθαι / σαλεύω = τινάζω, κλονίζω, πάλλω, ταράζω, κραδαίνω, δονώ, κλυδωνίζομαι, δονούμαι, παραδέρνω,  και κινύσσω/κινύσσομαι  = κινούμαι, σείομαι, ταλαντεύομαι κλπ 

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 3, scholion 70, line 2

Λάβρον Ἁφαίστου]* Τουτέστιν ἡ τοῦ πυρὸς φλὸξ ἀθρόως
ἐξήφθη· σέλας γὰρ κυρίως τὴν ἐν τῷ ἀέρι ἀθρόως ἐξαπτο-
μένην φλόγα φαμέν, παρὰ τὸ σαλεύεσθαι καὶ κινεῖσθαι.

 

 Scholia In Aristophanem, Commentarium in plutum (recensio 2) (scholia recentiora Tzetzae)
Argumentum-dramatis personae-scholion sch plut, verse 81, line 2

“ὦ τῆς Φοίβης ἔκγονε <Ἄπολλον”> ἢ “ὦ ἥλιε φωσφόρον σέλας τοῦ βίου

Scholia In Aristophanem, Scholia in vespas (scholia vetera, recentiora Tricliniana et Aldina)
Argumentum-dramatis personae-scholion sch vesp, verse 459b,col 2, line 5

VΓAld    τὸ σέλας γὰρ ποιεῖ τὸν καπνόν. 

Όμως και η Σελήνη  δεν είναι αλλη απο την  έχουσα νέον σέλας

συνεχίζετε

Σεμέλη, κύριον, παρὰ τὸ σέλας μέλειν...

ΟΙ  ερωτικές συναντήσεις της Σεμέλης με τον Πατέρα θεών και ανθρώπων τον Δία δημιουργούν μια σειρά από αντιζηλίες και ο γιος του Αρης ως ανάποδη γραφή της μητέρας του ‘Ηρας αντιδρά και προσπαθεί να δια-σπείρει την έριδα θέτοντας μια σειρά από προβλήματα που πρέπει να λυθούν για  να μην εγκαταλείψει την κατοικία των θεών και τον  Όλυμπο.

Παρακινεί λοιπόν την Ήρα αλλά και την Αθηνά την γεννημένη από το κεφάλι του πατρός της να αρνηθούν  και ν΄αποτρέψουν τη γέννηση του νόθου υιού της Σεμέλης.

Η ιστορία έχει προδιαγραφεί. Ο ΔΙΑΣ έχει δεχτεί ήδη μία πρώτη αίσθηση της πληγής, ο μικρός φτερωτός Έρωτας με τα βέλη του έχει αγγίξει με την άκρη του βέλους του το δέρμα του μηρού και προαναγγείλει τον μελλούμενο τοκετό και την εγκυμοσύνη που θ΄ ακολουθήσει στον ΜΗΡΟ. Ο μηρός  του που θα μετατραπεί στην αντίστοιχη αρσενική μήτρα που θα δεχθεί τον καρπό της Σεμέλης, τον σκηπτούχο του γλυκού καρπού.

Θηλυκές ωδίνες θα υποφέρει στον αρσενικό μηρό για να σώσει τη γέννα, το γόνο του από τη θνητή γυναίκα και  τον αθάνατο πατέρα, τον Διόνυσο τον σωτήρα της ανθρώπινης γενιάς «Διονυσον αλεξητήρα γενεθλής»…κατα τον Νόννο.

Έχει προδιαγραφεί το μέλλον και το έχει  ονειρευτεί   ήδη και η Σεμέλη. Ένα μέλλον που την περιμένει  να το ζήσει …πεθαίνοντας  και το αντικρίζει χαμένη μέσα στο παράξενο όνειρο της :  η ουράνια φλόγα πέφτει από τον ουρανό και ρίχνει κάτω ολόκληρο δέντρο, αλλά ο καρπός του δέντρου μένει ανέγγιχτος. Γοργόφτερο πουλί αρπάζει τον μισοτελειωμένο καρπό για να τον προσφέρει στον Δια. Εκείνος  τον δέχεται στην στοργική αγκαλιά του και τον ράβει στον μηρό του… Αντί όμως για καρπό ο άντρας διαμόρφωσε τη μορφή του ταύρου με τα κέρατα και βλάστησε τέλειος άντρας πάνω στην βουβωνική χώρα του γονιού του…

Η Σεμέλη ήταν το ίδιο το  φυτό που κατακάηκε και  τρέμοντας από το φόβο αναπήδηξε στο κρεβάτι της… Θ’ ακολουθήσει η θυσία της αγνής κόρης στον βωμό του Διός. Θα θυσιάσει έναν ταύρο όμοιο με την κερασφόρα φύση του Λυαίου, θα θυσιάσει στον Δία τον κυρίαρχο της αστραπής .. και το αίμα θα βάψει την τραχηλιά της και τις μπούκλες της κόρης…

 Ο Δίας θα σμίξει μαζί της  μουγκρίζοντας με την βοή ταύρου, και με όψη με κέρατα που την μορφή του θα φέρει και ο υιός του ο κερασφόρος Διόνυσος, άλλοτε θα πάρει την μορφή του δασύτριχου λιονταριού, του πάνθηρα, και θα σπείρει γιό θαραλλέο οδηγό πανθήρων και ηνίοχο λιονταριών… Το κλήμα και οι σπείρες του αλλά και του κισσού όμοιες με τις σπείρες των φιδιών να κινούνται ως έλικες…

Ο άφθαρτος γιος που θα μεταμορφώσει την θνητή μητέρα σε αθάνατη θεά, τη Σεμέλη την βασίλισσα του Ολύμπου – “Σεμέλην τελεσειεν εού βασίλιεαν Ολύμπου”

Θα φέρει μέσα της τον άφθαρτο γιό και αθάνατη θα γίνει. Ευτυχισμένη εσύ, γιατί εγκυμονείς χαρά για τους θεούς και τους ανθρώπους, αφού κρατάς στην κοιλιά σου τον λυτρωτή γιό της πίκρας των θνητών

«Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού, ευλογημένη συ εν γυναιξί» (Λουκ. α’, 28-29). Η Παναγία αποκαλείται «κεχαριτωμένη» και χαρακτηρίζεται «ευλογημένη», αφού ο Θεός είναι μαζί της… σε κάποια άλλη γραφή και σε άλλο χρόνο και σε άλλα κείμεν..

H Σεμέλη  θα ντραπεί να τον αποκαλέσει άντρα της γιατί τον γνωρίζει μονο μέσα στο όνειρο της Ενας γάμος- ιεροπραξία  με ταύρο ή με ίδια τη θύελλα, θα ζητήσει  να τιμήσει το γαμήλιο κρεβάτι της με τον επουράνιο πυρσό του, ανάβοντας τα νέφη με ερωτικό φώς, ν΄ αγγίξει την αστραπή και να χαϊδέψει τον κεραυνό.

Παρακαλεί στη ουσία για τον θάνατό της. Ήλπιζε σε γάμο ισότιμο με αυτόν της Ηρας…

Η ιέρεια Σεμέλη, θα μετατραπεί στην Φάτνη και στην γυναικα που θα θεωθεί για να θέσει το θεμέλιο  και που θα χωρέσει τον Άφθαρτο…

Η ερμηνεία δε του ονόματος της δίδεται ξεκάθαρα παρακάτω σε ολες τις δυνατές ερμηνείες των αρχαίων λεξικογράφων σε πείσμα όλων των ανίδεων που βρίσκουν δυσερμήνευτο  και δεν τους ταιριάζει το Μ στη Σε-ΜΕΛΗ και αγνοούν την εννοια της ΘΕΜΕΛΗ/ΘΗΜΕΛΗΣ και του ΘΕΜΕΛΙΟΥ … της ίδιας της μητέρας ΓΗΣ ...

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)

Alphabetic entry sigma, page 498, line 21

<Σέλας>, παρὰ τὸ σεύω τὸ ὁρμῶ καὶ σέλη ἡ λαμπεδὼν,  παρὰ τὸ σεύεσθαι ἐξ αὐτῆς τὴν ἕλην καὶ ὁρμᾷν, ἢ  παρὰ τὸ ἕλη ἡ λαμπηδὼν ἕλας καὶ σέλας· καὶ εἰς τὸ  ἥλιος, καὶ λάμπω, καὶ σάλπιγξ, καὶ σεμελή.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry sigma, page 498, line 36

<Σεμέλη>, κύριον, παρὰ τὸ σέλας μέλειν, ἤγουν φροντίζειν· σέλας γὰρ τὴν ἀστραπήν· παρὰ τοῦ Δίος ᾐτήσατο μετὰ ἀστραπῆς καὶ βροντῶν συγγενέσθαι αὐτῇ.

<Σεμέλη>, θεὸς, θεμελὶς, θεμελιῶτις οὖσα. 

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry sigma, page 498, line 41

                                                   θέμελις ἡ  γῆ προσαγορεύεται· διὰ τὸ ἐν αὐτῇ πάντα καταθεμελιοῦσθαι· καὶ κατ' ἐναλλαγὴν τοῦ θ εἰς σ, Σεμέλη.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode P 3, scholion 177b, line 10

ἐτυμολογοῦσι δὲ τὴν Θυώνην ἀπὸ τῆς θυηλῆς. Σεμέλη δὲ ἢ
κατὰ τὸ μυθικὸν ἡ τὰ μέλη τοῦ σώματος ὑπὸ τῶν βροντῶν
διασαλεύσασα, ἢ κατὰ τὸ φυσικὸν ὅτι σείει τὰ μέλη τῶν οἰ-
νουργούντων αὐτὸν ὁ Διόνυσος, ἐν ᾧ τοὺς βότρυς ἁλλόμενοι
πατοῦσιν· ἡ δὲ Θυώνη κατὰ τὸ μυθικὸν, διὰ τὸ κεραυνοῖς
τεθραῦσθαι, κατὰ δὲ τὸ φυσικὸν, ὅτι πυρώδης ἡ οὐσία τοῦ
οἴνου.

  

Η αστραπή θα γίνει μαμή και οι κεραυνοί η Ειλειθύια η θεά της γέννας

Θανατηφόρος έρωτας και γάμος σε μια μόνο τελετή  η Υης και η Εκχώ και η Σεμέλη..

Η  νύμφη  και το γαμήλιο άσθμα του κεραυνού  με τις ακτίνες του θα κατακάψουν ολόκληρη την νύμφη και θα την μετατρέψουν σε στάχτη… Από τον καμένο κόλπο η επουράνια φλόγα με σεβασμό έβγαλε τον Βάκχο που σκιρτούσε, μολονότι κατέστρεψε το γάμο με μητροφονο σπινθήρα. Και η Σεμέλη χάθηκε από πυρωμένο θάνατο της

Το βρέφος πρόωρο άλλοτε εξαμηνίτικο κι άλλοτε εφταμηνίτικο σε διάφορες αναφορές στα κείμενα… Ο Ιμερος, η Ειλείθυια, οι Ερινύες όλοι συγκεντρωμένοι στο ίδιο κρεβάτι.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 3, section 27, line 3

             Ζεὺς δὲ μὴ δυνάμενος ἀνανεῦσαι παρα-
γίνεται εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς ἐφ' ἅρματος ἀστραπαῖς
ὁμοῦ καὶ βρονταῖς, καὶ κεραυνὸν ἵησιν. Σεμέλης δὲ
διὰ τὸν φόβον ἐκλιπούσης, ἑξαμηνιαῖον τὸ βρέφος
ἐξαμβλωθὲν ἐκ τοῦ πυρὸς ἁρπάσας ἐνέρραψε τῷ μηρῷ.

Scholia In Homerum, Scholia in Iliadem (scholia vetera) (= D scholia)
Book of Iliad 14, verse 323, line of scholion 10

Ζεὺς δὲ, μὴ δυνάμενος ἀνανεῦσαι, παραγίγνεται εἰς τὸν θάλαμον αὐτῆς ἐφ' ἅρ-
ματος, ἀστραπαῖς καὶ βρονταῖς ὁμοῦ, καὶ κεραυνὸν ἵησιν. Σεμέλης δὲ διὰ τὸν φόβον ἐκλειπούσης, ἑξαμηνιαῖον τὸ βρέφος ὁ Ζεὺς ἐκ τοῦ πυρὸς ἁρπάσας ἐνέῤῥαψε τῷ μηρῷ.

Και στους διαλόγους του Λουκιανού ο συγγραφέας μιλάει για επτάμηνον έμβρυο που δένεται στον μηρό

Lucianus Soph., Dialogi deorum
Dialogue 12, section 2, line 12

{ΕΡΜΗΣ}

 Καὶ μάλα, εἰ καὶ παράδοξον εἶναί σοι δοκεῖ· τὴν

μὲν γὰρ Σεμέλην ὑπελθοῦσα ἡ Ἥρα – οἶσθα ὡς ζη-

λότυπός ἐστι – πείθει αἰτῆσαι παρὰ τοῦ Διὸς μετὰ

βροντῶν καὶ ἀστραπῶν ἥκειν παρ' αὐτήν· ὡς

δὲ ἐπείσθη καὶ ἧκεν ἔχων καὶ τὸν κεραυνόν,

ἀνεφλέγη ὁ ὄροφος, καὶ ἡ Σεμέλη μὲν διαφθείρεται

ὑπὸ τοῦ πυρός, ἐμὲ δὲ κελεύει ἀνατεμόντα τὴν

γαστέρα τῆς γυναικὸς ἀνακομίσαι ἀτελὲς ἔτι αὐτῷ

τὸ ἔμβρυον ἑπτάμηνον· καὶ ἐπειδὴ ἐποίησα,

διελὼν τὸν ἑαυτοῦ μηρὸν ἐντίθησιν, ὡς ἀποτελε-

σθείη ἐνταῦθα, καὶ νῦν τρίτῳ ἤδη μηνὶ ἐξέτεκεν αὐτὸ

καὶ μαλακῶς ἀπὸ τῶν ὠδίνων ἔχει.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Praeparatio evangelica
Book 2, chapter 1, section 24, line 3

           ἀφορμὰς δὲ ἔχειν τὸν Ὀρφέα πρὸς τὴν μετάθεσιν τῆς τοῦ θεοῦ
γενέσεως καὶ τελετῆς τοιαύτας· Κάδμον ἐκ Θηβῶν ὄντα τῶν Αἰγυπτίων γεν-
νῆσαι σὺν ἄλλοις τέκνοις καὶ Σεμέλην· ταύτην δὲ ὑφ' ὅτου δήποτε φθαρεῖσαν
ἔγκυον γενέσθαι καὶ τεκεῖν ἑπτὰ μηνῶν διελθόντων βρέφος οἷόν περ οἱ κατ' Αἴγυπτον τὸν Ὄσιριν γεγονέναι νομίζουσιν· τὸν δὲ Κάδμον τελευτῆσαν τὸ βρέφος χρυσῶσαι καὶ τὰς καθηκούσας αὐτῷ ποιήσασθαι θυσίας, ἀνάψαι δὲ   καὶ τὴν γένεσιν εἰς Δία, σεμνύνοντα τὸν Ὄσιριν καὶ τῆς φθαρείσης τὴν διαβολὴν ἀφαιρούμενον.

Joannes Malalas Chronogr., Chronographia
Page 41, line 12

                                                  καὶ ἐν τῷ ἔχειν αὐ-
τὴν ἐν γαστρὶ τὸν παῖδα χειμῶνος ὄντος ἐγένοντο ἀστραπαὶ
μεγάλαι καὶ βρονταί· καὶ ἐθροήθη ἡ κόρη Σεμέλη, καὶ τὸ μὲν
βρέφος παρευθὺς ἐγέννησε μηνῶν ἑπτά, αὐτὴ δὲ μὴ ὑπενέγκασα
τοὺς πόνους ἐτελεύτησε· καὶ ἔπεμψεν ὁ Κάδμος τὸ βρέφος εἰς
τὴν Νυσίαν χώραν, κἀκεῖ ἐτράφη· διὰ τοῦτο δὲ συνεγράψατο ὅτι
ὁ Ζεὺς τὸν λοιπὸν χρόνον τῆς μητρικῆς αὐτοῦ γαστρὸς ἐν τῷ ἰδίῳ
κόλπῳ ἐφύλαξε, διότι μέρος ζωῆς ἔσχε παρὰ τὸν χρόνον τῆς γεν-
νήσεως αὐτοῦ ἐκτρωθείς, καθὼς Παλαίφατος ὁ σοφώτατος συν-
εγράψατο.

Georgius Cedrenus Chronogr., Compendium historiarum
Volume 1, page 43, line 6

                                                           τὴν δὲ Σεμέ-
λην Πολυμήδων ὁ υἱὸς τοῦ Αἰθερίωνος γήμας, ἐκ τοῦ γένους ὢν
τοῦ Διός, ἀπὸ Σεμέλης ἑπταμηνιαῖον γεννᾷ βρέφος διὰ τὸ ὑπὸ
ἀστραπῶν καὶ βροντῶν ἐξαισίων τὴν μητέρα ἀποθανεῖν.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 3, section 27, line 6

ἀποθανούσης δὲ Σεμέλης, αἱ λοιπαὶ Κάδμου θυγατέρες
διήνεγκαν λόγον, συνηυνῆσθαι θνητῷ τινι Σεμέλην
καὶ καταψεύσασθαι Διός, καὶ <ὅτι> διὰ τοῦτο ἐκεραυ-
νώθη. 

συνεχίζετε 

...ἀθανάτην σε καλέσσω

….ἔγραφεν εἰς μέσα νῶτα ποθοβλήτοιο φαρέτρης·

’πρῶτος ἄγει Κρονίωνα βοώπιδος ἐς λέχος Ἰοῦς·’

’δεύτερος Εὐρώπην μνηστεύεται ἅρπαγι ταύρῳ·’

’Πλουτοῦς εἰς ὑμέναιον ἄγει τρίτος ἀρχὸν Ὀλύμπου·’

’τέτρατος εἰς Δανάην καλέει χρύσειον ἀκοίτην·’

’πέμπτος ἐπεντύνει Σεμέλῃ φλογεροὺς ὑμεναίους·’

’αἰετὸν Αἰγίνῃ πρόμον αἰθέρος ἕκτος ὀπάζει·’

’ἕβδομος Ἀντιόπην Σατύρῳ δολόεντι συνάπτει·’

’ὄγδοος ἔμφρονα κύκνον ἄγει γυμνόχροϊ Λήδῃ·’

’εἴνατος ἵππια λέκτρα φέρει Περραιβίδι Δίῃ·’

’θέλγεται Ἀλκμήνης δεκάτῳ τρισέληνος ἀκοίτης·’

’ἑνδέκατος μεθέπει νυμφεύματα Λαοδαμείης·’  

’δωδέκατος τριέλικτον Ὀλυμπιάδος πόσιν ἕλκει.’

ἀλλ' ὅτε πάντας ὄπωπεν Ἔρως στοιχηδὸν ἀφάσσων,

ἄλλους μὲν μεθέηκε πυριγλώχινας ὀιστούς,

χειρὶ δὲ πέμπτον ἄειρε καὶ ἥρμοσεν αἴθοπι νευρῇ

κισσὸν ἐπὶ γλωχῖνι βαλὼν πτερόεντος ὀιστοῦ,

δαίμονος ἀμπελόεντος ἵνα στέφος ἅρμενον εἴη,

νεκταρέου κρητῆρος ὅλον βέλος ἰκμάδι βάψας,

νεκταρέην ἵνα Βάκχος ἀεξήσειεν ὀπώρην.

 ὄφρα μὲν εἰς Διὸς οἶκον Ἔρως κουφίζετο παλμῷ,

τόφρα δὲ καὶ Σεμέλη ῥοδοειδέι σύνδρομος ὄρθρῳ

ἀργυρέης ἐτίταινε δι' ἄστεος ἦχον ἱμάσθλης

ἡμιόνους ἐλάουσα, καὶ ὄρθιος ἄκρα κονίης

λεπτὸς ἐυκνήμιδος ἐπέγραφεν ὁλκὸς ἀπήνης·

ὄμμασι γὰρ ληθαῖον ἀμεργομένη πτερὸν Ὕπνου

ἀντιτύπῳ πόμπευεν ἀλήμονα θυμὸν ὀνείρῳ

θέσφατα ποικίλλοντι, καὶ ἀρτιγόνοισι κορύμβοις

ἔλπετο καλλιπέτηλον ἰδεῖν φυτὸν ἔνδοθι κήπου

ἔγχλοον, οἰδαλέῳ βεβαρημένον ὄμφακι καρπῷ,

νειφόμενον Κρονίωνος ἀεξιφύτοισιν ἐέρσαις· 

Βέλη που ειναι έτοιμα στο θηκάρι του Ερωτα και το πέμπτο  για την Σεμέλη, το πρώτο για την Ιώ, το δεύτερο για την Ευρώπη, το τρίτο για την Πλουτώ και το τέταρτο για την Δανάη... ερωμένες-σύζυγοι του Πατερα Δία... Νόννου Διονυσιακά συνέχεια ...

Το τέταρτο καλεί στη Δανάη τον χρυσό σύζυγο. Το πέμπτο προσφέρει φλογερούς γάμους με τη Σεμέλη. Το έκτο τον αετό που μάχεται στον ουρανό θα φέρει στην Αίγινα. Το έβδομο την Αντιόπη ενώνει με τον πανούργο Σάτυρο. Το όγδοο οδηγεί το θεϊκό κύκνο στη γυμνή Λήδα. Το ένατο φέρνει αγκαλιά αλόγου στην Περραιβίδα Δία. Με το δέκατο μαγεύεται ο εραστής της Αλκμήνης για τρία φεγγάρια. Το ενδέκατο έχει τους γάμους της Λαοδάμειας. Το δωδέκατο έλκει τον εραστή της Ολυμπιάδας τρεις φορές. Αλλά όταν όλους τους κοίταξε, ο Έρωτας παίρνοντας τα με τη σειρά, άφησε, τα βέλη με τις φλογερές γλώσσες και το πέμπτο σήκωσε με τα χέρια και το άρμοσε σε λαμπερή χορδή, για να βάλει κανείς στη γωνία του φτερωτού βέλους κισσό, για να αρμόζει το στεφάνι του αμπελουργού θεού, βουτώντας όλο το βέλος στο δροσερό νέκταρ, για να θρέψει ο Βάκχος τον καρπό από νέκταρ.

Τότε που ο έρωτας πετούσε προς το σπίτι του Δία, η Σεμέλη, η συνοδοιπόρος με τη ροδόχρωμη αυγή άπλωνε τον ήχο αργυρού μαστιγίου μέσα στην πόλη, βάζοντας τους ημιόνους να τρέχουν και η λεπτή σκόνη της καλότροχης άμαξας διέγραφε σε ευθεία γραμμή τα χνάρια της. Γιατί απομακρύνοντας το φτερό του Ληθαίου Ύπνου από τα μάτια της έστελνε την περιπλανώμενη ψυχή της σε προφητικό όνειρο και είδε ένα φυτό μέσα στον κήπο της με όμορφα πέταλα, ολάνθιστο με νεαρά μπουμπούκια και καταπράσινο, γερμένο από άγουρο φουσκωμένο καρπό, που λύγιζε από τη δροσιά που αυξάνει τα φυτά.

ἐξαπίνης δὲ πεσοῦσα δι' αἰθέρος οὐρανίη φλὸξ

δένδρον ὅλον πρήνιξε, νέου δ' οὐχ ἥπτετο καρποῦ·

ἀλλά μιν ἁρπάξας τανυσίπτερος ὄρνις ἀλήτης

ἡμιτελῆ χατέοντα τελεσσιγόνοιο λοχείης

ὤρεγε μὲν Κρονίωνι· πατὴρ δέ μιν ἡδέι κόλπῳ  

δέκτο λαβών, μηρῷ δὲ συνέρραφεν· ἀντὶ δὲ καρποῦ

ταυροφυὴς κερόεντι τύπῳ μορφούμενος ἀνὴρ

αὐτοτελὴς βλάστησεν ὑπὲρ βουβῶνα τοκῆος·

καὶ Σεμέλη φυτὸν ἦεν. ὑπερφρίσσουσα δὲ κούρη

ἐκ λεχέων ἀνέπαλτο καὶ ἐπτοίησε τοκῆα

εὐπετάλων ἐνέπουσα σελασφόρον ἀτμὸν ὀνείρων.

καὶ Σεμέλης δεδόνητο φυτὸν πυρίκαυτον ἀκούων

Κάδμος ἄναξ· καλέσας δὲ θεηγόρον υἷα Χαρικλοῦς

πρώιος αἰθαλόεντας ἐπέφραδε παιδὸς ὀνείρους.

καὶ τότε Τειρεσίαο δεδεγμένος ἔνθεον ὀμφὴν

παῖδα πατὴρ προέηκεν ἐς ἠθάδα νειὸν Ἀθήνης

Ζηνὶ θυηπολέουσαν ἀκοντιστῆρι κεραυνοῦ

ταῦρον ὁμοκραίροιο φυῆς ἴνδαλμα Λυαίου,

καὶ τράγον ἐσσομένης σταφυλητόμον ἐχθρὸν ὀπώρης.

 ἔνθεν ἔβη πρὸ πόληος, ὅπως Διὶ βωμὸν ἀνάψῃ,

ἀστεροπῆς μεδέοντι· παρισταμένη δὲ θυηλαῖς

αἵματι κόλπον ἔδευσε, φόνῳ δ' ἐρραίνετο κούρη·

καὶ πλοκάμους ἐδίηναν ἀφειδέες αἵματος ὁλκοί,

καὶ βοέαις λιβάδεσσιν ἐπορφύροντο χιτῶνες.

Ξαφνικά μια ουράνια φλόγα έπεσε, στον ουρανό, ολόκληρο δέντρο έριξε, κάτω, αλλά τον καρπό του δεν τον άγγιζε. Αλλά. αφού τον άρπαξε ένα γοργόφτερο περιπλανώμενο πουλί, ήταν μισοτελειωμένος και είχε ανάγκη να ολοκληρωθεί η εγκυμοσύνη του, τον πρόσφερε στο Δία. Ο πατέρας το δέχτηκε στη στοργική αγκαλιά του, και τον έραψε στο μηρό του. Αντί για καρπό ο άντρας διαμόρφωσε τη μορφή του ταύρου με κέρατα και βλάστησε σαν τέλειος άντρας πάνω στη βουβωνική χώρα του γονιού του. Και η Σεμέλη ήταν φυτό, τρέμοντας από φόβο η κόρη αναπήδησε από το κρεβάτι της και τρόμαξε τον πατέρα, όταν του διηγήθηκε το όνειρο με τον καρπό και το λαμπερό κεραυνό και ταρασσόταν ο βασιλιάς Κάδμος, ακούγοντας για το φλογισμένο φυτό της Σεμέλης. Αφού κάλεσε το θεόπνευστο γιο της Χαρικλούς, το πρωί, του είπε πάλι για τον κεραυνό του ονείρου του παιδιού του. Και τότε δεχόμενος την ένθεη μαντεία του Τειρεσία, ο πατέρας έστειλε την κόρη του στο γνωστό ναό της Αθηνάς, για να θυσιάσει στο Δία, τον ακοντιστή των κεραυνών, έναν ταύρο ομοίωμα της κερασφόρας φύσης του Λυαίου και να γίνει τράγος, εχθρός που θερίζει τους καρπούς. Βγήκε τα κορίτσι από τις μπροστινές πόρτες της πόλης, για να ανάψει φωτιά στο βωμό του Δία, τον κυρίαρχο της αστραπής. Και ενώ στεκόταν κοντά στον τόπο της θυσίας κατέβρεξε με αίμα την τραχηλιά της και την κόρη έρανε ο φόνος. Και τα σιντριβάνια του ανελέητου αίματος έβρεξαν τις μπούκλες και οι χιτώνες βάφονταν κόκκινοι από τον ταύρο στο λιβάδι και αφού πήρε το δρόμο της κοντά στην κοίτη του γειτονικού Αισωπού με τα πολλά καλάμια, βάδισε πλάι στο πατρικό του νερό, η κόρη με τα διάφανα πέπλα, για να ξεπλύνει τα στικτά και βρεγμένα από το ακάθαρτο αίμα ρούχα της στη ροή του.

καὶ δρόμον ἰθύνουσα βαθυσχοίνῳ παρὰ ποίῃ

γείτονος Ἀσωποῖο μετέστιχε πάτριον ὕδωρ

παρθένος αἰολόπεπλος, ἵνα σμήξειε ῥεέθροις

στικτὰ πολυρραθάμιγγι δεδευμένα φάρεα λύθρῳ.  

καὶ φόβον ἄλλον ἔδεκτο, καὶ ὑψόθι γείτονος ὄχθης

ἠῴην παρὰ πέζαν ἀλεξικάκου ποταμοῖο

εἰς ῥόον, εἰς ἀνέμους ἀπεσείσατο τάρβος ὀνείρων.

οὐκ ἀθεεὶ δὲ ῥέεθρα μετήιεν, ἀλλά ἑ κείνου

εἰς προχοὰς ποταμοῖο προμάντιες ἤγαγον Ὧραι.

 καὶ Σεμέλην ὁρόωσα παρ' Ἀσωποῖο ῥεέθροις

λουομένην ἐγέλασσεν ἐν ἠέρι φοιτὰς Ἐρινὺς

μνησαμένη Κρονίωνος, ὅτι ξυνήονι πότμῳ

ἀμφοτέρους ἤμελλε βαλεῖν φλογόεντι κεραυνῷ.

 κεῖθι δέμας φαίδρυνε, σὺν ἀμφιπόλοισι δὲ γυμνὴ

χεῖρας ἐρετμώσασα δι' ὕδατος ἔτρεχε κούρη·

καὶ κεφαλὴν ἀδίαντον ἐκούφισεν ἴδμονι τέχνῃ

ὕψι τιταινομένην ὑπὲρ οἴδματος, ἄχρι κομάων

ὑγροβαφής, καὶ στέρνον ἐπιστορέσασα ῥεέθρῳ

ποσσὶν ἀμοιβαίοισιν ὀπίστερον ὤθεεν ὕδωρ.

 οὐδὲ Διὸς λάθεν ὄμμα πανόψιον· ἀμφὶ δὲ κούρῃ

ὑψιφανὴς ἐλέλιζεν ἀτέρμονα κύκλον ὀπωπῆς.

καὶ βιοτῆς ἐπίκουρον ἐν ἠέρι τόξον ἀνέλκων

πατρὸς ὀπιπευτῆρος Ἔρως ἀντώπιος ἔστη,

τοξευτὴρ ἀκίχητος· ἐπ' ἀνθοκόμῳ δὲ βελέμνῳ  

 νευρὴ μὲν σελάγιζεν, ὀπισθοτόνοιο δὲ τόξου

Αφού είδε μια Ερινύα, που πλανιόταν στον αέρα, τη Σεμέλη που λουζόταν στο ρέμα του Αισωπού, γέλασε καθώς θυμήθηκε ότι ο Δίας επρόκειτο να χτυπήσει και τους δυο, που ήταν ενωμένη με κοινή τύχη με το φλογερό κεραυνό του. Εκεί καθάρισε το σώμα και γυμνή με τις υπηρέτριές της έτρεχε ή κόρη μέσα στο νερό απλώνοντας τα χέρια. Και το κεφάλι κρατούσε στεγνό με την τέχνη ενός ειδήμονα τεντώνοντας την ψηλά το κύμα, μέχρι να βρέχονται οι ρίζες των μαλλιών και με το στέρνο μπρουμυτα στο ρέμα και με τα πόδια διαδοχικά, έσπρωχνε το νερό προς τα πίσω. Και φόρεσε άλλο ρούχο και πάνω στη γειτονική όχθη, δίπλα στην πέτρα του ΔΙΟΝΥΣΟΥ  που διώχνει το κακό, στο ρέμα, στους ανέμους παρέδωσε το φοβο του ονειρου της.

Δε ρίχτηκε στο ρέμα χωρίς πίστη, αλλά την οδήγησαν στα νερά εκείνου του ποταμού οι μαντικές Ωρες.

Δεν ξέφυγε από το βλέμμα του Δια που όλα τα βλέπει. Από ψηλά κινούνταν γύρω από την κόρη με βλέμμα που δεν τελείωνε. Και ο Έρωτας ο ανίκητος τοξότης, σηκώνοντας στον αέρα το τόξο του που δίνει ζωή στάθηκε απέναντι στον πατέρα του, που όλα τα βλέπει. Πάνω στο ανθοστόλιστο βέλος φώτισε τη χορδή, και καθώς σύρθηκε το τόξο προς τα πίσω, σφύριξε το σοφό βέλος διονυσιακό ήχο. Ο Δίας ο πατέρας ο πολύ μεγάλος, ήταν ο στόχος. Ανήμπορος έκαμψε τον αυχένα στον Έρωτα.

Και όμοιο με κομήτη το βέλος των Ερώτων, που δονούνταν με γαμήλιο συριγμό, ήρθε στη καρδιά του Δια, αλλάζοντας πορεία, σαν να’ χε φρόνηση, αφού με το ακραίο σημείο της ουράς του άγγιξε το δέρμα του μηρού, προάγγελος του μελλούμενου τοκετού. 

Εκεί ο Δίας κινώντας άστατα το βλέμμα του, το γεμάτο από ερωτικό πόθο για την κόρη στον ιστό της που τον μάστιζε με πόθο. Και βλέποντας τη Σεμέλη να σκιρτά, σχεδόν σα να έβλεπε την Ευρώπη για δεύτερη φορά στη όχθη. Πονούσε στην καρδιά, καθώς ερχόταν πάλι ο πόθος στην Φοινίκη. Γιατί είχε την ίδια λαμπρή μορφή, ολόγυρα στο προσωπό της ακτινοβολούσε η λάμψη σα να ήταν ίδια με την αδερφή του πατέρα της. Ο Δίας ο πατέρας άλλαξε με δόλο τη μορφή του και πέταξε για τον έρωτα της Σεμέλης  σαν αετός πρόωρα πάνω από τον Αίσωπο ποταμό, που ήταν γόνος μιας κόρης και έφερε ακριβες ομοίωμα του βλέμματος του πουλιού σαν να προμάντευε το γάμο και για του ποταμού την κόρη. Παράτησε τον αέρα και περνώντας κοντά από την όχθη αναμετρούσε το γυμνό κορμό της κόρης με τα ωραία μαλλιά. Δεν ήταν ευχαριστημένος να το βλέπει από μακριά, αλλα ήθελε να βλέπει όλο το λευκό σώμα από κοντά, γιατί αν και έστελνε το τόσο μεγάλο και δυνατό μάτι ασταμάτητα παντού γύρω και έβλεπε όλο τον κόσμο δεν του ήταν αρκετό να βλέπει μια παρθενική κοπέλα.

ἑλκομένου ῥοίζησε σοφὸν βέλος εὔιον ἠχώ.

Ζεὺς δὲ πατὴρ σκοπὸς ἦεν ὁ τηλίκος· οὐτιδανῷ δὲ

αὐχένα κάμψεν Ἔρωτι· καὶ εἴκελος ἀστέρος ὁλκῷ

συριγμῷ γαμίῳ δεδονημένος ἰὸς Ἐρώτων

εἰς κραδίην Διὸς ἦλθε παράτροπος ἔμφρονι παλμῷ,

ἀκροτάταις γλυφίδεσσιν ἐπιγράψας πτύχα μηροῦ,

ἐσσομένου τοκετοῖο προάγγελος. ἔνθα Κρονίων

ἄστατον ὄμμα φέρων γαμίης ὀχετηγὸν ἀνάγκης

παρθενικῆς ἐς ἔρωτα πόθου μαστίζετο κεστῷ·

καὶ Σεμέλην ὁρόων ἀνεπάλλετο, μὴ σχεδὸν ὄχθης

Εὐρώπην ἐνόησε τὸ δεύτερον· ἐν κραδίῃ δὲ

κάμνε πάλιν Φοίνικα φέρων πόθον· ἀγλαΐης γὰρ

τῆς αὐτῆς τύπον εἶχεν, ἀεὶ δέ οἱ ἀμφὶ προσώπῳ

πατροκασιγνήτης ἀμαρύσσετο σύγγονος αἴγλη.

Ζεὺς δὲ πατὴρ δολόεσσαν ἑὴν ἠλλάξατο μορφήν,

καὶ Σεμέλης δι' ἔρωτα προώριος αἰετὸς ἔπτη

ὑψόθεν Ἀσωποῖο, θυγατρογόνου ποταμοῖο,

Αἰγίνης ἅτε μάντις ἐυπτερύγων ὑμεναίων

ὀξυφαὲς μίμημα φέρων ὄρνιθος ὀπωπῆς·

αἰθέρα δὲ προλέλοιπε καὶ ἀγχιπόρου σχεδὸν ὄχθης

γυμνὸν ἐυπλοκάμοιο δέμας διεμέτρεε κούρης·

οὐ γὰρ ἰδεῖν μενέαινεν ἀπόπροθεν, ἀλλὰ δοκεύειν

ἀγχιφανὴς πάνλευκον ὅλον δέμας ἤθελε νύμφης,

ὅττι τόσον καὶ τοῖον ἀτέρμονα πάντοθι πέμπων

ὀφθαλμὸν περίμετρον, ὅλου θηήτορα κόσμου,

ἄρκιον οὐ δοκέεσκεν ἰδεῖν μίαν ἄζυγα κούρην….

Και ο Δίας θεός πατέρας χτυπημένος από το τόξο του Έρωτα  υποτάχθηκε σ΄ένα παιδί αφού δέχθηκε τον ερωτικό σπινθήρα που του έκαψε την ψυχή…

καὶ Σεμέλην φιλίῳ παλάμης ἠγκάσσατο δεσμῷ,

πῇ μὲν ὑπὲρ λεχέων βοέην μυκώμενος ἠχώ,

ἀνδρομέοις μελέεσσιν ἔχων κερόεσσαν ὀπωπήν,

ἰσοφυὲς μίμημα βοοκραίρου Διονύσου,

πῇ δὲ λεοντείην πυκινότριχα δύσατο μορφήν,

ἄλλοτε πόρδαλις ἦεν, ἅτε θρασὺν υἷα φυτεύων,

πορδαλίων ἐλατῆρα καὶ ἡνιοχῆα λεόντων·

ἄλλοτε μιτρωθεῖσαν ὑπὸ σπείρῃσι δρακόντων

νυμφίος ἀμπελόεντι κόμην ἐσφίγγετο δεσμῷ,

οἴνοπα δινεύων ἑλικώδεα κισσὸν ἐθείρης,

Βάκχου πλεκτὸν ἄγαλμα· δράκων δέ τις ἀγκύλος ἕρπων

θαρσαλέης λιχμᾶτο ῥοδόχροον αὐχένα νύμφης  

χείλεσι μειλιχίοισι, κατὰ στέρνοιο δὲ βαίνων

ἀκλινέων τροχόεσσαν ἴτυν μιτρώσατο μαζῶν,

συρίζων ὑμέναιον, ἐυσμήνοιο μελίσσης

ἡδὺ μέλι προχέων, οὐ λοίγιον ἰὸν ἐχίδνης.

Ζεὺς δὲ γάμῳ δήθυνε, καὶ ὡς παρὰ γείτονι ληνῷ

εὔιον ἐσμαράγησε, φιλεύιον υἷα φυτεύων·

καὶ στόματι στόμα πῆξεν ἐρωμανές, ἱμερόεν δὲ

νέκταρ ἀναβλύζων Σεμέλην ἐμέθυσσεν ἀκοίτης,

νεκταρέης ἵνα παῖδα τέκῃ σκηπτοῦχον ὀπώρης,

ἄγγελον ἐσσομένων λαθικηδέα βότρυν ἀείρων,

πυρσοφόρῳ νάρθηκι καταχθέα πῆχυν ἐρείσας.

ἄλλοτε θύρσον ἄειρε πολύπλοκον οἴνοπι κισσῷ,

δέρμα φέρων ἐλάφοιο· γυναιμανέος δὲ φορῆος

λαιῷ ποικιλόνωτος ἐσείετο νεβρὶς ἀγοστῷ.

γαῖα δὲ πᾶσα γέλασσε, καὶ αὐτοφύτοισι πετήλοις

ὄρχατος ἀμπελόεις Σεμέλης περιδέδρομεν εὐνήν,

καὶ δροσεροῦ λειμῶνος ἀνέβρυον ἄνθεα τοῖχοι

ἀμφὶ γονῇ Βρομίοιο, καὶ ἀννεφέλων ἐπὶ λέκτρων

βρονταίοις πατάγοισιν ἐπέκτυπεν ἐνδόμυχος Ζεὺς

τύμπανα νυκτελίοιο προθεσπίζων Διονύσου.

καὶ Σεμέλην μετὰ λέκτρα φίλῳ προσπτύξατο μύθῳ

ἐλπίσιν ἐσσομένῃσι παρηγορέων ἕο νύμφην·  

 “εἰμί, γύναι, Κρονίδης σέο νυμφίος· αἰθερίῳ μὲν

αὐχένα γαῦρον ἄειρε συναπτομένη παρακοίτῃ,

μείζονα δὲ βροτέης μὴ δίζεο μέτρα γενέθλης.

οὔ σοι ἐριδμαίνει Δανάης γάμος· ἀλλὰ καὶ αὐτῆς

πατροκασιγνήτης βοέων ὑμέναιον Ἐρώτων

ἔκρυφες· Εὐρώπη γὰρ ἀγαλλομένη Διὸς εὐνῇ

ἤλυθεν ἐς Κρήτην, Σεμέλη δ' ἐς Ὄλυμπον ἱκάνει.

τί πλέον ἤθελες ἄλλο μετ' αἰθέρα καὶ πόλον ἄστρων;

καί ποτέ τις λέξειεν, ὅτι Κρονίδης πόρε τιμὴν

νερτερίῳ Μίνωι καὶ οὐρανίῳ Διονύσῳ.

ἀλλὰ μετ' Αὐτονόης βροτὸν υἱέα καὶ τόκον Ἰνοῦς,

τὸν μὲν ἑοῖς σκυλάκεσσι δεδουπότα, τὸν δὲ τοκῆος

παιδοφόνου μέλλοντα θανεῖν πτερόεντι βελέμνῳ,

καὶ μετὰ λυσσαλέης μινυώριον υἱὸν Ἀγαύης

ἄφθιτον υἷα λόχευε, καὶ ἀθανάτην σε καλέσσω·

ὀλβίη, ὅττι θεοῖσι καὶ ἀνδράσι χάρμα λοχεύσεις

υἱέα κυσαμένη βροτέης ἐπίληθον ἀνίης.”  

….Αλλά έλκοντας στη Δύση τον  προπομπό σου Εωσφόρο χαρίσου  σε  σένα και σε μένα που ποθούμε, μείνε όλη τη νύχτα μαζί με την  Κλυμένη σου και θα πάω αμέσως στη Σεμέλη. Ζέψε για μένα το άρμα σου και συ Σελήνη, που λάμπεις, στέλνοντας  τη λάμψη που τρέφει τα φυτά. γιατί τη γέννα του θεού της βλάστησης Διονύσου θα φέρει αυτή η ένωση και ανατέλλοντας στο λατρεμένο ανάκτορο της Σεμέλης λάμψε για μένα που λαχταρώ μαζί με το άστρο της Αφροδίτης και κράτησε το γλυκό ερωτικό σκοτάδι για το Δία.»

Τέτοια έλεγε ο πατέρας τα οποία ο πόθος ξέρει να ζητά. Αλλά όταν σηκώθηκε από τη γη με μεγάλα πηδήματα για χάρη αυτού που βιαζόταν ο εκτεινόμενος ψηλά και ολόγυρα κώνος της ομίχλης, οδηγώντας το υγρό σκοτάδι να σκεπάσει την αναδυόμενη Ηώ, τότε ο ουράνιος Δίας διέσχισε το δωμάτιο το γεμάτο με αστέρια, να βρεθεί ερωτικά με τη Σεμέλη, με πέδιλο που δεν άφηνε ίχνη με το πρώτο άλμα διέτρεξε όλο το ουράνιο μονοπάτι. Με το δεύτερο έφτασε στη Θήβα σα φτερό ή σα σκέψη Οι σύρτες της πύλης άνοιξαν αυτόματα, όταν  πήδηξε.

Έσφιξε τη Σεμέλη στην ερωτική αγκαλιά του, άλλοτε μουγκρίζοντας με βοή ταύρου πάνω στο κρεβάτι, έχοντας όψη   με κέρατα και ανθρώπινα μέλη, ίση απομίμηση του κερασφόρου Διονύσου, άλλοτε ντυνόταν τη μορφή δασύτριχου λιονταριού, άλλοτε ήταν πάνθηρας, για να σπείρει γιό θαρραλέρο, οδηγό πανθήρων  και ηνίοχο λιονταριών. Άλλοτε ο εραστής έσφιγγε τα μαλλιά του με δεσμό από ζωσμένα από σπείρες φιδιών, κινώντας σαν έλικα το σκουροπράσινο κισσό, το πλεκτό κόσμημα του  Βάκχου.

Ενώ σερνόταν σαν ένα φίδι με αγκαθωτή ράχη, έγλυφε το ρόδινο αυχένα της τρομαγμένης νύμφης, με γλυκά χείλη πηγαίνοντας προς το στέρνο τύλιξε τη σφαίρα των άκαμπτων μαστών της, σφυρίζοντας το σμίξιμό τους. Χύνοντας το γλυκό μέλι  από όμορφα σμήνη μελισσών και όχι το θανατηφόρο δηλητήριο της οχιάς. Ο Δίας επιμήκυνε το σμιξιμο και κραύγασε σα να ήταν κοντά ένα πατητήρι «ΕΥοί»

σπέρνοντας το γιο που λάτρεψε την κραυγή αυτή. Μανιασμένο ερωτικά στόμα του καρφώθηκε στο στόμα της κόρης και αναβλύζοντας το ποθητό νέκταρ ο εραστής μέθυσε τη Σεμέλη, για να γεννήσει γιο σκηπτούχο του γλυκού καρπού, σηκώνοντας το παυσίλυπο σταφύλι άγγελο των όσων θα συνέβαιναν, στηρίζοντας το φορτωμένο βραχίονα του στο πυρφόρο νάρθηκα. Άλλοτε σήκωνε το θυρσό, που ήταν πλεγμένος με σκουροπράσινο κισσό, ενώ  είχε ρίξει πάνω του ελαφίσιο δέρμα. Στο αριστερό του χέρι έσειε μία θηλυμανή ασπίδα από πλούσιο δέρμα ελαφιού. Όλη η γη γέλασε και με αυτόφυτα πέταλα ένα αμπέλι τύλιξε το κρεβάτι της Σεμέλης και οι τοίχοι πέταξαν άνθη δροσερού λιβαδιού για τη σύλληψη του Βρόμιου κι έριχνε, με βροντερό πάταγο στο ασυννέφιαστο κρεβάτι κεραυνούς ο ενδόμυχος Δίας, θεσπίζοντας από τώρα τα τύμπανα του νυχτερινού Διονύσου Και η Σεμέλη μετά τον έρωτα με λόγια αγάπης αγκάλιασε με μελλοντικές ελπίδες παρηγορώντας τη νύμφη του :

           

« Είμαι γυναίκα, ο Κρονίδης ο άντρας σου. Σήκωσε περήφανα τoν αυχένα σου, γιατί έσμιξες με τον ουράνιο εραστή, μη γυρεύεις θνητή με πιο τιμημένη γέννα. Δεν μπορεί να σε  συναγωνιστεί ο γάμος της Δανάης. Αλλά και το σμίξιμο των  Ερώτων της αδελφής, του πατέρα σου με ταύρο έσβησες. Γιατί η Ευρώπη χαρούμενη από το σμίξιμο με το Δία  πήγε στην Κρήτη; ενώ η Σεμελη φτάνει στον Όλυμπο. Τι άλλο περισσότερο ήθελες από τον ουρανό και  τα΄ άστρα; Και κάποτε θα πει κάποιος, ότι ο Κρονίδης χάρισε τιμή στον υποχθόνιο Μίνωα και τον ουράνιο Διόνυσο Αλλά μετά το θνητό γιο της Αυτονόης και το γιο της Ινούς που ο ένας γδάρθηκε από τα σκυλιά του και ο άλλος πρόκειται να πεθάνει από το φτερωτό βέλος του παιδοκτόνου γονιού του και μετά το γιο της λυσσασμένης Αγαυης που λίγο θα ζήσει, κράτα άφθαρτο γιο και αθάνατη θα σε κάνω. Ευτυχισμένη εσύ, γιατί εγκυμονείς χαρά για τους θεούς και τους ανθρώπους, αφού κρατάς στην κοιλιά σου το λυτρωτή γιό της πίκρας των θνητών.»