Βασιλιάς Μέλισσα

Αφού είδαμε -σε μια συνοπτική αναφορά των προηγούμενων κειμένων - την σύνδεση της Ρέας με τις τροφούς του Διός, τη σύνδεση των ιερειών-μελισσών με τις ιέρειες της Δήμητρας αλλά και της Αρτέμιδος ας περάσουμε σε περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες για την Μέλισσα.

Σε παλαιότερα κείμενα μελετήσαμε την αρσενική πλευρά της μέλισσας – τους Εσσήνες.

Υπενθυμίζω τις αναφορές μέσα από τα κείμενα όπου ο Εσσήνας καθώς και οι Μέλισσες ιέρειες ταυτίζονται με ιερείς/ιέρειες της Αρτέμιδος, της Σελήνης ακόμα δε της Ρέας της Δήμητρας αλλά και της Κυβέλης.

Η ιστορία του Κύψελου μας έδωσε την σύνδεση με την λατρεία της Εφέσιας Αρτέμιδος ως Μέλισσα/Μέλιττα/Μελίτη/Μυλίττα με τους ιερείς Εσσήνες της.

Όπου ο Εσσήνας θεωρείτε ως βασιλιάς των μελισσών και ταυτίζεται με τον Βασιλιάς, τον μονάρχη και τον ιερέα της Εφέσιας Αρτέμιδος…

Ενδεικτικά αναφέρω ότι :

Κηφήν = κηφήνας, αρσενική μέλισσα, οκνηρός, ανίκανος κλπ

Κυβηβάω = μαίνομαι ως ιερέας της Κυβήβης (Κυβέλης)
Κύβηβος = ο διατελών, ο μαινόμενος, κατεχόμενος τη Ρέα ή και άλλω δαιμόνι, δαιμονισμένος
Κυβήβη η Ρέα στην Φρυγία
Κύβελα η Ρέα στη Φρυγία
Κυβηβώ =  κορυβαντώ, καβειριάζομαι / μαίνομαι ενθουσιωδώς
Κυβήβη = η κυψέλη
Κυβιστητήρ = ο τρελός χορευτής, των οργιαστικών λατρευτικών χορών
Κυβέλη = το κοίλον του αυτιού, 
Κυβήβη – Κυβέλη-Κυψέλη  η φρυγική θεότητα που ταυτίστηκε με την Ρέα  
Κυψέλη = κοίλωμα, αγγείο πήλινο, κουτί, σεντούκι, κοίλο του αυτιού, μελισσοκόφινο, κατοικία μελισσών
Κυψελίζω = τυραννώ
Κυψελίς έκκριμα σμηγματογόνων αδένων αυτιού
Κύψελος το πετροχελίδονο…

Οι μυημένοι ιερείς φέρουν το όνομα Εσσήνες και πρέπει να βρίσκονται δίπλα στις Μέλισσες ιέρειες τελώντας κι οι ίδιοι τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις απέναντι στην Θεά. Αν και η θεά που λατρεύουν οι μέλισσες θεωρείται η Εφέσια Αρτέμιδα, έτσι η παρουσία των Εσσήνων στην Έφεσο θεωρείται αναμφισβήτητη. Πέραν του Μεγαβύζου και αργότερα της ιέρειας της Αρτέμιδος, υπήρχε μια ομάδα ανδρών ιερέων, οι εσσήνες, δηλαδή οι κηφήνες, οι οποίοι διαβιούσαν για διάστημα ενός έτους στο χώρο του ιερού, σε πλήρη σεξουαλική αποχή. Οι ιέρειες της Αρτέμιδος ήταν παρθένες, την αγνότητα των οποίων επιτηρούσε, συχνά με αυστηρότατο τρόπο, ο ευνούχος ιερέας. Οι ιέρειες αυτές ονομάζονται συνήθως μέλισσες. Άλλες ομάδες γυναικών ασχολούνταν με την κόσμηση του λατρευτικού αγάλματος της θεάς όπως οι κοσμοφόροι, οι  κοσμήτειραι και οι χρυσοφόροι.

εκ της καλουμένης φιάλης - αρακίδος

Μπορούμε να περάσουμε στο θαύμα πλέον του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων στην έρημο. Ένα θαύμα που αναφέρετε και στα τέσσερα ευαγγέλια με διαφορετικές εκδοχές.

Είδαμε τις ερμηνείες των ονομάτων στις τοποθεσίες όπου διαδραματίζετε ο πολλαπλασιασμός των ιχθύων και των άρτων

Ανακεφαλαιώνοντας : πόλη Βηθσαιδά (Βηθ-Σαιδα (Bethsaida) σημαίνει «Οίκος του Κυνηγού ή του Ψαρά  ή Οίκος του Ελέους για την Βηθεσδά – Βηθσαϊδά. Έτσι ερμηνεύεται ως μια δεξαμενή, ένα κολυμβητήριο, κάτι αντίστοιχο της Κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Γίνεται ταύτιση του με την λεγόμενη Κρήνη της Παν-Αγίας, στην κοιλάδα των Κέδρων.

Άλλη ερμηνεία βάση άλλου λεξικού «Οίκος του ελέους» ή «του ρέοντος ύδατος», ή «πισίνα της Παναγίας», ή «πηγή της Παρθένου» κλπ. Μάλιστα στα λεξικά αναφέρετε ως η μόνη πηγή του «ζώντος» ύδατος κοντά στην Ιερουσαλήμ ..

Έτσι όμως Βέθ/Βηθ (το πρώτο συνθετικό ) δηλώνει τον Οίκο ή  Σπίτι, το ναό και Σαίς ή Σαίδος( δεύτερο συνθετικό) δηλώνει την Ίσιδα ή της Ελληνίδα θεά Αθηνά, την Παρθένο Κόρη- βλέπετε και την Κόρη ως Παρθένο Κόρη της Δήμητρος

Η Γαλιλαία όμως είναι το εξελληνισμένο όνομα του Γαλείλ (=κύκλος, περιοχή, αλλά και αιγιαλός] είναι η βορειότερη περιοχή της σημερινής Παλαιστίνης. Είναι πολύ γνωστή τοποθεσία με  χαρακτηριστική ονομασία της "Γαλιλαία των Εθνών".

<Γελγέλ:> ὁ τροχὸς ὀνομάζεται και ἀνακυκλησμὸς καὶ ἀνάκαμψις.

καὶ Γαλιλαία κατακυλιστὴ λέγεται  αλλά και <Γαλέα> ὄνομα ἰχθύος.

τὰ ὄντα καὶ τὰ ἐσόμενα καὶ τὰ γεγονότα ἐγώ εἰμι...

Ερευνώντας περισσότερο στο θέμα των ιχθύων, δεν μπορώ να μην σταθώ στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων στην έρημο. Ένα θαύμα που αναφέρετε και στα τέσσερα ευαγγέλια με διαφορετικές εκδοχές.

Η ίδια περιγραφή και για τους τέσσερις ευαγγελιστές, άλλοι με περισσότερες κι άλλοι με λιγότερες λεπτομέρειες.

Όμως ας εξετάσουμε τους τόπους που λαμβάνει χώρα  για να μπορέσουμε να αποσυμβολίσουμε τα κρυφά μηνύματα του θαύματος 

Ξεκινώντας οδηγούμαστε στην πόλη Βηθσαιδά (Βηθ-Σαιδα (Bethsaida) λέγετε ότι η λέξη είναι αραμαϊκής προέλευσης και σημαίνει «Οίκος του Κυνηγού ή του Ψαρά», πόλη της Γαλιλαίας. Στρέφομαι στα ονόματα της πόλης και της περιοχής γιατί πολύ απλά «κρύβουν» απίστευτους συμβολισμούς του θαύματος που δεν είναι παρα η συνέχεια του ψαρέματος των 7 μαθητών και του αριθμού των ιχθύων που πιάνονται στην σαγήνη ή το δίχτυ- την κιστη των ιχθύων…

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Onomasticon
Page 58, line 12

 Βηθσαϊδά (Matth 11, 21). πόλις «Ἀνδρέου καὶ Πέτρου» καὶ Φι-

λίππου. κεῖται δὲ ἐν τῇ Γαλιλαίᾳ πρὸς τῇ Γεννησαρίτιδι λίμνῃ.

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter beta, page 386, line 21

<Βηθσαϊδά· Βηθφαγή>.

 Origenes Theol., Fragmenta in evangelium Joannis (in catenis)
Fragment 23, line 8
                                                           μεταλαμ-
βάνεται δὲ ἡ Βηθσαϊδὰ Ἑλλάδι φωνῇ εἰς τὸ «Οἶκος θηρευτῶν», οἷς
[ὁ] Ἰησοῦς εἶπεν· «Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων».

Αναλύοντας τη λέξη Βηθσαϊδά λοιπόν οδηγούμαστε στην παρακάτω ερμηνεία. Σύνθετη από το Βeit (σπίτι, όχι όμως ένα απλό σπίτι, αλλά ένα σπίτι του σύμπαντος, η θηλυκή πλευρά της ψυχής, η έννοια της «υποδοχής» της διαθεσιμότητας. Δηλαδή ένα «σπίτι» οίκος, ναός του Θεού.

Διονυσον γὰρ τὸν και Ζαγρέα καλούμενον

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter alpha, entry 1061, line 1

<ἀδελφοί>· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος γεγονότες. Δελφὺς γὰρ ἡ  μήτρα λέγεται

<Δέλκος>· λίμνη ἰχθυοφόρος περὶ τὴν Θρᾴκην

<δελφάκιον>· χοιρίδιον. οὕτως ἔλεγον καὶ τὸ γυναικεῖον (αιδοίον)

<δελφίνιον>· εἶδος βοτάνης

<Δελφικὸν τρίποδα>· τὸν τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς

<Δελφικὴ μάχαιρα>· ἀπὸ κατασκευῆς, λαμβάνουσα ἔμπροσθεν

 μέρος σιδηροῦν, ὡς Ἀριστοτέλης  

<Δελφύς>· *μήτρα A καὶ ὁ ἐν Δελφοῖς δράκων

<δελφύων>· γαστέρων

 <Δελφοί>: (Καὶ <δελφὸς ἀνὴρ>, τὸ ἐθνικόν·) οἱ

Πύθιοι, ἀδελφοί τινες ὄντες, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α.

Ὅτι τὰ Διονύσου μέλη σπαράξαντες οἱ Τιτᾶνες τῷ Ἀπόλλωνι παρέθεντο

 ἐμβαλόντες λέβητι· ὁ δὲ παρὰ τῷ τρίποδι ἀπέθετο παρὰ τῷ ἀδελφῷ.

 <Δελφίνιος>: Ὁ Ἀπόλλων. Ὅτι Κασταλίῳ τῷ Κρητὶ ἀποικίαν στελλομένῳ ὁ Ἀπόλλων ὁμοιωθεὶς δελφῖνι προηγήσατο τῆς νεὼς ἕως τοῦ Κρισσαίου κόλπου· καὶ ἐκεῖ κατοικήσας ἐκράτησε τῶν τόπων· καὶ ἀπ' αὐτοῦ Δελφοὺς ἐκάλουν τοὺς ἐνοικοῦντας· καὶ Δελφινίου Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἱδρύσατο. Τινὲς δέ φασιν ὅτι

ὁ Δελφὶς εἰς τὴν ναῦν ἦλθε, καὶ κατὰ τοῦτον τὸν τόπον ἐπήδησεν εἰς τὴν θάλασσαν.

 <Δελφῖνες>: Οἱ ἰχθύες, καὶ μέρος νεώς. Διὰ τοῦτο <δελφινοφόρους> λέγουσι ναῦς, ὡς σχῆμα ἐχούσας δελφῖνος.

<Δελφοί:> τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος. οὕτω δὲ ἐκλήθη διὰ τὸ

τὸν Δελφύνην δράκοντα ἐκεῖ εὑρεθῆναι, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ Ἀπόλλων.

Πυθὼ δέ, διὰ τὸ ἐκεῖ σαπῆναι. καὶ <Δελφίς,> ἡ Δελφική, ἡ τοῦ

Ἀπόλλωνος. Δελφὶς γὰρ φάμα τόδ' ἐθέσπισεν, ὄφρα γενοίμαν τᾶς

κείνου νύμφας σῆμα καὶ ἱστορίη. 

<Δελφύς:> μήτρα. ἔνθεν ἀδελφός. ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς μήτρας.

Η λατρεία της Μητ(έ)ρας Θεάς που περνάει στον αρσενικό θεό της Ιατρικής, μαντικής και δικαιοσύνης δια μέσου της Λητούς-Ληθούς.

Η σύνδεση με την λατρεία της Μεγάλης Μητέρας καθώς και της Μαρας κλπ- Θαλασσινής και την Πύθω/να κλπ νομίζω ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε παραπέρα γιατί η Δράκαινα Δελφίνη  είναι θηλυκού γένους, γιατι πολύ απλά το δηλώνει το ίδιο το όνομά της !!!

Όμοια και στο βιβλίο του Ενώχ το θαλάσσιο κτήνος που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο απόκρυφο του Ενώχ αλλά και στο Ταλμούδ, μεταφράζεται ως ελικοειδής και έγινε συνώνυμο των θαλασσίων τεράτων/δράκων. Κατά το απόκρυφο του Ενώχ ήταν θήλυς ο Λεβιάθαν!

Για τον Πύθων καθώς υποσχέθηκα συνέχεια λοιπον περνάμε παρακάτω στο κειμενο του Σταγειρίτη στην Ωγυγία :

«Ο δε Πύθων ήτον υιός της Δαιμογογρόνος, ή της Γής, ή εγεννήθη εκ του βορβόρου, όστις εμεινε μετά τον κατακλυσμόν του Δευκαλίωνος. Ητον δε δράκων μέγιστος και τερατωδέστατος, ώστε κείμενος μεν σπειρηδον, εσκέπαζεν ολόκληρα όρη, ιστάμενος δε, εφθανεν ή κορυφή αυτού εις τα άστρα. Κατέπινε και ποταμούς ολόκληρους. Εφώλευε τοίνυν εις τον Παρνασόν, και εχρησμοδότει εις το μαντείον των Δελφών.

Μαθών δε, οιτι η Λητώ ήτον έγκυος, και προβλέπων ότι ο Απόλλων μέλλει να λάβει το μαντείον, εδίωκεν αυτήν, η Ηρα εκινησεν αυτόν εις τούτο, ως ειρηται.

Κατ΄αλλους δε, ότε εχρησμοδότει εκει η Θέμις, ο Πύθων εφύλαττε το μαντείον. Ο δε Απόλλων φονευσεν αυτόν, και έλαβε το μαντείον. Κατ’ αλλους δε πληγωθείς ο Πύθων, έφυγε προς τα Τέμπη διωκόμενος υπο του Απόλλωνος, και απέθανεν εις τα Τέμπη, πριν έλθη ο Απόλλων εκεί. Ειχε δε υιόν, οστις ωνομάζετο Αιξ, και εκείνος έθαψεν αυτόν εκεί. Απ΄αυτού δε ωνομάσθησαν οι Δελφοί, ή το μαντείον Πυθών, Πυθώνος, και Πυθώ Πυθούς. Τίνες μεν ωνομάζον αυτόν αρσενικώς Δελφίνην από των Δελφών, αλλοι δε Δελφύνην, θηκυκώς, όθεν είναι αμφίβολον το γένος του Πύθωνος.

Τίνες μεν αλληγορούσιν αυτόν εις την μετά τον κατακλυσμόν σεσαπημένην και νοσώδη ύλην, υπο του πύθεσθαι το σήπεσθαι γενόμενον και ο ήλιος εξηρανεν αυτήν, όθεν είπον, ότι ετόξευσεν αυτόν ο Απόλλων.

Ιστορικώς δε λέγουσιν, ότι ήτον τις ληστής Πύθων τον οποίον ετιμώρησεν ο Αθηναίος Απόλλων….

Κατ΄αλλους συγγραφείς βεβαια η Θέμις είναι η πρώτη που εχει αναλάβει εκ της Μητρός της Γαιας το μαντείο χρησμοδοτεί και μετά παραδίδει τα ηνία στον Διονυσο με τον οποίο μοιράζετε το μαντείο ο Απόλλωνας.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode P hyp, scholion a, line 22

                             εἶτα ἔρχεται ἐπὶ τὸ μαντεῖον, ἐν ᾧ πρώτη Νὺξ ἐχρησμῴδησεν, εἶτα Θέμις. Πύθωνος δὲ τότε κυριεύσαντος τοῦ προφητικοῦ τρίποδος, ἐν ᾧ πρῶτος Διόνυσος ἐθεμίστευσε, .

Θεωρειτε δε ότι ο Πύθων αποτελεί μέρος της τριάδας των Χαλδαίων μαζί με τον Τυφώνα και την Εχιδνα και της ατάκτου δημιουργίας

Damascius Phil., In Phaedonem (versio 2)
Section 142, line 2

        – [111e6 – 112a5] Ὅτι Ταρτάρου καὶ Γῆς τῆς συζυγούσης Οὐρανῷ ὁ
Τυφῶν ἡ Ἔχιδνα ὁ Πύθων, οἷον Χαλδαϊκή τις τριὰς [frg. 4] ἔφορος τῆς ἀτάκτου
πάσης δημιουργίας.

 Ο/Η Πυθώ των Δελφών που ονομάζετε Δελφίνη δράκοντας  ή  Δελφύνη δράκαινα δεν είναι παρά το ίδιο το κήτος του Ιωνά  μόνο που στην Π. Διαθήκη είδαμε ότι ονομάζετε Λεβιάθαν. Είναι ο δράκος ή φίδι των Δελφών του Απόλλωνα και θα εξετάσουμε αν είναι και ο Δράκος που φυλά το χρυσόμαλλο δέρας των Κοχλών ή τα χρυσά μήλα των εσπερίδων …

 

Όμως προς το παρόν εξετάζουμε την σύνδεση του/της  Πυθώ- να του  δράκοντα και της  δράκαινας της  δελφίνης ή του δελφινιού- αλλα και του Δέλφειου Απόλλωνα με τον ιερό ιχθύ. 

Λεβιάθαν = Σύνθετη εβραϊκή λέξι εκ του λεβιάθ και θαννέμ = «σύνολο δρακόντων», σημαίνουσα θαλάσσιο τέρας. Μεταφορικώς: «το κολοσσιαίον και τερατώδες», εις την Αγία γραφή αναφέρεται ο Λεβιάθαν  ως μέγιστο τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή.

Όμοια δράκοντας στο αγκίστρι  για τον Ιωβ και πολυκέφαλος και πολυώνυμος και όφις και διά-βολος και σατανάς και κήτος μέγα και λέοντας και βασιλίσκος για άλλους συγγραφείς Π. Διαθήκης.

Origenes Theol., Contra Celsum
Book 6, section 25, line 10


                                      Ἀντὶ δὲ τοῦ «δράκων» Λευϊαθὰν ἦν ἐν τῷ ἑβραϊκῷ.

Στα εβραϊκά κείμενα αντί του Δράκων εξηγεί ο Ωριγένης συναντούμε την λέξη Λευιάθαν

Procopius Rhet., Scr. Eccl., Commentarii in Isaiam
Page 2233, line 41

            Δράκων, καὶ ὅφις, καὶ διάβολος, κῆτός τε, καὶ Σατανᾶς, καὶ Λευϊαθὰν, καὶ λέων, καὶ βασιλίσκος ὀνομάζεται.

Αλλα στα προηγούμενα κείμενα είδαμε τον Δία να μεταμορφώνεται και ο ίδιος σε δράκοντα για να σμίξει με την Περσεφόνη

Tatianus Apol., Oratio ad Graecos
Chapter 10, section 1, line 3

…μεταμορφοῦνται δὲ παρ' ὑμῖν καὶ οἱ θεοί. δένδρον ἡ Ῥέα γίνεται,  

δράκων δὲ ὁ Ζεὺς διὰ τὴν Φερσέφασσαν.

Ο μικρός Ζαγρεύς κερασφόρο τέκνο που προκύπτει από την ανόσια ένωση του Διός με τη Κόρη του Περσεφόνη και με την μορφή φιδιού/δράκοντα Θεωρείται ότι ήταν ο υιός του Διός, ο οποίος από τον μεταμορφωμένο σε φίδι-δράκοντα Δία. Η δίκερος κόρη  κληρονομεί  τα κέρατα στον υιό  Ζαγρέα. Ο Ζαγρεύς από μόνος του διόρζεται  βασιλιάς των θεών και ο Δίας  του έδωσε για λίγο το σκήπτρο του, τον  κεραυνό αλλά και τον έλεγχο της βροχής. Και όπως οι Κουρήτες φύλαξαν τον Δία όταν εκείνος ήταν βρέφος, έτσι φύλαξαν και τον Ζαγρέα με την πρόσθετη βοήθεια του Απόλλωνα.

Δες κείμενο παρακάτω

Nonnus Epic., Dionysiaca

Book 6, line 165

παρθένε Περσεφόνεια, σὺ δ' οὐ γάμον εὗρες ἀλύξαι,

ἀλλὰ δρακοντείοισιν ἐνυμφεύθης ὑμεναίοις,  

Ζεὺς ὅτε πουλυέλικτος ἀμειβομένοιο προσώπου

νυμφίος ἱμερόεντι δράκων κυκλούμενος ὁλκῷ

εἰς μυχὸν ὀρφναίοιο διέστιχε παρθενεῶνος,

σείων δαυλὰ γένεια· παρισταμένων δὲ θυρέτρῳ

εὔνασεν ἰσοτύπων πεφοβημένον ὄμμα δρακόντων ....

καὶ γαμίαις γενύεσσι δέμας λιχμάζετο κούρης

μείλιχος. αἰθερίων δὲ δρακοντείων ὑμεναίων

Παρθένα, Περσεφόνη, εσύ δεν μπόρεσες ν' αποφυγείς το γάμο,

 αλλά παντρεύτηκες με δρακόντειο γάμο,

  όταν ο Δίας ο πολυμήχανος αλλάζοντας όψη σα δράκοντας εραστής,

αναδιπλώνοντας με πόθο την ουρά του, μπήκε στο βάθος του σκοτεινού παρθενικού θαλάμου σείοντας τα πυκνά γένια του.

Αφού υπνώτισε τους όμοιους παραστάτες της πύλης,

με σαγόνια όλο πόθο έγλειφε το κορμί  της γλυκιάς κόρης.

Από το γάμο με τον ουράνιο δράκοντα,

 φούσκωσε η κοιλιά της Περσεφόνης

με καρπερή   γέννα  γέννησε το Ζαγρέα, βρέφος με κέρατα,

που μόνος στου  Δία ανέβηκε τον ουράνιο θρόνο…

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, η θεά Αθηνά - ονομάζετε Παλλάδα,  γιατι κατειχε την παλλόμενη καρδιά του Διονύσου - πέτυχε να διασώσει την καρδιά του Ζαγρέα και να την παραδώσει στο Δία, ο οποίος την τοποθέτησε μέσα σε γύψινο ομοίωμα του θεού που ζωντάνεψε αμέσως. Οι Νύμφες ανέλαβαν τη φροντίδα του παιδιού και το κουνουσαν σ’ ένα λιχνιστήρι δημητριακών (Λίκνο) απ΄οπου ονομάστηκε Ζαγρεύς –Διονυσος Λικνίτης . Είναι κι ο λόγος που η Αθηνά ονομάζετε Παλλάδα, κατά μία εκδοχή γιατι κατέχει την ΠΑΛΛΟμενη καρδιά του Διονύσου 

Σχόλια στο Λυκόφρονα, 355

Παλλὰς δε ἡ Ἀθηνᾶ ἢ παρὰ τὸ πάλλειν τὰ ὅπλα – πολε-
μικὴ γὰρ ἐν τῷ γεννᾶσθαι ἀπὸ τῆς Διὸς κεφαλῆς ἐξέθορε
τὰ ὅπλα κινοῦσα – ἢ παρὰ τὸ παλλομένην τὴν τοῦ Διο-
νύσου καρδίαν ἀνενεγκεῖν τῷ Διί -Διονυσον  γὰρ τὸν και
 Ζαγρέα  καλούμενον υἱὸν Διὸ και  Περσεφόνης ὑπάρχοντα
μεληδὸν οἱ Τιτᾶνες ἐσπάραξαν οὗ τὴν καρδίαν ἔτι παλλο-
μένην ἀνήνεγκεν – ἢ ὅτι ἐν τῇ συμβολῇ τῆς μάχης τῶν
Γιγάντων και  τῶν θεῶν Πάλλαντα ἕνα τῶν Γιγάντων
ἀνεῖλεν.

πρὸ τῶν ἱερῶν τὰς σφίγγας...

Στην Λατοπολή ή την πόλη της Λατ(ους) αλλά και του Λάτου της μυθικής σε μέγεθος και όγκο πέρκας του Νείλου, γνωρίσαμε εκτός από την λατρεία της Κρυμμένης και Κυνηγημένης Λατώς/Λητούς και τις αντίστοιχες αιγυπτιακές θεότητες, που φέρουν στοιχεία της.

 Θεότητες που λατρεύονται πριν από 4000 χρόνια ίσως και περισσότερο. Ολες φέρουν και στοιχεια της Λα/ητούς της Μητέρας του Ηλιου Απόλλωνα καθως  βρίσκουμε να περιγράφετε  μια από τις αρχαιότερες αιγυπτιακές κοσμογονίες, που είναι καταγεγραμμένες πολύ πριν από την ένωση και ενοποίηση των δύο αιγυπτιακών βασιλείων. Της κοσμογονίας της Εσνα. Η πρώτη δημιουργία ανθρώπων από πηλό από τον Κνουμ και τη βοηθό σύζυγό του κάτι που μας φέρνει στον νού και την προσευχή του ελληνικού αλφαβήτου όπως αυτή εχει ανασκευαστεί από τον Παύλο Κυράγγελο …

 Η Πανάρχαια προσευχή - επίκληση που υπάρχει και λειτουργεί
μυστικά μέσα στο Ελληνικό Αλφάβητο από καταβολής του.

"ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ,
Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ
ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ.
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ),
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ
ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)".

Απόδοση
Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!

Η εκφώνηση της επίκλησης αυτής, στον αρχαϊκό της τύπο, έχει μια ισχυρή δονητική επίδραση στους αισθανόμενους Ανθρώπους του Φωτός, σε όποιο σημείο αυτού του Πλανήτη και αν ίστανται, διότι πάνω απ΄ όλα είναι μια μυστηριακή κρούση στον ιερό σπόρο της Ψυχής τους.

Ο ήλιος ως καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην ήδη αναβράζουσα ίλυ που συντελεί στη ύπαρξη, δημιουργία και την ανάπτυξη της Ψυχής. Η δημιουργία του πήλινου ή χωμάτινου ανθρώπου από τα πρώτα βασικά στοιχεία της γής. Την υγρή μορφή του ποταμού/ νερού που αποτελει το 70-80 % του ανθρώπινου σώματος και η αναβράζουσα ίλυ μέσω μια σειράς διαδικασιών  και προσμίξεων αλλα και αντιδράσεων που θα συντελέσει όχι μονο στην πρώτη μορφή ζωής, αλλα και στην δημιουργία του πρώτου έμψυχου ανθρώπου όπως αυτος περιγράφετε από τις αρχαίες κοσμογονίες και τους πρώτους μύθους.

Και ακολουθεί έπειτα η η εμφύσηση πνευματοψυχής από τον θεό δημιουργό.

Ο ναός της Esneh  κρύβει όμως μια ιδιαιτερότητα θαυμαστή μαζί με τον κοντινό  ναό της Dedera.

Οι ουράνιοι θόλοι και των δύο αυτών γειτονικών ναών παρουσιάζουν μια ομοιότητα καθώς απεικονίζουν απίστευτα αστρονομικά γεγονότα. Στο μεν ναό της  Esneh, ένα ανάγλυφο που απεικονίζει τα σημεία του ζωδιακού αρχίζοντας από τον αστερισμό της  με  την μορφή της Παρθένου (Παν-αγία, Δήμητρα κλπ)  και καταλήγοντας στο τελευταίο αυτόν του Λέοντα.

Η παραπάνω εικόνα  σε μεγέθυνση  για καλύτερη προβολή και κατανόηση. 
Η αρχή και το τέλος του ζωδιακού όπως αυτό παρουσιάζεται στην οροφή του Ναού.
Είναι μια μεγάλη ουράνια απεικόνιση στην οροφή του Ναού και δείχνει την συνολική εικόνα του ζωδιακού κύκλου με  όλους τους αστερισμούς του.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα 5 αστέρια πάνω από την Κεφαλή της Παρθένου η οποία οδηγεί και τελειώνει τον κύκλο με τα έξι αστέρια στο ανάγλυφο του Λέοντα.
Το λιοντάρι – με σώμα λιονταριού - που βρίσκεται στο τετράγωνο της Παρθένου φέρει πρόσωπο με γυναικεία μορφή και είναι στεφανωμένο με τον ηλιακό δίσκο.
Έχει την ουρά του στραμμένη στην Παρθένο που οδηγεί την αρχή του ζωδιακού. Κρατά στα χέρια της ένα κλαδί, ή κηρύκειο της ζωής,  το σημάδι της Παρθένου/Virgo που δίδει έμφαση στη γονιμότητα της (μητρότητα). 
Επίσης, έναν τίτλο που χρησιμοποιείται  για τον Μεσσία ως ο απόγονος /κλάδος του Δαβίδ,  στο χέρι μερικά δεμάτια από σιτηρά ή σπόρους σιταριού (ή κόκκους ροδιού ή σπόρο/ακίδα του σιταριού (Spica))

Το μιξοειδές λιοντάρι δεν είναι παρα μια Σφίγγα δίπλα στην Παρθένο. Spica ονομάζεται και το Αστέρι στον Αστερισμό της Παρθένου 

Την ίδια σφίγγα βρίσκουμε στην ίδια θέση σε μια σειρά άλλων μεγάλων έργων καθώς και σε άλλες περιοχές της Εγγύς Ανατολής, που χρονολογούνται  πολύ  πριν από  4.000 έτη. 

Η Παρθένος, Η Κόρη. Ο αστερισμός της  Παρθένου είναι μία από τις γυναικείες μορφές μεταξύ των αστερισμών  του ζωδιακού κύκλου, ο άλλος είναι ο αστερισμός της Κασσιόπης. Είναι ένας από τους  παλαιότερους αστερισμούς και δώσει την ταυτότητα του σε κάθε σημαντική γυναικεία θεότητα  που έχει καταγραφεί στην ιστορία. Η Παρθένος έχει ταυτιστεί με θεές της γονιμότητας, της γεωργίας και της γης. 

Περισσότερα στοιχεία και στα αρχικά κείμενα μου.

Και σύνδεση με τον Δία της Marnas της Γάζας που είχε ταυτιστεί με τον Δία της Κρήτης, ή τον Κρηταγενή των Μαρνών ή των Παρθένων. Η ελληνική έκφραση του Ντάγκον με τον Ναόν του Μαρνείου.

Η Δικτύννα η των Ορέων και η Παρθένος Βριτόμαρτις όπου Βριτύ = γλυκύ και μάρτις = παρθένος. Βριτόμαρτις σημαίνει δηλαδή Ηδεία Παρθένος = Γλυκιά Παρθένος.

Η Παρθένος πάντα απεικονίζεται κατέχουν ακίδα του σιταριού στο ένα χέρι και είτε ένα κηρύκειο, ή, όταν αυτή θεωρείται ως η θεά της δικαιοσύνης τις  κλίμακες του παρακείμενου αστερισμού του Ζυγού στο άλλο.
 Ως ακίδα του σιταριού ή στάχυ ονομάζεται  το αστέρι Spica (ALPHA STAR της Παρθένου
 Ένα από τα παλαιότερα ονόματα των αστέρων κατά τη χρήση (και την προέλευση του «ακίδα», η αγγλική λέξη για ένα στάχυ σιταριού).
Κάποιες πηγές λένε ότι η έμπνευση για τη Σφίγγα, με σώμα λιονταριού και πρόσωπο ενός ανθρώπου, ήρθε από την ουράνια αντιπαράθεση του Λέοντα και της Παρθένου. Παρθένος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αστερισμός στον ουρανό.
Ο ήλιος περνάει περισσότερο χρόνο στην Παρθένο από ό, τι σε οποιαδήποτε άλλη αστερισμό του ζωδιακού κύκλου, που εισέρχονται στις 21 Σεπτεμβρίου και δεν αφήνει μέχρι την 1η Νοεμβρίου. Ο Ήλιος είναι ως εκ τούτου εντός των ορίων της κατά τη στιγμή της φθινοπωρινή ισημερία, περίπου 23 Σεπτεμβρίου.
Η αστρολογική περίοδο της Παρθένου αρχίζει στα μέσα Αυγούστου, η οποία είναι όταν ο ήλιος εισέλθει στον αστερισμό 2.500 χρόνια πριν (500 π.Χ.), όταν οι Βαβυλώνιοι και οι Έλληνες δημιούργησαν δική τους εκδοχή του ζωδιακού κύκλου.
Είδαμε ότι αποκαλεί «σταχυώδης Κούρη». Επίσης κάποτε αναφέρεται ως η ίδια η Δήμητρα,  ενώ οι Ρωμαίοι αστρολόγοι ονόμαζαν το ζώδιο Arista = O θερισμός.
Μια παρθένα είναι μια αγνή ή ανύπαντρη γυναίκα.  Μία κόρη. Επίσης και η άγαμη γυναίκας που έχει δώσει  θρησκευτικούς όρκους αγνότητας. Όπως η Παναγία [virgine, από την Λατινική Παρθένος, παρθένα]. Mary ( Μαρία, Μαριάμ, από Εβραίους. Miryam, επαναστατική, πικρή), η μητέρα του Ιησού, ήταν απόγονος από τη γενιά του Δαβίδ και θεωρείται από πολλούς ότι η γενεαλογία του Χριστού, από τον Ευαγγελιστή Λουκά προέρχεται  μέσω της μητέρας του.  Η ίδια η βασίλισσα των ουρανών.

Κατά Ματθαίον 

…Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαυὶδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες. 18 Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γένεσις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ πνεύματος ἁγίου…

Ισως ψάχνοντας την αρχή του ζωδιακού στον αστερισμό της Παρθένου, ίσως εκεί να βρίσκεται και η αρχή και ή δημιουργία του εμψυχου ανθρώπου,  καθώς ένας κύκλος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, η σύγχρονη αστρολογία αρχίζει  να μετρά απο τον Κριό.  Όμως  από τον 2^ο π.Χ. αιώνα μέχρι τις μέρες μας έχουμε την Εποχή των Ιχθύων η οποία διαδέχτηκε την Εποχή του Κριού και ακολουθείται από την Εποχή Υδροχόου. Το πότε αρχίζει η Εποχή του Υδροχόου, για την οποία πολλά έχουμε ακούσει, δεν είναι ξεκάθαρο ανάμεσα στους αστρολόγους. Αν δεχτούμε χοντρικά ότι η κάθε Εποχή διαρκεί 2.000 χρόνια τότε βρισκόμαστε σίγουρα στην Εποχή του Υδροχόου, και υπολογίζοντας 2.000 έτη για κάθε εποχή φτάνουμε και στην εποχή της Παρθένου... αρκετά πίσω σε χιλιετίες !!!

Ισως το κλειδί για το αίνιγμα μπορεί να είναι η ίδια η  Σφίγγα, η οποία μπορεί πραγματικά να ξεκλειδώσετε το μυστήριο του ζωδιακού κύκλου. Έτσι κι αλλιώς το αίνιγμα της και το αίνιγμα που ετέθει στον Οιδίποδα από τη Σφίγγα ήταν το εξής :«Τι εστίν, ο μιαν έχον φωνήν, τετράπουν, και δίπουν και τρίπουν γίγνεται;»

Το αίνιγμα της είναι η ίδια η Ζωή του ανθρώπου και η απάντησή του ήταν αυτή που την μαρμάρωσε  ή την κατακρέμνησε !!!
Πολλά στοιχεία για το ζωδιακό του Ναού της Esneh, καθώς και το Ναός της Denderah μας δίνει ο λόγιος Frances Rolleston, που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου της ζωή μελετώντας τις έννοιες και τις ρίζες των ονομάτων  των αστεριών σε πολλές αρχαίες γλώσσες. Αν και τα περισσότερα από τα ονόματα των αστέρια χάθηκαν, περίπου 100  διασώθηκαν είτε στα Εβραϊκά ή στα Αραβικά. Αυτά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τους αστρονόμους, αν και οι ερμηνείες των  έννοιων είναι άγνωστες γι 'αυτούς. 

Ο  Frances Rolleston δημοσίευσε τα πορίσματά της το 1863 σε ένα βιβλίο με τίτλο, αρκετά κατάλληλα με τον τίτλο, Mazzaroth. Αρκετοί άλλοι συγγραφείς, επίσης, ανέλαβαν το θέμα και διέδωσαν το έργο του.
Τι έμαθε μπορεί να μας βοηθήσει να είναι πιο σίγουροι για την πραγματικότητα της «υπόλοιπο της ιστορίας,« η βασιλεία των ουρανών», όπου είναι και τι θα είναι περπατώντας στον κύκλο που έχει γραφτεί  στον ουρανό :

Δώδεκα σημεία που σχηματίζουν έναν κύκλο.
Πώς μπορούμε να ξέρουμε από πού να αρχίσουμε;

"Μέσα από το" πομπή των Ισημεριών "ο ήλιος αλλάζει  σταδιακά τη θέση της κάθε λίγο κι έτσι κάθε χρόνο, μέχρι περίπου κάθε 2.000 χρόνια, ξεκινά το χρόνο σε ένα διαφορετικό σύμβολο. Τούτο είχε προβλεφθεί από τους αρχαίους Αιγυπτίους. Και ήταν, επίσης, προβλέπεται ότι η επιτυχία των  γενιών που  δεν θα γνωρίζουν πότε και που ο ήλιος είχε αρχίσει την πορεία του, και όπου η ουράνια διδασκαλία αυτού του βιβλίου ξεκίνησε  και όπου επρόκειτο να ανοίξει η  πρώτη σελίδα της. Και έτσι η Σφίγγα εφευρέθηκε ως μνημείο -οδηγός  για τους ουρανούς. Είχε το κεφάλι μιας γυναίκας και το σώμα και την ουρά ενός λιονταριού. Αν μας ρωτήσετε από πού έχει ξεκινήσει και πως έχουμε φτάσει  στη λέξη "Σφίγγα" είναι από το ελληνικό «σφίγγω» κι εχει ενταχθεί - επειδή συνδέεται μαζί με την  ιστορία που  τελειώνει, καθιστώντας αυτόν τον κύκλο των ουρανών. " 

Η Σφίγγα όμως ως σύμβολο με πρόσωπο γυναίκας και σώμα λιονταριού και φτερά είναι η θεά Ούρα ή Ουρανία, κυρίαρχη σε αέρα και σε γη, η οποία παραχωρεί την εξουσία της στον βασιλικό της γιό, το Βασιλιά.

Ο ασσυριακός επίσης φτερωτός ταύρος με το αντρικό πρόσωπο είναι το πατριαρχικό αντίστοιχο της Σφίγγας. Περισσότερες λεπτομέρειες δίδονται στο βιβλίο του Δανιήλ, για οσους θέλουν να το ψάξουν περισσότερο.

Η Σφίγγα της Αιγύπτου έγινε αρσενική όπως και ο φτερωτός ταύρος της Ασσυρίας, δεδομένου ότι η φαραωνική λατρεία υπήρξε πατριαρχική, μολονότι ήταν επίσης μητρογραμμική.

 Ωστόσο η Σφίγγα των Πελασγών παρέμεινε θηλυκή.

«Σφιγξ» σημαίνει η στραγγαλίστρια και στην ετρουσκική κεραμική τέχνη απεικονίζεται να αρπάζει ανθρώπους ή να στέκει επάνω στα πεσμένα τους σώματα, επειδή φανερωνόταν πλήρως μόνο στο τέλος της βασιλείας του βασιλιά, όταν του έπνιγε την ανάσα. Τέλος θα αντικατασταθεί από τον Δια ή τον Απόλλωνα στην κυριαρχία της επί του έτους και θα της δώσουν την ονομασία της κόρης του Τυφώνα η αναπνοή του οποίου είναι ο ανθυγιεινός σιρόκος.

Η Αθηνά θα εξακολουθεί να φοράει στις Σφίγγες στην περικεφαλαία της καθώς είχε υπάρξει κάποτε η ίδια η Σφίγγα. Καθώς και η θεά της αινιγματώδους σοφίας της Θεολογίας.

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 354, section C, line 3

                                        ὁ δ' ἐκ μαχίμων
ἀποδεδειγμένος εὐθὺς ἐγίνετο τῶν ἱερέων καὶ μετεῖχε
τῆς φιλοσοφίας ἐπικεκρυμμένης τὰ πολλὰ μύθοις καὶ λόγοις
ἀμυδρὰς ἐμφάσεις τῆς ἀληθείας καὶ διαφάσεις ἔχουσιν,
ὥσπερ ἀμέλει καὶ παραδηλοῦσιν αὐτοὶ πρὸ τῶν ἱερῶν τὰς
σφίγγας ἐπιεικῶς ἱστάντες, ὡς αἰνιγματώδη σοφίαν τῆς
θεολογίας αὐτῶν ἐχούσης. 

συνεχίζετε ...

Tὸν ἐμὸν χιτῶνα οὐδεὶς ἀπεκάλυψεν

Ως  κυριες θεότητες της Λατόπολης  φαίνεται να λατρεύουν την τριάδα –Κνουμ και Νειθ/Νηιθ, και  Ηeka και τους απογόνους τους. Ο ναός της Έσνα, αφιερωμένο σε αυτό το διάφορες άλλες θεότητες, συμπεριλαμβανομένων της  Satet και της Menheyet

Στην αυλή μπροστά από το ναό υπάρχει ένα άγαλμα της θεάς Menheyet ή Menhyt ο οποία ήταν μια μικρή γνωστή λεοντοκέφαλη θεά όπως ονομάζεται και ειναι η σύζυγος του Κνουμ στην Έσνα.

Ο Ναός της Έσνα αποπνέει μια αίσθηση της μεγάλης σημασίας που επιβάλλονται σε χώρους λατρείας των αρχαίων  Αιγυπτίων. Όλοι οι Αιγύπτιοι που εισερχονται στα όρια ενός ναού έπρεπε να συμμορφωθούν με τους αυστηρούς κανόνες όσον αφορά το τελετουργικό της  καθαρότητα.  Σύμφωνα με επιγραφές χαραγμένες στους τοίχους του ναού της Έσνα, όσους συμμετείχαν στο ναό αυτό αναμενόταν να κοπεί σχολαστικά νύχια και  να καταργήσουν κάθε τρίχα από το σώμα, πλένουν τα χέρια τους με φυσικό αλάτι, να είναι ντυμένοι με λευκά ενδύματα  (τους απαγορευόταν να φορούν μαλλί), και  δεν έπρεπε να  είχαν σεξουαλική επαφή για αρκετές ημέρες.

H αιγυπτιακή θεά Νέιθ/Νηίθ (επίσης γνωστή ως NIT, Net, και Neit) - που φέρει τα πολεμικά σύμβολα της θεάς,  το σταυρωμένα τόξα και βέλη καθώς  και την ασπίδα στο κεφάλι της, το σύμβολο της ζωής το ANKH  αλλα  και την ποιμενική ράβδο – για άλλους μαστίγιο . Φοράει μερικές φορές το Κόκκινο φόρεμα αλλα και την κοκκινη κορδέλα που  σύμβολιζει το Κόκκινο Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.

Η Νέιθ ήταν μια θεά του πολέμου και του κυνηγιού και είχε ως σύμβολό της, δύο σταυρωμένα  τοξα και  βέλη ή Σαίτες  πάνω από μια ασπίδα. Επίσημος τόπος λατρείας της η πόλη της Σάις, για μας Σαίδα/Σαίτα !!!  Μ’ αυτό το σύμβολο ήταν εμφανίζεται πάνω από το κεφάλι της στην αιγυπτιακή τέχνη.

Στη μορφή της ως θεά του πολέμου, αλλα και ως Παρθένος Θεά. Το ονομά της προέρχεται  και μπορεί να ερμηνευθεί ως νερό, και νερένια . H θαλάσσια μητέρα ή η Νερένια Πρώτη μητέρα., για το αντίστοιχο νερένιο θεό ή  Ζεύς τον Νάιο ή Δάγωνα κλπ και τη σχέση του μετην Δωδώνη και το εκεί μαντείο καθώς και τη σχέση του με το  του Νάϊου ως άλλη ονομασία του Αρότριου Δία και τη συνδεση του με τον εβραικό Δάγωνα καθώς και με τους λοιπούς τον σιταρο-θεούς γιούς ή συζύγους της Γα(ί)ας Μητέρας, μπορείτε να δείτε σε προηγούμενα κειμενα.

  

νηϊος

νηϊος, η, ον, Dor. νάϊος, α, ον (as always in Trag., cf. δάϊος, γάϊος), also ος, ον A.Pers.279,336: (ναῦς):—of or for a ship, δόρυ ν. ship-timber, Od.9.384, etc.: without δόρυ, Il.3.62, 13.391; ν. ξύλα Hes.Op.808; ν. δοῦρα A.R.2.79; νήϊα alone, oars, Nic.Th.814; ἄνδρες νάϊοι A.Supp.719; στόλος νάϊος the ship's course, ib.2 (anap.); ναΐοισιν ἐμβολαῖς Id.Pers.ll.cc.; γένος ναΐας ἀρωγὸν τέχνας, i.e. the seamen, S.Aj.357 (lyr.); ναΐα ἀπήνη, νάϊον ὄχημα, i.e. a ship, E.Med. 1122, IT409 (lyr.).

Μιλάμε για μια Νερένια Θεά καθώς  η ίδια αποτελούσε την προσωποποίηση του αρχέγονου νερού της δημιουργίας. Εχει χαρακτηριστεί ως μια μεγάλη θεά μητέρα σε αυτόν τον ρόλο της και ως δημιουργός. 

Σύμβολο της Νέιθ/Νηιθ και σε μέρος των  ιερογλυφικών έφερε επίσης μια ομοιότητα του ονόματός της με τον αργαλειό, και έτσι αργότερα στην ιστορία των αιγυπτιακών μύθων, μεταμορφώθηκε και  έγινε και η θεά της ύφανσης, και κέρδισε αυτό το ρόλο χάριν στο όνομά της που στα αιγυπτιακά  το  Νέιθ, σημαίνει την υφάντρια. Αυτή τη φορά το ρόλο της ως δημιουργού  άλλαξε και έτσι δεν εχει σχέση μονο με τη δημιουργία εκ ύδατος αλλα και  με αυτό της θεότητας που ύφαινε τα πάντα και κάθε ύπαρξη στον κόσμο πάνω στον αργαλειό της.

Στην τέχνη η  Νέιθ εμφανίζεται μερικές φορές ως μια γυναίκα με τη σαίτα της υφάντρας επάνω στο κεφάλι της,  ή κρατώντας ένα τόξο και βέλη στα χέρια της.

Ως θεά της υφαντικής και της εγχώριας τέχνης ήταν και η προστάτης των γυναικών και η θεά που προστάτευε τον γάμο, έτσι η συχνά την ακολουθόυσε το επίθετο της Βασίλισσας (Royal Women) όνομά  που συχνά αναφέρετε μονο στην Νέιθ/Νηιθ και είναι  προς τιμήν της.

Από αυτή επίσης ήταν θεά του πολέμου, και έτσι είχε μια πρόσθετη σύνδεση με το θάνατο, ειπώθηκε ότι έπλεξε το επιδέσμους και τα σάβανα που φοριούνται στο μουμιοποιημένο νεκρό ως δώρο σε αυτόν, και έτσι άρχισε να θεωρηθεί ως προστάτης του ενός  εκ των τεσσάρων τεκνων του Χορους, συγκεκριμένα, της Duamutef , της θεοποίηση του βάζου canopic για  την αποθήκευση του στομάχου, αφού η κοιλιά (συχνά λανθασμένα συνδέεται με το στομάχι) ήταν το πιο ευάλωτο τμήμα του σώματος και ένας πρωταρχικός στόχος κατά τη διάρκεια της μάχης.

Όπως η θεά της δημιουργίας και την ύφανση, που ειπώθηκε για να ξαναυφαίνει τον κόσμο στον αργαλειό της καθημερινά.

 Σ’ ένα εσωτερικό τοίχο του ναού της Εσνα υπάρχουν τα αρχεία της δημιουργίας στην οποία Νέιθ φέρνει από το αρχέγονο νερά της Νun την πρώτη γη  εκ του μηδενός. Και μονο το ότι συνέβαλε και συνελαβε με την καρδιά της και βοηθησε και δημιουργησε την υπαρξη των τριάντα θεων είναι η μοναδική γνωστή σύζυγος που έχει περιγραφεί ως "Θεά Μητέρα Παρθένος": Μοναδική Θεά, μυστηριώδης και μεγάλη που ήρθε/υπήρχε από την αρχή και προκάλεσε τα πάντα για να έρθουν και  να είναι. . . η θεία μητέρα του Rε/Ρα, που λάμπει στον ορίζοντα. . .

 

Ο Πρόκλος στα σχόλια του για τον Τίμαιο του Πλάτωνα (Proclus Phil., In Platonis Timaeum commentaria Volume 1, page 97, line 5) έγραψε ότι το αδυτο του του ναού της Νέιθ στην Σαίδα (από τα οποία τίποτα δεν σώζεται πλέον) ήταν διακοσμημένο με την ακόλουθη επιγραφή για την Νειθ/Νηιθ :

 ὅτι δὲ ἄνωθεν ἡ ἐπικράτεια τῆς θεοῦ ταύτης δια-

τείνει μέχρι τῶν ἐσχάτων, δηλοῦσιν Ἕλληνες μὲν ἀπὸ τῆς

κορυφῆς τοῦ Διὸς αὐτὴν γεννᾶσθαι λέγοντες, Αἰγύπτιοι δὲ

ἱστοροῦντες ἐν τῷ ἀδύτῳ τῆς θεοῦ προγεγραμμένον εἶναι

τὸ ἐπίγραμμα τοῦτο· <τὰ ὄντα καὶ τὰ ἐσόμενα καὶ τὰ

γεγονότα ἐγώ εἰμι· τὸν ἐμὸν χιτῶνα οὐδεὶς ἀπεκά-

λυψεν· ὃν ἐγὼ καρπὸν ἔτεκον, ἥλιος ἐγένετο>. δημι-

ουργική τις οὖν ἡ θεὸς καὶ ἀφανὴς ἅμα καὶ ἐμφανὴς ἐν

οὐρανῷ τε λῆξιν ἔχουσα καὶ τὴν γένεσιν καταλάμπουσα τοῖς

εἴδεσι· καὶ γὰρ τῶν ζῳδίων ὁ κριὸς ἀνεῖται τῇ θεῷ καὶ

αὐτὸς ὁ ἰσημερινὸς κύκλος, οὗ δὴ μάλιστα καὶ ἡ κινητικὴ

τοῦ παντὸς ἵδρυται δύναμις. εἰκότως οὖν αὐτὴν ὁ Πλάτων

καὶ φιλόσοφον <ἀποκαλέσει> [24 D] καὶ φιλοπόλεμον καὶ

νῦν ἀρχηγὸν τῶν ἐν γῇ κλήρων τούτων προσείρηκε, πρῶτον

μὲν διὰ τῆς πατρίου φωνῆς τιμῶν τὴν θεόν· Ἀρχηγέτιν

γὰρ οἱ Ἀττικοὶ τὴν Πολιοῦχον ὠνόμαζον, τὴν ἐπώνυμον καὶ

ἀρχηγέτιν <δύναμιν> αὐτῆς ὑμνοῦντες. ἔπειτα τὴν προϊδρυ-

μένην ἐν αὐτῇ μονοειδῶς τῶν διοικουμένων κλήρων περιοχὴν

ἐνδεικνύμενος, καὶ πρὸς τούτοις διαρρήδην ἡμῖν παριστάς, ὅτι  

διὰ πλειόνων φωνῶν τὰ αὐτὰ σημαίνεσθαι δυνατόν, εἰκόνων

οὐσῶν τῶν φωνῶν τοῦ σημαινομένου πράγματος ὑπ' αὐτῶν·

Δηλαδή

Είμαι τα πράγματα που είναι, ότι θα είναι, όλα εγω είμαι. Κανείς τον χιτώνα/πέπλο/ενδυμά  μου   δεν έχει ποτέ του ανοίξει με το οποίο είμαι κρυμμένη/καλυμμένη. Ο καρπός  μου που έφερα στο προσκήνιο ήταν ο ήλιος.

 

Άλλες φορές αυτή απεικονίζεται ως μια γυναίκα με την κεφαλή μιας λιονταρίνας ή άλλοτε με την μορφή μιας αγελάδας, ή ακόμα κι ενός φιδιού.

Μερικές φορές Νέιθ είχε σκιαγραφηθεί ως μία γυναίκα που τη θηλάζουν ένας κροκόδειλός μωρό, και τότε φέρει τον τίτλο "νοσοκόμα  των Κροκόδειλων".

Δεδομένου ότι  ίδια αποτελεί την  προσωποποίηση της έννοιας των  αρχέγονων ύδατων της δημιουργίας στην Ογδοάδα της αιγυπτιακής  θεολογία, δεν είχε φύλο. Ως μητέρα του Ρα, ήταν μερικές φορές περιγράφεται ως η «Μεγάλη Αγελάδα που γέννησε Ρα".

Η Νέιθ θεωρήθηκε ότι είναι μια θεά της σοφίας και προσέφυγαν στο ως ρυθμιστής στη διαφορά μεταξύ του Ώρου και Σηθ.

Τα κείμενα παρακάτω μας δίνουν την ερμηνεία και τις εννοιες που ταυτίζουν την Νειθ ή Νηιθ με την Ελληνική θεά (Κόρη/Κούρη) Σαίδα Αθηνά.

Plato Phil., Timaeus
Stephanus page 21, section e, line 4

Ἔστιν τις κατ' Αἴγυπτον,” ἦ δ' ὅς, “ἐν τῷ Δέλτα, περὶ

ὃν κατὰ κορυφὴν σχίζεται τὸ τοῦ Νείλου ῥεῦμα Σαϊτικὸς

ἐπικαλούμενος νομός, τούτου δὲ τοῦ νομοῦ μεγίστη πόλις

Σάις – ὅθεν δὴ καὶ Ἄμασις ἦν ὁ βασιλεύς – οἷς τῆς πόλεως

θεὸς ἀρχηγός τίς ἐστιν, Αἰγυπτιστὶ μὲν τοὔνομα Νηίθ, Ἑλ-

ληνιστὶ δέ, ὡς ὁ ἐκείνων λόγος, Ἀθηνᾶ· μάλα δὲ φιλαθή-

ναιοι καί τινα τρόπον οἰκεῖοι τῶνδ' εἶναί φασιν.

Όμως και η ερμηνεία της πόλεως όπου λατρεύεται η Νηιθ εχει διπλή σημασία

LSJ entry

σαῖς

σαῖς· κοῦρος, κάρος, Hsch. Σαισαρία· ἡ Ἐλευσὶν πρότερον, Id.

σαιστός· ἐλαία θλαστή, Id.

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., De prosodia catholica
Part+volume 3,1, page 85, line 4

ὁ δὲ λόγος ἐπὶ Ἑλλη-

νικῶν ὀνομάτων, μή τις τὸ <Ξόϊς> καὶ <Σάϊς> Αἰγύπτια ὄντα καὶ παρ'

Ἡροδότῳ λεχθέντα παράθηται. ὡσαύτως δὲ καὶ <Θμοῦις> πόλις Αἰγύπτου,

Charax Hist., Fragmenta
Fragment 11, line 2

E LIBRIS INCERTIS.

 Tzetzes ad Lyc. 111: Ἐλθὼν γὰρ (ὁ Κέκροψ) ἀπὸ

Σάεως πόλεως Αἰγύπτου τὰς Ἀθήνας συνῴκισε. Σάϊς

δὲ κατ' Αἰγυπτίους ἡ Ἀθηνᾶ λέγεται, ὥς φησι Χάραξ.

Aristid.: Δεῖ δὲ γνῶναι ὅτι

ὁ Χάραξ ἱστορεῖ τοὺς Ἀθναίους ἀποίκους εἶναι τῶν

Σαϊτῶν. Ἔστι δὲ Σάϊς πόλις Αἰγυπτίων, καὶ οἰκιστῆρα

ἔσχεν Ἐρεχθέα. Διὸ καὶ διφυῆ προς-

αγορεύεσθαί φησιν ὄντα δίγλωσσον· ἕτεροι δέ φασιν ὅτι

πρῶτος ἐδόξαζεν ἔκ τε γυναικὸς

καὶ ἀνδρὸς τοὺς γεννωμένους παράγεσθαι· καὶ διὰ

τοῦτο διφυὴς ἐδοξάζετο. Περὶ μὲν οὖν τούτου πολλὴ

διαφορά. Ἐκ δὲ τῆς ἀποικίας ὠνομάσθαι φησὶ πολιοῦ-

χον τὴν Ἀθηνᾶν. ἔστι γὰρ ἡ Σάϊς Αἰγυπτίων φωνῇ

παρ' Ἕλλησιν Ἀθηνᾶ. Καὶ τούτου παράγει μάρτυρα

τὸ τὴν Ἀθηνᾶν ἐποχεῖσθαι κροκοδείλῳ πρὸς τῇ ἀκρο-

πόλει, δηλοῦσαν τὴν ἀποικίαν ἐκ τοῦ Νείλου τυγχά-

νουσαν.

Η Σαίδα με οικιστή τον Ερεχθέα τον διφυή και με πολιουχο την Αθηνά/Νηιθ στο κειμενο του Χάρακα παραπάνω, και τα συμπεράσματα δικα σας για την δημιουργία των πλασμάτων και την δημιουργία παιδιών μέσω ανδρός και γυναικός !!! και η πολιουχος Κόρη Αθηνά  ή Νειθ/Νηιθ αλλα και η Πολιουχος της Πόλης των Αθηνών !!!

Scholia In Nicandrum, Scholia et glossae in Nicandri theriaca (scholia vetera et recentiora)
Vita-scholion 566c, line 1
<Παλλάδος:> τῆς ἀνελούσης

Πάλλαντα ἢ κινούσης τὰ ὅπλα,

πολεμικῆς.

sch plut.773.1

<χώραν τε Κέκροπος:> τὰς

Ἀθήνας. ὃς Κέκροψ ἐκ Σάεως τῆς

Αἰγύπτου ἐλθών – Σάϊς δὲ ἡ

Ἀθηνᾶ αἰγυπτίως καλεῖται – κτίζει

τὰς Ἀθήνας εἰς ὄνομα Σάεως καὶ

νόμους ἐξεῦρε σεμνοὺς καὶ μυρία

χρηστὰ τοῖς Ἀττικοῖς προσεπόρισεν.

ὅτι δὲ δράκων καὶ ἄνθρωπος ὁ

Κέκροψ καὶ πάντα τἄλλα τίς χρεία…

Και η δημιουργία των Αθηνών εκ του Κέκροπoς για μέσου της Αιγύπτου και της Σαίδος.

Όμως για να μην μακρυγορούμε καθώς όλα αυτά είναι θεματα για άλλα κείμενα, συνεχίζουμε για την Νειθ/Νηιθ καθως ότι εκτός των αλλων φέρει και το σύμβολο της Wadjet ….   
Την ταυτίζουν δε και με την Θεά Τανιτ που λατρευοταν από άλλες φυλές στην Βόρεια Αφρική. Τa-nit σημαίνει η γή της Νιτ/Νηιθ/Νειθ και θεωρούν ότι εκτός από την αιγυπτιακή γή σπίτι της είναι ο Ουρανός, και ότι εκτός από Παρθένος θεά μητέρα  και νοσοκόμα ήταν και αποτελούσε το σύμβολο της γονιμότητας. Σύμβολο της ήταν το εντυπωσιακό ΑΝΚΗ σύμβολο της ζωής και το ιερό της που ανασκάφθηκε στην Sarepta στην Νότια Φοινίκη την ταυτίζει και με την φοινικική θεά Αστάρτη/ Ισταρ.Υπάρχουν δε και φορές που την ταυτίζουν και με την πρωτόγονη μορφή της Hathor και ως Αθώρ αποτελεί μια προσωποποίηση της μεγάλης και αδρανής αρχεγονης και υδαρής μάζας που από μέσα της ξεπήδησε ο Ηλιακός  θεός Ρά.

Σύμφωνα με την κοσμολογία της Έσνα , η θεά αναδύθηκε από την αρχέγονη νερά για  να δημιουργήσει τον κόσμο. Ακολούθησε στη συνέχεια τη ροή του Νείλου προς βορρά για να βρεθεί στην Σαίδα (Zau  στα αιγυπτιακά) και από εκει στην συνεχεία εγινε σεβαστή ως θηλυκή Λάτος(ψάρι).

Υπάρχουν πολύ νεότερες αναφορές για την ένωση της Nit/Νειθ/Νηιθ  με τα αρχέγονα νερά των πλημμυρών και τη Δημιουργός τους καθώς υπάρχουν Πάπυροι της Δυναστείας του  Αμενχοτέπ II (DynastyXVIII)  και (Δυναστεία XX) που περιγράφουν την πάλη μεταξύ Horus και Set και αναφέρει ότι η  Nit, η οποία εχει πρωτεύοντα ρόλο, και τον έκτο αιώνα π.Χ. γράφει ότι  η θεά  είναι η Θεα που λέγεται ότι έχει εφευρει τη  γέννηση !!!

Όπως είδαμε παραπάνω την γέννηση των παιδιών από τη συζευξη γυναικών και ανδρών στο κείμενο του Χαρακα – παραπάνω.

Ετσι οι Ελληνες θα την ταυτίσουν εύκολα με την Αθηνά γιατι θεωρούν ότι καθρεφτίζει τα σύμβολα και τις ιδιότητες της Κόρης Αθηνάς ως θεά του Πολέμου και της Υφανσης και αφήνουν εκτός της ιδιότητες της Παρθένου μητέρας και των συμβόλων της γονιμότητας καθώς και της προστασίας του γάμου, όμως έχουν κρατήσει και ακολουθουν την τελετή του πέπλου  στο Αρρητοφόριο και στην τελετή των Παναθηναίων

- Αρρητοφόριο  ήταν ένα τετράγωνο κτίσμα στο βορειοδυτικό μέρος της Ακρόπολης. Ήταν ο τόπος κατοικίας των δύο Αρρηφόρων, δύο κοριτσιών ηλικίας 7-11 ετών, που επιλέγονταν κάθε χρόνο για να υφάνουν τον Πέπλο της Αθηνάς με τον οποίο κάλυπταν το ξόανο της θεάς κατά τη γιορτή των Παναθηναίων. Επίσης κατά τη διάρκεια των Αρρηφορίων κουβαλούσαν τα Ιερά Σκεύη (άρρητα-φέρειν). Και από ένα σημείο και μετά θα  βεβαια θα μιλήσουν και για τον Εριχθόνιο, αλλα αυτά δεν είναι επί του παρόντος.

 

Όμως η εξάπλωση του χριστιανισμού στην Αιγυπτο επηρεάστηκε από την ομοιότητα των χαρακτηριστικών μεταξύ της Μητέρας του Χριστού και μεταξύ των θεών όπως η Νείθ/Νηιθ και της Ισιδας. Η παρθενος που γεννά συνδέθηκε περισσότερο με την Νείθ καθώς θεωρήθηκε ως ένδειξη τιμής και μεταφέρθηκε και στα ευαγγέλια.

Ομοια στο ναό της Εσνα ο Κνουμ αναφέρετε ως ο Θεός Δημιουργός και ως πατέρας των Πατέρων και η Νειθ ως η Μητέρα των Μητέρων και οι μετέπειτα γονείς του Ρε/Ρα

Oμως με την ύφανση συνδέονται και ένας αριθμός από  θεές όπως Isis, Bast, Wadjet, Nekhbet, Μουτ και Sekhmet, επίσης συνδέεται με Tatet, η θεά που ντυνει  τους νεκρούς, και έτσι συνδέεται και με την προστασία των νεκρών. Αυτό λόγω του ότι είναι μια θεά υφαντρα  και  πιστεύεται ότι υφαίνει και  τους επιδέσμους για τους νεκρούς, κάτι σαν την δική μας Πηνελόπη που υφαίνει καθημερινά το σάββανο του πεθερού της και το ξηλώνει κάθε νύχτα.

Μονο που στο μυαλό μας εχουμε ταυτίσει την Αρτεμιδα ως Παρθένο που φέρει Σαίτα -Βέλη  και τόξο και ταυτόχρονα είναι η φύλακας των θηρίων φέρει και μερικά από τα παρακάτω επίθετα ίδιότητες που χαρακτηρίζουν και την Νείθ/ Νηιθ όπως αργυρόπεζος (παρθένος), δικτύνα και δικτύνη αυτή που κυνηγα με δίκτυα λητογένεια, λιμενίτις, λιμναία, λιμνάτης, λιμνήτις, Λοχία, Μουνυχία, Νηοσόος, Παρθένος, Περασία, Ποταμία, Ποτάμιος, Ταυροπόλος, Ταυροπόλα, Ταυροπόλος, ή Ταυρώ, Τοξότης, Τοξοφόρος, Χρυσοβολίς.

Συνεχίζετε