Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος ΙΙ

Εκ του Ρέω, ρύω και ρύσις … και σύνδεση του με την  Ρέα, Αηρ/Ηρα, Άρη κλπ

 Ενώ στον Ολυμπιόδωρο το νεότερο στα σχόλια του διαβάζουμε :

 Olympiodorus Phil., In Aristotelis meteora commentaria
Page 335, line 5n

 <Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος.>

 Πνεῦμα νῦν λέγει οὐ τὸν ἄνεμον (ἀνωτέρω γὰρ κατέτρεχεν Ἱππο-

κράτους ὡς λέγοντος τὸν ἄνεμον ἠέρος εἶναι ῥεῦμα καὶ χεῦμα), ἀλλὰ πνεῦμα

νῦν λέγει τὴν λιγνὺν τὴν ἐκ τῶν θυμιωμένων ἐκκρινομένην ἐκ τῆς γεώδους

καὶ ἀερώδους οὐσίας τῆς ἐν αὐτοῖς· περὶ γὰρ τούτων ἦν καὶ ὁ λόγος. 

Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος

Τα μέχρι σήμερα κείμενα δίνουν όλες τις πληροφορίες για την σύνδεση του Διονύσου με τον Nimrud/Νεμρώδ/Ωάννη λατρευόμενου ως περιστεριού αλλά συγχρόνως και ως ιχθύος. Ως ‘Ω- ην  λοιπόν ο οποίος εκ της Ερυθράς θαλάσσης ανήλθε, και τα υπόλοιπα μέλη ψαριού ήταν σ΄αυτόν αλλά είχε κεφαλή, πόδια και χέρια ανδρός. Και έκανε γνωστά, επινόησε ή εισήγαγε την αστρονομία και τα γράμματα. Γι’ αυτόν λέγουν ότι εκ του πρωτογόνου – πρωτογενούς, αρχέγονου ωού φανερώθηκε, ήρθε στο φως, αποκαλύφθηκε, εμφανίσθηκε, έφεξε, έλαμψε, καθώς το μαρτυρεί και το όνομα του. Άνθρωπος όμως ήταν σε όλα παρότι έμοιαζε ή φαινόταν ότι είναι ψάρι καθότι ήταν ενδεδυμένος ή περιβαλλόταν από κητώδη – τερατώδη, δέρμα, τομάρι.

Συνδεοντας και το πρωτό-γονον= ἀείζωον, αείζωος  και αιώνιος # αέναος # παντοτινός

Ὄρνις, παρὰ τὸ ὄρω τὸ διεγείρω

‘Yει =βρέχει.

Υο (με κλειστό το στόμα) =Το ύδωρ, νερό, ύομαι =βρέχομαι.

Ύο τσακώνικα=Το ύδωρ, το υέτειον.

 Υέτιος ο Δίας, ο πρόξενος της βροχής, αυτός που φέρνει βροχή, ο όμβριος, ο βρόχινος αλλά και ο βροχερός.

Και τα δύο ονόματα των υιών της παραπέμπουν το μεν πρώτο στον Ζεύς όμβριο, ή Υέτιο ή  Υή 

 (Δίας ή Βάκχος ή Σαβάζιος, ο θεός της υγρασίας και του νερού που κάνει τη γή να καρπίζει) Mητέρα του Βάκχου ή Σαβάζιου η Σεμέλη ή Υη και οι τροφοί του οι νύμφες Υάδες αλλά και Ύειος αυτός που κυλιέται στη λάσπη, (Ησύχιος) ή στον Υετό στη βροχή και  Υάδες οι βροχερές. Ενώ ‘Υη  είναι το ένα από τα επίθετα που έχουν δωθεί στην Σεμέλη – Σελήνη.

Ύδω-ἄδω= ὑμνῶ, ὕδης (κατὰ τὸν Ἡσύχιον) ὁ συνετὸς ὁ ποιητὴς=ὁ πολυμήχανος ποιητὴς, ὁ Ὀδυσσεὺς.

Υδωρ-ούδωρ-βύδωρ-βέδυ-βοδά=λέξις ηπειρωτική. (Αθηναγόρας)

Υετός=η βροχή, Υάδες οι βροχερές

Υιάδες Αι= Νύμφαι αι αναθρέψασαι τον Βάκχον-Διόνυσον.

Υίδες=Υιών θυγατέρες (υιϊδαϊ).

Υϊδός==Ο του υιού υιός.

Υιήν=Την άμπελον, ή υιόν.

Υιικός επίθ.= Υίιος, (υιός-γιός). Υιική στοργή. Λέξη με έντονο χαρακτήρα προσωδιακό.

Υιός=Υγιός.

Υίες Αχαιών==Οι Έλληνες περιφραστικώς.

Υιωνείς=Υιών υιέες.

Υιωνοί=υιών υιοί.

Υιωνός=Ο υιός του υιού, έγγονος

 Και σε προηγούμενα κείμενα είδαμε και τον Διόνυσο να λατρεύεται  στο “Περί Ίσιδος και Οσιρίδος” του Πλουτάρχου, και να  ονομάζει τον Διόνυσο θεό πάσης υγράς φύσεως και τον ταυτίζει με τον Οσιρη και την αναβίωση και την παλιγγενεσία του … 

Διόνυσον νεβρώδεα, νεβριδόπεπλον ΙΙ

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter epsilon, entry 1910, line 1

<ἐλαφίαι>· οἱ τῶν ἐλάφων ἀστράγαλοι (Eupol.)
<ἐλαφίνης>· νεβρός
<ἐλάφιον>· κώνειον
*<ἐλαφηβόλος>· κυνηγός.

<ἐλαφηβόλος>· κυνηγός. APvgn ἀπὸ εἴδους ἑνὸς τῶν κυνηγου-

 μένων (Σ 319)

<ἐλαφοβοσκός>· εἶδος βοτάνης

<ἐλαφογενές>· τῆς ἐλάφου ὁ μυελός

<ἔλαφον κεραόν>· ἄῤῥενα. ὁ γὰρ ἄῤῥην ἔχει κέρατα (Γ 24)

<ἔλαφος>· νεβρός

<ἐλάφου πηρίς>· οὗτος δοκεῖ βρωθεὶς πρὸς συνουσίαν ἁρμόζειν

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)

<Ἑλλοί>· Ἕλληνες οἱ ἐν Δωδώνῃ S καὶ οἱ ἱερεῖς (Π 234 v. l.)

<ἐλλόμενα>· περικλειόμενα

<ἐλλόν>· ἀγαθόν. γλαυκόν. χαροπόν. ἐνθαλάττιον. ταχύ. ἄφωνον.

 ὑγρόν. ἔλαφον νεογνόν (τ 228)

<ἔλλοπες>· ἐλλείποντες τῆς ὀπός, τουτέστιν ἄφθογγοι, ἄφωνοι

 <καὶ οἱ λεπιδωτοί.> καὶ δασεῖς. καὶ τραχεῖς. καὶ ποικίλοι  

<ἐλλόπιδας>· ἡ λέξις παρὰ Κρατίνῳ (fr. 408). γέγονε δὲ παρὰ

 τοὺς <ἐλλούς>, καὶ λέγει κοινῶς τοὺς νεβροὺς καὶ τοὺς στρου-

 θούς· ἢ νεοττοὺς ὄφεως ἀπὸ τοῦ ἅλλεσθαι

<Ἐλλοπιεῖς>· [ἄφωνοι. καὶ οἱ λεπιδωτοί]

 [<ἐλλοπίς>· εὐόφθαλμος. χαροπή]

<Ἐλλοπιῆες>· οἱ νῦν Ὠρεῖται, παρὰ Χαλκιδεῦσιν

†<ἐλλοπῶ>· ἀγαθήν

<ἐλόωσιν>· ἐλάσωσιν (Ν 315)

<ἐλλός>· τὸ ἔκγονον τῆς ἐλάφου νεογνόν, ὁ νεβρός (τ 228), καὶ

 Δωδωναῖος. καὶ ὁ ἐνθαλάττιος

…

μύστιδι τέχνῃ ὄργια νυκτελίοιο διδασκομένη Διονύσου

ἣ τότε Βάκχον ἑλοῦσα θεοτρεφέων ἀπὸ μαζῶν

ἀπροϊδῆ ζοφόεντι κατεκλήισε βερέθρῳ·

καὶ Διὸς αὐτοβόητος ἀπαγγέλλουσα λοχείην

μαρμαρυγὴ σελάγιζε καταυγάζουσα προσώπου·

τοῖχοι δ' ἀχλυόεντες ἐλευκαίνοντο μελάθρου,

καὶ ζόφον ἔκρυφε φέγγος ἀθηήτου Διονύσου.

καὶ Βρομίῳ παίζοντι παρέζετο πάννυχος Ἰνώ·

πολλάκι δ' ἀστήρικτος ἀναθρῴσκων Μελικέρτης

χείλεσιν ἀντιτύποισιν ἀνέσπασε γείτονα θηλὴν  

εὔια παππάζοντι παρερπύζων Διονύσῳ.

 καὶ θεὸν ἔτρεφε Μύστις ἑῆς μετὰ μαζὸν ἀνάσσης

ὄμμασιν ἀγρύπνοισι παρεδρήσσουσα Λυαίῳ·

καὶ πινυτὴ θεράπαινα φερώνυμα μύστιδι τέχνῃ

ὄργια νυκτελίοιο διδασκομένη Διονύσου

καὶ τελετὴν ἄγρυπνον ἐπεντύνουσα Λυαίῳ

πρώτη ῥόπτρον ἔσεισεν, ἐπεπλατάγησε δὲ Βάκχῳ

κύμβαλα δινεύουσα περίκροτα δίζυγι χαλκῷ·

πρώτη νυκτιχόρευτον ἀναψαμένη φλόγα πεύκης

εὔιον ἐσμαράγησεν ἀκοιμήτῳ Διονύσῳ·

πρώτη καμπύλον ἄνθος ἀναδρέψασα κορύμβων

ἄπλοκον ἀμπελόεντι κόμην μιτρώσατο δεσμῷ,

αὐτὴ δ' ἔπλεκε θύρσον ὁμόζυγον οἴνοπι κισσῷ,

ἀκροτάτῳ δὲ σίδηρον ἐπεσφήκωσε κορύμβῳ

κευθόμενον πετάλοισιν, ὅπως μὴ Βάκχον ἀμύξῃ,

καὶ φιάλας γυμνοῖσιν ἐπὶ στέρνοισι καθάψαι

χαλκείας ἐνόησε καὶ ἰξύι δέρματα νεβρῶν,

καὶ τελετῆς ζαθέης ἐγκύμονα μύστιδα κίστην,

παίγνια κουρίζοντι † διδασκομένῳ Διονύσῳ·

πρώτη ἐχιδνήεντα κατὰ χροὸς ἧψεν ἱμάντα

σύμπλοκον, εἱλικόεις δὲ δράκων περὶ δίπλακα μίτρην  

ἅμματα κυκλώσας ὀφιώδεϊ κάμπτετο δεσμῷ.

 τὸν δὲ πολυκλήιστον ὑπὸ σφρηγῖδα μελάθρου

ὄμμασιν ἀπλανέεσσιν ἴδεν πανεπόψιος Ἥρη

Μύστιδος ἀφράστοιο μυχῷ πεφυλαγμένον οἴκου·

καὶ Στυγὸς ὑστερόποινον ἐπώμνυε νέρτερον ὕδωρ

παντοίῃ κακότητι κατακλύζειν δόμον Ἰνοῦς.

καί νύ κεν ἠμάλδυνε Διὸς γόνον· ἀλλά μιν Ἑρμῆς

ἁρπάξας ἐκόμισσε Κυβηλίδος εἰς ῥάχιν ὕλης·

Ἥρη δ' ὠκυπέδιλος ἐπέδραμεν εὔποδι ταρσῷ

ὑψόθεν ἀστήρικτος· ὁ δὲ δρόμον ἔφθασεν Ἥρης,

πρωτογόνου δὲ Φάνητος ἀτέρμονα δύσατο μορφήν·

καὶ θεὸν ἁζομένη πρωτόσπορον εἴκαθεν Ἥρη

 ψευδομένας ἀκτῖνας ὑποπτήσσουσα προσώπου,

οὐδὲ νόθης ἐνόησε δολοπλόκον εἰκόνα μορφῆς·

κουφοτέροις δὲ πόδεσσιν ὀρειάδα πέζαν ἀμείβων,

χερσὶ περιπλεκέεσσι κερασφόρον υἷα κομίζων,

μητρὶ Διὸς γενέταο λεοντοβότῳ πόρε Ῥείῃ,

καί τινα μῦθον ἔειπεν ἀριστώδινι θεαίνῃ·

 “δέξο, θεά, νέον υἷα τεοῦ Διός, ὃς μόθον Ἰνδῶν

ἀθλεύσας μετὰ γαῖαν ἐλεύσεται εἰς πόλον ἄστρων.

Ἥρῃ χωομένῃ μεγάλη χάρις· οὐ γὰρ ἐῴκει,

ὃν Κρονίδης ὤδινεν, ἔχειν κουροτρόφον Ἰνώ.

μαῖα Διωνύσοιο Διὸς γενέτειρα γενέσθω,

μήτηρ Ζηνὸς ἐοῦσα καὶ υἱωνοῖο τιθήνη.”

 

Εκείνη τότε παίρνοντας το Βάκχο από τα ιερά στήθια της Ινούς τον κλείδωσε σε κρυφό σκοτεινό βάραθρο. Μια λάμψη που ακτινοβολούσε το πρόσωπο του φεγγοβολούσε μαρτυρώντας αμέσως ότι είναι γιος του Δία και οι σκοτεινοί τοίχοι του παλατιού λεύκαιναν και το φως του κρυμμένου Διονύσου έκρυβε το σκοτάδι. Και στο Βρόμιο, που έπαιζε, καθόταν κοντά όλη τη νύχτα η Ινώ. Πολλές φορές αναπηδώντας και χωρίς στήριγμα ο Μελικέρτης τραβούσε τη γειτονική θηλή του στήθους της Ινούς, για να βάλει τα χείλη του και σερνόταν κοντά στο Διόνυσο που φώναζε «Ευοί»!.

Και η Μύστιςη γνωρίζουσα  τῆς τοῦ θεοῦ ἐπιστήμης, ή  Σοφία, η  [ψυχὴ] τῶν τελείων μ. τελετῶν, η μεμυημένη εκ του μύω, εκείνη που κατηχεί, που τελεί και εκ-τελεί τις τελετές, έτρεφε το θεό Λυαίο μαζί με την κυρία της καθισμένη με άγρυπνα μάτια κοντά του. Και η έξυπνη υπηρέτρια διδάσκοντας στο Διόνυσο τη Μυστική τέχνη, όπως ταίριαζε στο όνομα της και τα όργια της νύχτας και προετοιμάζοντας για το Λυαίο την τελετή της αγρύπνιας πρώτη έσειε τα ροκανά της, χτυπούσε για το Βάκχο τα κύμβαλα, κινώντας με δίνη, για να ακουστεί ολόγυρα ο ήχος του χαλκού και ανάβοντας πρώτη τον πυρσό χόρευε όλη νύχτα και φώναζε «Ευιον» τον ξύπνιο Διόνυσο. Αφού πρώτη έκοψε το καμπύλο άνθος του κισσού, έζωσε τα λυμένα της με κλήμα, ενώ έπλεκε σκουρόχρωμο κισσό σε κούφιο καλάμι και σφήνωσε στην άκρη του σίδερο καλυμμένο με φύλλα, για να μην πληγώσει το Βάκχο και σκέφθηκε να ακουμπήσει στο γυμνό στήθος χάλκινα αβαθή αγγεία και στη μέση δέρματα από ελάφι. Διδάσκοντας το Διόνυσο που μεγάλωνε να παίζει τη μυστική κιβωτό τη γεμάτη με της θεϊκής τελετή, πρώτη αυτή έβαλε στο σώμα της ιμάντα "πλεκτό με φιδίσιο δεσμό, όπως ένας ελικοειδής δράκος έκανε δύο κύκλους τη ζώνη στη μέση και έληγε σε κόμπο. Αλλά αυτόν που είχε κλειστεί καλά στο ανάκτορο είδε η παντεπόπτης Ήρα με μάτια που πλανιόντουσαν να το φυλά η Μύστις στο υπόγειο του παράδοξου σπιτιού. Και ορκίστηκε στο υποχθόνιο εκδικητικό νερό της Στύγας να κατακλύσει το σπίτι της Ινούς με κάθε είδους συμφορά. Και τότε ίσως να σύντριβε το γιο του Δία. Αλλά ο Ερμής, αφού τον άρπαξε, τον έφερε στην πλαγιά του δάσους της Κυβέλης. Η Ήρα με τα γρήγορα πέδιλα έτρεξε γρήγορα από ψηλά ακατάστατα. Ο Ερμής, όμως, έφτασε την Ήρα και ντύθηκε τη μορφή του πρωτογέννητου και αιώνιου Φάνητα και έκπληκτη η Ήρα βλέποντας τον πρωτόσπορο θεό υποχώρησε σκύβοντας το κεφάλι στις ακτίνες του προσώπου ούτε κατάλαβε τη δολοπλόκο, απατηλή εικόνα της μορφής. Με πόδια ελαφρά ανεβαίνοντας το όρος, φέρ­νοντας στην αγκαλιά του το γιο με τα κέρατα, το έδωσε στη λιονταροτρόφα Ρέα, τη μητέρα του Δία του γεννήτορα του και μίλησε έτσι στη βασιλομήτορα θεά:

Δεξου, θεά, το νέο γιο του Δία σου ο οποίος, αφού κάνει άθλο στον πόλεμο των Ινδών στη γη, θα έρθει στον αστρικό ουρανό, μεγάλη χαρά για την οργισμένη Ήρα. Γιατί δεν ταίριαζε, αυτός που γέννησε ο Κρονίδης να έχει για παραμάνα του την Ινώ. Ας γίνει μαία του Διονύσου, αυτή που γέννησε το Δια που είναι μητέρα του Δία και παραμάνα του εγγονού της…

Ο Βάκχος μετα την Σεμέλη και την Ινώ,  μεγαλώνει κρυμμένος μαζί με την Μυστιδα σε σκοτεινό υπόγειο του Παλατιού…Η Μύστιδα όπως δηλώνει και τ΄ονομά της θα του διδάξει την μυστική και απόκρυφη τέχνη των ιερών μυστηρίων. Ομοια όμως πρέπει να μυεί και την Ινώ στις βακχικές νυκτερινές τελετές…

Πρώτη η Μυστιδα θα ετοιμάσει το ρόπτρο, το μουσικό όργανο των Κορυβάντων, ή κάποιο μικρό τύμπανο χάλκινο που στροβιλίζεται ή στρέφεται, εκ του ρέπω = στρέφομαι. Θα ετοιμάσει τον θύρσο με σίδερο καλυμμένο από κλαδιά κισσού, θα δέσει και στην μέση της ζώνη με διπλό κόμπο από κεφάλια δράκων/οφεων …

Η πλήρης εξάρτηση μιας ιέρειας της Βακχείας καθώς όλες οι κόρες του Κάδμου ηγούνται  βακχικών ομάδων - θα το δούμε παρακάτω,

Η λατρεία του Βάκχου, η μυστική κύστη που την παίρνει από βρέφος στα χέρια του και γνωρίζει το απόρρητα και τις μυστικές τελετές μέσα σε σκοτεινό βάραθρο … από την τρυφερή του ηλικία… όμως θα πρέπει να μεταβεί στην ίδια την θεά την πρωτόγεννη για να βαπτιστεί/γαλουχηθεί, «παρὰ Ῥείῃ ἀρτιθαλὴς ἔτι κοῦρος ὀρίτροφος»  Μεγαλώνει κοντά στη Ρέα, τη φίλη των βουνών, ο ολάνθιστος νέος ως βουνίσιος, και να λάβει την ευλογία της για να εδραιωθεί ως Ο νέος θεός που θα λάβει την θέση του Λυαίου, που διαλύει τις φροντίδες και θα ελευθερώσει τον άνθρωπο…

Θα λάβει πλήρη  εκπαίδευση του από την ίδια την Ρέα/Κυβέλη την γιαγιά του και μητέρα του πατέρα του στις κορυφές της Ίδης και θα γαλουχηθεί με την ίδια την στοργή που δόθηκε και στον Κρονίδη…

Θα γίνει αυτός που κρατά τα χαλινάρια του άρματος της Ρέα που είχε  ζεμένα λιοντάρια Και η Σεμέλη θα περηφανευθεί για τον γιό που έφερε στον κόσμο, αυτή μια θνητή στον ιερό γάμο με τον Αθάνατο…

Ἥρη, ἐσυλήθης· Σεμέλης τόκος ἐστὶν ἀρείων·

Ζεὺς ἐμὸν υἷα λόχευσε καὶ ἀντ' ἐμέθεν πέλε μήτηρ,

σπεῖρε πατὴρ καὶ ἔτικτε, τὸν ἤροσεν, αὐτοτόκῳ δὲ

γαστρὶ νόθῃ τέκε παῖδα, φύσιν δ' ἤλλαξεν ἀνάγκῃ.

Βάκχος Ἐνυαλίου πέλε φέρτερος· ὑμέτερον γὰρ

ἤροσε μοῦνον Ἄρηα καὶ οὐ τεκνώσατο μηρῷ.

Θήβη δ' Ὀρτυγίης κλέος ἔκρυφεν· οὐρανίη γὰρ

λάθριον Ἀπόλλωνα διωκομένη τέκε Λητώ·

Λητὼ Φοῖβον ἔτικτε, καὶ οὐκ ὤδινε Κρονίων·

Ἑρμείαν τέκε Μαῖα, καὶ οὐκ ἐλόχευσεν ἀκοίτης·

ἀμφαδίην δ' ἐμὸν υἷα πατὴρ τέκεν. ἆ μέγα θαῦμα,

δέρκεο σῆς Διόνυσον ἐν ἀγκαλίδεσσι τεκούσης

πήχεϊ παιδοκόμῳ περικείμενον· ἀενάου δὲ

ἡ ταμίη κόσμοιο, θεῶν πρωτόσπορος ἀρχή,  

παμμήτωρ, Βρομίου τροφὸς ἔπλετο· νηπιάχῳ γὰρ

Βάκχῳ μαζὸν ὄρεξε, τὸν ἔσπασεν ὑψιμέδων Ζεύς.

τίς Κρονίδης ὤδινε, τίς ἔτρεφεν Ἄρεα Ῥείη

παῖδα τεόν; Κυβέλη δὲ φατιζομένη σέο μήτηρ

Ζῆνα τέκεν καὶ Βάκχον ἀνέτρεφεν εἰν ἑνὶ κόλπῳ·

ἀμφοτέρους ἤειρε καὶ υἱέα καὶ γενετῆρα.

«Ήρα, έχασες! Ο γιος της Σεμέλης έγινε ανώτερος σου. Ο Δίας εγκυμόνησε το γιο του και ήταν σα μητέρα  του δίπλα αντί για μένα, ο πατέρας του έσπειρε, ο πατέρας του γέννησε αυτόν που είχε. σπείρει, γέννησε σε απατηλή μήτρα γρήγορα φτιαγμένη το παιδί και άλλαξε τη φύση από ανάγκη. Ο Βάκχος ήταν πιο γενναίος από τον Ενυάλιο. Γιατί έσπειρε μόνο το δικό σου Αρη και δεν το γέννη­σε από το μηρό. Η Θήβα αμαύρωσε τη φήμη της Ορτυγί­ας. Γιατί η ουράνια Λητώ κυνηγημένη γέννησε κρυφά τον Απόλλωνα. Η Λητώ γέννησε το Φοίβο και δεν πόνεσε ο Κρονίωνας. Τον Ερμή το γέννησε η Μαία και δεν εγκυμό­νησε ο άντρας της.

 Ο πατέρας γέννησε το γιο μου από τα σπλάχνα του. Μεγάλο θαύμα, δες το Διόνυσο στην αγκα­λιά της μητέρας σου να κείτεται στα τρυφερά της χέρια! Η οικονόμος του αιώνιου κόσμου, η πρωτογεννημένη, η αρ­χή των θεών, η μητέρα όλων, έγινε η τροφός του Βρομίου. Γιατί πρόσφερε στο μικρό Bάκχο το μαστό της, τον οποίο βύζαξε ο παντοκράτορας Δίας. Ποιος γιος του Κρόνου πόνεσε σε γέννα, ποια Ρέα έθρεψε τον Άρη το παιδί σου: Η Κυβέλη, που καλείται μητέρα σου γέννησε το Δια και ανάθρεψε το Βάκχο σε μία αγκαλιά. Και τους δύο ανά­στησε και το γιο και το γονιό.

Όμοια και οι δυο αδερφές και η Σεμέλη και η Ινώ βρίσκονται στην ίδια θέση. Και οι δυο θ΄απολαύσουν λατρευτικές τιμές. Σύμφωνα με το μύθο και οι δύο θνητές και οι δύο φέρουν δεύτερο όνομα που διακρίνει τη θνητή γυναίκα από την θεά, μολονότι το άλλο μπορεί πολύ καλά να χαρακτηρίζει και τις δύο..

Η μια η Σεμέλη θα χαθεί μέσα στην γέννηση από τον κεραυνό αλλά και η Ινώ θα κατατρομαγμένη από την ίδια την Ήρα θα καταφύγει πηδώντας ξυπόλητη πάνω από τα κοφτερά βουνά, ορμώντας συνεχώς, μήπως βρει ίχνος του κρυμμένου Διο­νύσου, πέρασε περιπλανώμενη η νύμφη από το ένα βουνό μετά το άλλο, μέχρι που μπήκε στις χαράδρες της Δελφι­κής Πειθούς. Και με δυσκολία έκαμψε το βήμα της στο δρακοντοτρόφο φαράγγι περιφερόμενη ασυγκράτητη σαν τρελή. Κομματιάζοντας το χιτώνα πάνω στο γυμνό στήθος ως άγγελο πένθους γύριζε τρελαμένη. Έτρεμε ο βοσκός ακούγοντας τον άναρθρο θρήνο της αλλοπαρμένης νύμφης. Πολλές φορές στο  θεϊκό τρίποδα συνάρμοσε το φίδι πλέκοντας το τρεις σειρές τυλιγμένο με την αιχμηρή χαίτη σφίγγοντας το λε­πτό κεφάλι της, έζωσε με δρακόντειο δεσμό τα μακριά μαλλιά της. Και κατεδίωξε τις παρθένες του ναού. Δε γί­νονταν τότε σπονδές ούτε έρχονταν άτομα για θυσίες, δε χόρευε άντρας από τους Δελφούς κοντά στο ναό. Οι γυ­ναίκες μαστιγώνονταν με στριφογυριστές καλά πλεγμένες λουρίδες κισσού που έτρωγαν τα μέλη. Τα θηρία χάνονταν βλέποντας την Ινώ να περπατάει στα βουνά, αφήνοντας άδεια τα δολερά δίχτυα των κυνηγών. Από ψηλά κατέβα­σαν οι βοσκοί τις γίδες τους στις προστατευτικές σπηλιές και ο  γερο-γεωργός που οδηγούσε τα ιδρωμένα βόδια του κάτω από το ζυγό τους, έφριξε από τα πηδήματα της Iνούς. Και πνίγοντας η αλλόγλωσση ηχώ την επίγεια βοή της έτρεχε η κόρη σα μάντισσα Πυθιάδα μέσα από το βου­νό, κουνώντας στο κεφάλι τη συνηθισμένη Πανοπηίδα δάφνη. Γέρνοντας το κεφάλι μέσα στο βαθύ γκρεμνό ζη­τούσε τη Δελφική σπηλιά από φόβο για τη λυσσασμένη Ινώ. Αλλά τρέχοντας στα μονοπάτια του δάσους με τις πολλές στροφές, δεν ξέφυγε από την προσοχή του Απόλ­λωνα, που όλα τα βλέπει. Κοντά στο φαράγγι τη λυπήθηκε και ήρθε γρήγορα και αλλάζοντας τη μορφή του σε αν­θρώπινη, πλησίασε τη νύμφη και στα μαλλιά της με προ­στατευτικά χέρια έπλεξε σοφή Δάφνη. Και έστειλε σε αυ­τήν αμέσως γλυκό ύπνο. Με αμβροσία άλειψε όλο το σώ­μα της κοιμισμένης και πένθιμης Ινούς δροσίζοντας τα μαινόμενα μέλη της με σταγόνες, που ε­λαφρύνουν τον πόνο. Και έμεινε εκεί ώρα μέσα στο δάσος του Παρνασσού, τέσσερα χρόνια και κοντά στην προφητι­κή πέτρα, στο μαντείο του Φοίβου θέσπισε χορούς για χά­ρη του μικρού ακόμα Βάκχου. Με άγρυπνους δαυλούς ακολουθούσαν τις οργιαστικές θυσίες οι Κωρυκίδες Μαι­νάδες και με τα ιερά τους χέρια μάζευαν φάρμακα, που διώχνουν τη λύσσα και γιάτρεψαν τις γυναίκες…

Με την εντολή του Αθάμαντα οι δούλοι του περιπλα­νούνταν ψάχνοντας παντού….. Και το παλάτι βυθισμένο στο θρήνο βογκούσε κι έστελνε πολλές κραυγές μέσα στην πόλη. Και περισσότερο δέχτηκε την πίεση η πολυμήχανη Μύστις, γιατί είχε διπλό πόνο, αφού χάθηκε και ταλαιπωρήθηκε η καημένη Ινώ και αρπάχτηκε ο Διόνυσος.

συνεχίζετε …

Ϋδριάδα Ινώ

H Λευκοθέα είναι θεία του Διονύσου, αδερφή της μητέρας του. Είναι αυτή που γίνεται τροφός καθώς ο Δίας της δίδει να μεγαλώσει τον Διονυσο μετά τον θάνατο της Σεμέλης/Σελήνης.

Οι τροφοί του θα ονομαστούν Υάδες κατά μια εκδοχή είναι οι κόρες του Ατλαντα και της Πλειόνης ή της Αιθρας ενώ δίνεται και μια εκδοχή ότι είναι κόρες του Υαντα και της Βοιωτίας. Οι εφτά Υάδες μαζί με τις 7 Πλειάδες αποτελούν τις Ατλαντίδες ή Δωδωνίδες. Σ΄ αυτές δόθηκε ο Διόνυσος βρέφος,  από τον Δια, για  να τον αναθρέψουν, όπως υπάρχει και η εκδοχή ότι πρώτα δίδεται στις ποταμίσιες κόρες του Λάμου να τον γαλουχήσουν «θυγατέρεσσι Λάμμου Ποταμήισι Νύμφας» κατά τον Νόννο…
Υάδες, είναι οι νύμφες ή θεότητες της γονιμοποιού βροχής/υγρασίας δηλώνετε από την λέξη ύω=βρέχω καθώς και ο Διονύσος όπως και ο Ζεύς ο όμβριος είναι ο ‘Υης . «Υε Κύε» στα Ελευσίνια μυστήρια η προτροπή δηλαδή «βρέξε, καρποφόρησε /κυοφόρησε » καθώς το Κύω/κυέω δηλώνει την κυοφορία αλλά και την καρποφορία
 Αστρονομικά είναι μια ομάδα από 34 αστέρια που αποτελούν συστροφή. Προηγείται ο αστέρας Λαμπαδίας/Aldebaran ( Αυτός που ακολουθεί στα αραβικά, από το Αl Dabaran, ή ο λαμπρός των Υάδων) ως το α του αστερισμού του Ταύρου. Ας μη ξεχνάμε και την συχνή εμφάνιση σε πολλά κείμενα του ταυροφυή ή ταυρόκερου Διονύσου, με κέρατα ταύρου.

> ταυρόκερως γὰρ ὁ Διόνυσος <λέγεται (Scholia In Nicandrum, Scholia et glossae in Nicandri alexipharmaca (scholia vetera et recentiora) Scholion 31b, line 5),

 εἴρηται δὲ παρὰ τὸ Σοφοκλέους ἐκ Τυροῦς «Διονύσου τοῦ ταυροφάγου.(Scholia In Aristophanem, Scholia in ranas (scholia vetera) Argumentum-scholion sch ran, verse 357, line 4 )

 Ο πρώτος Διόνυσος, ο Ζαγρεύς, ο χθόνιος Διόνυσος, διαμελίζεται απο τους Τιτάνες όταν φέρει την μορφή του Ταύρου.

<Ταυρία>· ἑορτή τις ἀγομένη Ποσειδῶνος...

<ταῦροι>· οἱ παρὰ Ἐφεσίοις οἰνοχόοι. καὶ οἱ τέλειοι βόες

<ταυροπόλια>· ἃ εἰς ἑορτὴν ἄγουσιν Ἀρτέμιδι

<Ταυροπόλαι>· ἡ Ἄρτεμις, καὶ ἡ Ἀθηνᾶ

<Ταῦρος>· Ταύρειος, ὁ Ποσειδῶν. Φανόδημος δὲ τὰς κριθὰς προσαγο-

 ρεύεσθαι ταῦρον, ὅτι κέρας ἔχουσιν. ἄλλοι δὲ τὸν παιδεραστήν. καὶ τὸ γυναικεῖον

<ταυροφάγος>· ὁ Διόνυσος

<Ταυρώ>· ἡ ἐν Ταύροις Ἄρτεμις

<ταύρωσον>· ταῦρον ποίησον

<ταΰς>· μέγας, πολύς  (Hesychius Lexicogr., Lexicon (Π – Ω) Alphabetic letter tau, entry 257, line 1



Ο μύθος της θέλει να κλαίνε- από τη λύπη τους ασταμάτητα –κλάμα/βροχή, μετά το θάνατο του ‘Υαντα  που θεωρείτε άλλοτε και αδερφός τους, σε κυνηγετικό ατύχημα…

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Π – Ω)
Alphabetic letter upsilon, entry 112, line 1

<Ὕης>· Ζεὺς ὄμβριος
Η εμφάνιση του σμήνους αυτού πριν την αυγή (η εώα επιτολή τους) προμήνυε κάθε χρόνο το τέλος του ξερού καλοκαιριού και τις πρώτες βροχές για τις μεσογειακές χώρες.
Συγχέονται πολλές φορές και με τις Νυσιάδες νύμφες που ήταν τροφοί του Θεού σε κάποιους μύθους…
Τα ονόματα των Υάδων ποικίλλουν στους διάφορους μυθογράφους. Η επικρατέστερη ίσως εκδοχή θέλει τα ονόματά τους να είναι τα εξής: Φάολα, Αμβροσία, Ευδώρα, Κορωνίς και Πολυξώ. Σε αυτές προστίθενται συνήθως η Θυώνη/Θεώνη τ΄ονομα της Σεμέλης μετα τον θανατό της και την αθανασία της,  και η Προδίκη, κόρες του Ύαντα από την  Αίθρα.

Όμοια με τις Υάδες της βροχής και η Λευκοθέα είναι μια Νηρηίδα, μια νερένια θεότητα που τρέφει και ανατρέφει τον υγρό, υδάτινο και φέροντα βροχή Διόνυσο…

Οι βροχεροί αλλά και θαλάσσιοι  θεοί θεωρούνται ότι είναι ο Ποσειδών ή ο ενάλιος Ζεύς, η Αμφιτρίτη, ο Νηρεύς και οι Νηριήδες και  ο Φόρκης. Ενώ όλες οι Νηρηίδες ονομάζονται Λευκοθεές …

Artemidorus Onir., Onirocriticon
Book 2, chapter 34, line 18

                        θαλάσσιοι δὲ νοητοὶ μὲν Ποσειδῶν  
καὶ Ἀμφιτρίτη καὶ Νηρεὺς καὶ Νηρηίδες καὶ Λευκοθέα
καὶ Φόρκυς, αἰσθητοὶ δὲ αὐτὴ ἡ Θάλασσα καὶ Κύματα
καὶ Αἰγιαλοὶ Ποταμαί τε καὶ Λίμναι καὶ Νύμφαι καὶ
Ἀχελῷος.

Etymologicum Genuinum, Etymologicum genuinum (littera λ)
Alphabetic letter lambda, entry 77, line 3

                     Μυρσίλος δὲ οὐ μόνην τὴν Ἰνὼ Λευκοθέαν
φησίν, ἀλλὰ καὶ τὰς Νηρηίδας Λευκοθέας ὀνομάζει.

Artemidorus Onir., Onirocriticon
Book 2, chapter 38, line 11


 Λευκοθέα τοῖς μὲν τὴν θάλασσαν ἐργαζομένοις ἀγαθή,
πρὸς δὲ τὰ ἄλλα πονηρὰ καὶ λύπης καὶ πένθους σημαντικὴ
διὰ τὴν περὶ αὐτὴν ἱστορίαν

H Λευκοθέα είναι η Αγαθή θεά της θάλασσας που θα βοηθήσει και θα σώσει ακόμα και τον Οδυσσέα, με τον κρηδεμνό της, τον κεφαλόδεσμό της ή το μαντήλι της

Maximus Soph., Dialexeis
Lecture 38, chapter 7, section d, line 1

Τίς οὖν οὐκ ἂν εἴποι τὸν Ὀδυσσέα ἀγαθὸν εἶναι θείᾳ
μοίρᾳ, οὗ μέμνηται μὲν ὁ Ζεύς, κήδεται δὲ ἡ Ἀθηνᾶ,  
ἡγεῖται δὲ ὁ Ἑρμῆς, ἔραται δὲ Καλυψώ, σώζει δὲ ἡ Λευκοθέα;

Στους ορφικούς ύμνους  υπάρχει και ο ύμνος της Λευκοθέας ως σωτηρία και αρωγός των μυστών που φέρει πάντα ούριο άνεμο στα ταξίδια των ναυτικών…

Orphica, Hymni
Hymn 74, line 1

   <Λευκοθέας>, θυμίαμα ἀρώματα.

Λευκοθέαν καλέω Καδμηίδα, δαίμονα σεμνήν,
εὐδύνατον, θρέπτειραν ἐυστεφάνου Διονύσου.

κλύθι, θεά, πόντοιο βαθυστέρνου μεδέουσα,
κύμασι τερπομένη, θνητών σώτειρα μεγίστη:
εν σοί γάρ νηών πελαγοδρόμος άστατος ορμή,
μούνη δέ θνητών οικτρόν μόρον ειν αλί λύεις,
οίς άν εφορμαίνουσα φίλη σωτήριος έλθοις.
αλλά, θεά δέσποινα, μόλοις επαρωγός εούσα
νηυσίν επ' ευσέλμοις σωτήριος εύφρονι βουλήι,
μύσταις εν πόντωι ναυσίδρομον ούρον άγουσα.


Την Λευκοθέαν προσκαλώ, την κόρην του Κάδμου, την σεμνήν
θεάν, την δυνατήν, την τροφόν του καλλιστεφάνου Διονύσου.
Ακουσε με, θεά εσύ πού κυβερνάς τον βαθύστερνο πόντον πού
τέρπεσαι στα κύματα, και είσαι ή μεγαλύτερα σωτηρία των
ανθρώπων διότι από σε εξαρτάται η ασταθής ορμή των πλοίων,
πού διατρέχουν το πέλαγος, και μόνον εσύ απολυτρώνεις τους
ανθρώπους από τον θλιβερόν θάνατον εις την θάλασσαν, προς
όσους εφορμώσα ήθελες έλθει ως φίλη σωτηρία.
Αλλά, ώ θεά δέσποινα, είθε να έλθεις, επειδή είσαι βοηθός.
εις τα καλοφτιαγμένα πλοία ως σωτηρία με ευχάριστη διάθεσιν,
και εις τους μύστας, πού ευρίσκονται εις την θάλασσαν, να
φέρης ούριον άνεμον πού επιταχύνει τον πλουν.

Η Λευκοθέα είναι αυτή η Νηρηίδα ή η Λευκή θεά που λαμβάνει το όνομα της από τον αφρό των κυμάτων  της θάλασσας…Μια Αφρο-δίτη δηλαδή μια θεά που αναδύθηκε εκ του αφρού της θαλασσας…Αφού η Αφροδίτη χαρακτηρίζεται με μια σειρά από επίθετα όπως Αφρογένεια –γεννημένη από τη θάλασσα, Αφρώ, Επιποντία, Θαλασσαίη, Θαλασσιγόνος, Πασιφάεσσα, Περσιθέα, Ποντογένεια, Σώτειρα κλπ.

Myrsilus Hist., Fragmenta
Fragment 10, line 1

Etym. M.: Λευκοθέα: Μυρσῖνος (sic) δὲ οὐ μόνον τὴν Ἰνὼ Λευκοθέαν φησὶν,

 ἀλλὰ καὶ τὰς Νηρηΐδας Λευκοθέας ὀνομάζει.

Philostephanus Hist., Fragmenta
Fragment 37, line 38

             Τὴν δὲ καταλαμβανομένην, σωτηρίαν ἐπισπά-
σασθαι ἑαυτῇ τε καὶ τῷ υἱεῖ, ῥίψασαν ἑαυτὴν εἰς τὴν
θάλασσαν, καὶ τυχεῖν ἐκ τῶν θεῶν τῶν ἐναλίων τιμῶν·
ὕστερον δὲ καὶ προσαγορευθῆναι αὐτὴν, διὰ τὸν ἐκ τῆς
θαλάσσης ἀφρὸν Λευκοθέαν, τὸν δὲ Μελικέρτην Παλαί-
μονα· εἶναι δὲ αὐτὸν σωτῆρα τῶν τὸ πέλαγος πλεόντων
ἀνθρώπων.

Lucius Annaeus Cornutus Phil., De natura deorum
Page 44, line 20

 καλοῦσι δὲ τὸν Νηρέα καὶ ἅλιον γέροντα διὰ τὸ ὥσπερ πολιὰν ἐπανθεῖν τοῖς κύμασι τὸν ἀφρόν· καὶ γὰρ ἡ Λευκοθέα τοιοῦτόν τι ἐμφαίνει, ἥτις λέγεται θυγάτηρ Νηρέως εἶναι, δηλονότι τὸ λευκὸν τοῦ ἀφροῦ.

Μια ‘Αλια και πόλια όπως και ο Νηρεύς από το λευκό του αφρού …Ούτως ή άλλως μια από τις ονομασίες της είναι και το «Αλία» όπου ο Ποσειδών  δεν είναι άλλος από τον  Ενάλιος Ζεύς  όπως βλέπουμε παρακάτω …

Elias Phil., In Porphyrii isagogen
Page 69, line 27

 καὶ λέγομεν ὅτι διττὸς ὁ Ζεὺς παρὰ τοῖς ποιηταῖς, ὁ μὲν εἷς τῶν τριῶν, ὡς ὅταν λέγωσιν ἐνάλιος Ζεύς, χθόνιος Ζεύς, αἰθέριος Ζεύς, ὁ δὲ πρὸ τῶν τριῶν, ὡς ὅταν λέγηται πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε.

ενώ ο Διόνυσος είναι ο «ενάλιος Δασάλιος»  Arcadius Gramm., De accentibus [Sp.] Page 44, line 16 <ἐνάλιος Δασ-Αλιος> (ὁ Διόνυσος)

Ενώ και ο Ζαγρεύς,  η πρώτη μορφή του Διονύσου αναφέρετε ως «δεύτερος ἄλλος ἔτι βρέφος 

ὑέτιος Ζεύς δηλ. ένας δευτέρος αλλά ακόμα μικρός βροχοφόρος Δίας… (Nonnus Epic., Dionysiaca Book 10, line 297)

Η Λευκοθέα λοιπόν είναι μια από τις ερωμένες του Ποσειδώνα/Ενάλιου Δία /Πατέρα που σμίγει μαζί του και ως Αλία. Πέφτοντας στην θάλασσα  μετονομάζετε σε Λευκοθέα και λαμβάνει την αθανασία από τους ντόπιους, όπως και η Σεμέλη που μέσω της αθανασίας και εκείνη μετονομάζεται σε Θυ(ε)ώνη.

Zeno Hist., Fragmenta
Fragment 1, line 36

  Ποσειδῶνα δὲ τὸ γεγονὸς αἰσθόμενον τοὺς υἱοὺς κρύψαι κατὰ γῆς
διὰ τὴν πεπραγμένην αἰσχύνην, οὓς κληθῆναι προσηῴους δαίμονας·

Ἁλίαν δὲ ῥίψασαν ἑαυτὴν εἰς τὴν θάλατταν Λευκοθέαν ὀνομασθῆναι 

 καὶ τιμῆς ἀθανάτου τυχεῖν παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις.

Παρακάτω το κείμενο του Νόννου δίδει και την υιοθέτηση από την Ινώ του Διονύσου που μεγαλώνει ως ομογάλακτος με τον Μελικέρτη – περί Μελικέρτη /Μελκάρθ θα υπάρξουν αναλυτικότερα κείμενα…

Ο πατέρας Δίας  αφού δέχθηκε τον Διόνυσο που μισοσχηματισμένο βρέφος πέταξε έξω από τον καμένο κόλπο της Σεμέλης ο κεραυνός, τον έραψε στον μηρό του και περίμενε την λάμψη της Σελήνης για να τελειώσει η γέννα…Μετά την γέννηση του από τον αρσενικό μηρό του Διός , ο Διόνυσος είναι σχηματισμένος ως ταύρος με κέρατα  και στεφανωμένος στέμματα από κισσό. Έτσι τον παρα-διδει μέσα από το όρος Δράκανο, όπου τον κυοφόρησε, στον Ερμή ονομάζεται  «νύσος» και  Ειραφιώτης.  Ο Ερμής τον σηκώνει στην αγκαλιά του και τον φέρει στις κόρες του Λάμου, νύμφες του ποταμού για να τον αναθρέψουν… Από την οργή της Ηρας οι νύμφες θα γίνουν Βάκχες και θα επιτεθούν και θα σκοτώσουν τους δούλους αλλά και τους άνδρες οδοιπόρους. Με πλανεμένα μυαλά και  τρέχοντας με ασταθή πηδήματα. Θα τεμάχιζαν ακόμα και τον ίδιο τον Βάκχο μέσα στο παρανοικό κύμα της μαινόμενης λύσσας τους, έτσι ο Ερμής θα τον κλέψει κρυφά και θα οδηγήσει το βρέφος στο δωμάτιο της Ινούς που μόλις έχει γεννήσει …

Nonnus Epic., Dionysiaca
Book 9, line 5

Βάκχον ὑποκλέψας πτερόεις πάλιν ἥρπασεν Ἑρμῆς,

καὶ βρέφος ἀρτικόμιστον ἔχων ζωαρκέι κόλπῳ

εἰς δόμον ἀρτιτόκοιο λεχώιον ἤγαγεν Ἰνοῦς.

 ἡ μὲν ἀνηέρταζεν ἑῆς προθορόντα λοχείης

νήπιον εἰσέτι κοῦρον, ἐπωλένιον Μελικέρτην,

παιδοκόμοις παλάμῃσιν· ἀνοιδαίνοντο δὲ μαζοὶ

θλιβομένοιο γάλακτος ἀναβλύζοντες ἐέρσην.

καὶ φιλίοις στομάτεσσι θεὸς μειλίξατο νύμφην

θέσκελον ὀμφήεντι χέων ἔπος ἀνθερεῶνι·

 “δέξο, γύναι, νέον υἷα, τεῷ δ' ἐνικάτθεο κόλπῳ

παῖδα κασιγνήτης Σεμέλης σέθεν, ὃν παρὰ παστῷ

οὐ στεροπῆς ἀμάθυνεν ὅλον σέλας, οὐδέ μιν αὐτοὶ

μητροφόνοι σπινθῆρες ἐδηλήσαντο κεραυνοῦ.

καὶ βρέφος ἀχλυόεντι δόμῳ πεφυλαγμένον ἔστω,

μηδέ μιν ἀθρήσειεν ἔσω γλαφυροῖο μελάθρου

ἠμάτιον Φαέθοντος ἢ ἔννυχον ὄμμα Σελήνης,  

μηδέ ἑ κουρίζοντα, καὶ εἰ ταυρῶπις ἀκούει,

ζηλήμων βαρύμηνις ἴδῃ κεκαλυμμένον Ἥρη.

δέξο κασιγνήτης σέθεν υἱέα· σοὶ δὲ Κρονίων

ἄξια σῶν καμάτων ὀπάσει θρεπτήρια Βάκχου.

ὀλβίη ἐν πάσῃσι θυγατράσιν ἔπλεο Κάδμου·

ἤδη γὰρ Σεμέλη φλογερῷ δέδμητο βελέμνῳ,

Αὐτονόην δὲ θανόντι σὺν υἱέι γαῖα καλύψει,

ἀμφοτέροις δ' ἕνα τύμβον ἀναστήσειε Κιθαιρών,

καὶ μόρον οὐρεσίφοιτος ἐσαθρήσειεν Ἀγαύη,

Πενθέος ὀλλυμένοιο νόθης ψαύσασα παρειῆς,

παιδοφόνος γεγαυῖα λιπόπτολις· ἀλλὰ σὺ μούνη

ἔσσεαι αὐχήεσσα τόσης ναέτειρα θαλάσσης,

οἶκον ἀμειβομένη Ποσιδήιον, εἰναλίη δὲ

ὡς Θέτις, ὡς Γαλάτεια φατίζεαι Ὑδριὰς Ἰνώ·

οὐ χθονίῳ κενεῶνι κατακρύψει σε Κιθαιρών,

ἀλλὰ σὺ Νηρεΐδων μία γίνεαι· ἀντὶ δὲ Κάδμου

ἐλπίδι λωιτέρῃ καλέσεις Νηρῆα τοκῆα

παιδὶ τεῷ ζώουσα σὺν ἀθανάτῳ Μελικέρτῃ,  

Λευκοθέη, κρατέουσα χυτῆς κληῖδα γαλήνης,

εὐπλοΐης μεδέουσα μετ' Αἴολον· εὐδιόων δὲ

σοὶ πίσυνος πλεύσειε φιλέμπορος εἰν ἁλὶ ναύτης

βωμὸν ἕνα στήσας ἐνοσίχθονι καὶ Μελικέρτῃ,

ῥέζων ἀμφοτέροισι· θαλασσαίοιο δὲ δίφρου

δέξεται ἡνιοχῆα Παλαίμονα Κυανοχαίτης.”

 ὣς εἰπὼν ἀκίχητος ἐς οὐρανὸν ἔδραμεν Ἑρμῆς

ἠέρι δινεύων ἀνεμώδεα ταρσὰ πεδίλων.

Ἰνὼ δ' οὐκ ἀπίθησε, φιλοστόργῳ δὲ μενοινῇ

παιδοκόμῳ πήχυνεν ἀμήτορα Βάκχον ἀγοστῷ,

πήχεϊ δ' ἁπλώσασα συνωρίδα δίζυγα παίδων

δίζυγα μαζὸν ὄρεξε Παλαίμονι καὶ Διονύσῳ·

καὶ βρέφος ἀμφιπόλῳ παρεθήκατο Μύστιδι νύμφῃ,

Μύστιδι καλλικόμῳ Σιδωνίδι, τὴν ἔτι κούρην

Κάδμος ἀνηέξησε πατὴρ θαλαμηπόλον Ἰνοῦς.

Η Ινώ ανασήκωνε στην αγκαλιά της το βρέφος που ξεπετάχτηκε, το μικρό ακόμα γιο της, το Μελικέρτη, με τρυφερά χέρια. Φούσκωναν οι μαστοί πιεσμένοι από το γάλα και αναβλύζοντας δροσιά. Και με στοργικά λόγια ο θεός μίλησε στη νύμφη δίνοντας θεϊκή εντολή με προφη­τικά λόγια:

«Δέξου, γυναίκα, το νέο γιο, εναπόθεσε στον κόλπο σου το παιδί της αδελφής σου Σεμέλης, τον οποίο δεν έ­καψε όλο το φως της αστραπής που έπεσε στο γαμήλιο κρεβάτι ούτε οι μητροφόνοι σπινθήρες του κεραυνού τον έβλαψαν. Και το βρέφος ας είναι φυλαγμένο μέσα σε σκο­τεινό δωμάτιο μήτε να τον δουν μέσα στο γλαφυρό παλάτι τα πέπλα του Φαέθοντα ή το νυχτερινό μάτι της Σελήνης μήτε, όταν γίνει νέος, αν και τα πληροφορείται η διαπερα­στική ματιά της, να το δει η ζηλόφθονη και οργισμένη Ηρα να κρύβεται. Δέξου το γιό της αδελφής σου. Σε σένα ο Κρονίωνας θα προσφέρει άξια των κόπων σου για την ανατροφή εκείνου.

Ήσουν τυχερή ανάμεσα σε όλες τις κόρες του Κάδ­μου. Γιατί ήδη η Σεμέλη από φλογερό τόξο σκοτώθηκε, ενώ η Αυτονόη θα εγκαταλείψει τη γη με το νεκρό γιο της. για τους δύο ένα μνήμα έστησε ο Κιθαιρώνας. και βουνί­σιο θάνατο θα αντικρίσει η Αγαύη, όταν χαθεί ο Πενθέας. αγγίζοντας ψεύτικο χώμα, όταν γίνει παιδοκτόνος και θα εγκαταλείψει την πόλη της. Αλλά εσύ μόνη μπορείς να καυχιέσαι, κάτοικος της μεγάλης θάλασσας, θα μετακομί­σεις στο σπίτι του Ποσειδώνα, θαλασσινή όπως η Θέτιδα, όπως η Γαλάτεια, θα λέγεσαι Ινώ Ϋδριάδα. Δε θα σε κρύ­ψει ο Κιθαιρώνας σε επίγεια σπηλιά, αλλά εσύ θα γίνεις μία από τις Νηρηίδες. Κι αντί για τον Κάδμο με λαμπρές ελπίδες θα αποκαλείς το Νηρέα πατέρα σου ζώντας μαζί με το παιδί σου τον αθάνατο Μελικέρτη, Λευκοθέα, κρα­τώντας το κλειδί της τέλειας γαλήνης, βασίλισσα του κα­λού ταξιδιού μετά τον Αίολο. Μέσα στη γαλήνη θα πλέει στη θάλασσα ο έμπορος ναυτικός πιστός σε σένα στήνο­ντας ένα βωμό στον Ποσειιδώνα και στο Μελικέρτη. θυσιάζοντας και στους δύο. Ο Γαλανόμαλλος θα δεχτεί ηνίο­χο του θαλασσινού του δίφρου τον Παλαίμονα.»

Έτσι αφού μίλησε, έτρεξε άφαντος στον ουρανό ο Ερ­μής κουνώντας στον αέρα με δίνη τα φτερωτά του σανδά­λια. Η Ινώ υπάκουσε, με φιλόστοργη έγνοια αγκάλιασε στα τρυφερά της χέρια τον ορφανό από μητέρα Βάκχο, απλώνοντας τα δυο της χέρια στα δύο παιδιά, πρόσφερε τους δυο μαστούς της στον Παλαίμονα και το Διόνυσο.

Και το βρέφος εμπιστεύθηκε σε μια νεαρή δούλη κοπέ­λα τη Μύστιδα από τη Σιδωνία…

Συνεχίζετε …