ὁ δ' ὀμφαλὸς τάφος ἐστὶν Διονύσου

Ο ομφαλός είναι ένα βασικό σημείο ενώσεως, συνέχειας και δημιουργίας της νέας ζωής,  του παιδιού ή του θηλαστικού ζώου - όχι μόνο με την μητέρα του αλλά αποτελεί και τη  συνεχιζόμενη γραμμή - ένωση με όλους τους προγόνους του. Η δημιουργία και η αναγέννηση της ζωή δια μέσω της μητέρας, ως συνέχεια με την μητέρα της μητέρας την γιαγιά και την προμάμμη φτάνοντας ακόμα ακόμα και στην αρχή της γέννησης και της δημιουργίας … του ανθρώπου. Ένας αόρατος ιστός, ένα αόρατο νήμα,  ένας αέναος κύκλος ζωής και γέννησης του ζώντος, και του κάθε θηλαστικού πλάσματος που γεννιέται αφού έχει κυοφορηθεί σε πλακούντα που τρέφετε, αναπνέει και μεγαλώνει μέσω του ομφαλού από τη μητέρα…Ένας ζωτικός κρίκος στην αλυσίδα της ζωής του καθενός μας.

 Orion Gramm., Etymologicum
Alphabetic letter omicron, page 115, line 14

 <Ὀμφαλός>. κυρίως ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου σώματος εἴρηται

ὀπνεῖν, ὅ ἐστιν ἀναπνεῖν· παρ' οὗ καὶ ὄμπνη ὁ Δημη-

τριακὸς καρπός. τὸ δὲ βρέφος κατὰ γαστρὸς ὂν

διὰ τοῦ ὀμφαλοῦ ἀναπνεῖ καὶ τρέφεται.

 'Ομοια και ο δημητριακός καρπός ονομάζετε Όμπνη – εκ του Ομπνεύω-μεγαλώνω, πληθύνω, αυξάνω, αυγατίζω, πληθαίνω κλπ.

Όμπνη τα σιτηρά, τα γεννήματα, τα δημητριακά, ο καρπός της γής, το σιτάρι και το κριθάρι

Όμπνια η Δήμητρα…

 <ὄμπνη>· τροφή. εὐδαιμονία r

<ὄμπνια>· τὰ ζωτικά

<ὄμπνια>· καρποφόρος. [τροφή.] ἄφθονος. ἀγαθή. νόστιμος. ἡ

 τὸ ἀναπνεῖν ἡμῖν διδοῦσα (Callim. fr. 1,10 Pf.)

<ὀμπνίῃ δαιτί>· ἀντὶ τοῦ πολλῇ

<ὀμπνίου νέφους>· μεγάλου, πολλοῦ, ηὐξημένου (Soph. fr. 225)

<ὄμπνιος λειμών>· ὁ τῶν πυρίνων καὶ Δημητρίων καρπῶν·

 ἐπεὶ <Ὄμπνια> ἡ Δημήτηρ

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry omicron, page 429, line 27

<Ὀμπνία>, ἡ Δημήτηρ, παρὰ τὸ ὁμοῦ πνέω.

 Ομπνία η Δήμητρα από το μαζί, αντάμα συγχρόνως πνέω, αναπνέω, ζώ, κλπ

 Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Lexicon (Ε – Ω)
Alphabetic letter omicron, Page 335, line 6

<Ὄμπην>: Ἀθηναῖοι ὅτ' ἂν τὸν νεὼν ἱδρύωνται πυροὺς
 μέλιτι δεύσαντες, ἐμβαλόντες εἰς καδίσκον, εἶθ'
 οὕτως ἐπιθέντες τὸ ἱερεῖον, συντελοῦσι τὰ ἑξῆς·
 χρῶνται δὲ τούτωι καὶ πρὸς ἄλλας ἱδρύσεις καὶ
 θυσίας, προσαγορεύοντες ὄμπην, εὐθένειαν οἰωνιζό-
 μενοι· ὅθεν καὶ ἡ Δημήτηρ Ὄμπνια.

 Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Iliadem
Volume 3, page 719, line 14

                       οὐ γὰρ μόνον ψυχάς, φασί, συνέχει, αἵ εἰσι πνεύματα, ἀλλὰ
καὶ καρποῖς αἴτιός ἐστιν αὐξήσεως, ἀφ' ὧν τὸ ζῆν καὶ τὸ ἀναπνεῖν, οὗ ἐμφαντικὴ
καὶ ἡ ὄμπνια Δημήτηρ.

 Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 625, line 46

Παρὰ οὖν τὸ ἐμπνεῖν, ὅ ἐστιν ἀναπνεῖν, γίνεται
ὀμπναλός· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν, καὶ τροπῇ τοῦ
π εἰς φ, ὀμφαλὸς, δι' οὗ τὸ ἔμβρυον ἀναπνεῖ· τὸ
γὰρ βρέφος, κατὰ γαστρὸς ὂν, περὶ αὐτὴν εἰλεῖται
καὶ ἀναπνεῖ καὶ τρέφεται· ὅθεν καὶ τὴν Δήμητραν,
τροφὸν οὖσαν, ὀμπνίαν ὀνομάζουσι Κυριανοὶ, (ὡς
παρὰ Λυκόφρονι,
 τὴν συντελοῦσαν πρὸς τὸ ζῆν, παρὰ τὸ πνέω· καὶ
<ὄμπνους>, τοὺς Δημητριακοὺς καρπούς.

ἐκαλεῖτο δὲ ὁ Νεβρὼδ καὶ Εὐήχιος.

Ο Νεβρώδ είναι - όπως φαίνεται από τα βυζαντινά κείμενα – αυτός που έκτισε την Πόλη  της Βαβυλώνας ή από  τους πρώτους δημιουργούς-οικιστές της.

Έμαθε στον λαό του και στους  πολίτες να κυνηγούν και τους δίδαξε την αστρονομία και την αστρολογία, τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων - άστρων.

Γίγαντα τον ονομάζει ο Ιωάννης Μαλαλάς όπως κι άλλοι χρονογράφοι και βυζαντινοί συγγραφείς.

Κυνηγός μέγας και μάγος, που τους γνώρισε την τέχνη της επιβίωσης μέσω της Θήρας, του κυνηγιού και του πολέμου αλλά και την μαγεία-  όπου μαγεία όμως η μαγική τέχνη ή παιδεία και η θεολατρεία των μάγων της Περσίας, η φαρμακεία και η γνώση των επικλήσεων.  Μάγος ο ιερεύς των Περσών, ο μάντης και ο γόης, ο μαγικός και ο μαγευτικός που επρώτευσε στους Πέρσες.

Άρα ο μεγάλος  πολεμιστής/κυνηγός/βασιλεύς αλλά και ο μέγας ιερέας – θρησκευτικός  ηγέτης που συνδύαζε την πολεμική τέχνη του κυνηγού – αρχιστρατήγου και βασιλέα καθώς και τις γνώσεις  ενός Μάγου-Ιεροφάντη - θρησκευτικού ηγέτη.

Joannes Malalas Chronogr., Chronologica Page 17, line 1

Ἐν δὲ τοῖς προειρημένοις χρόνοις γέγονέ τις γίγας, τοὔνομα 

Νεβρώδ, υἱὸς Χοῦς τοῦ Αἰθίοπος, ἐκ φυλῆς Χάμ, ὃς κτίσας

τὴν Βαβυλῶνα πόλιν καὶ πρῶτος καταδείξας κυνηγίαν καὶ μα-

γείαν Περσῶν ἐπρώτευσε, διδάξας αὐτοὺς ἀστρονομίαν καὶ

ἀστρολογίαν, τῇ οὐρανίῳ κινήσει τὰ περὶ τοὺς τικτομένους πάντα

δῆθεν σημαίνοντα· ἀφ' ὧν Ἕλληνες τὴν γενεθλιαλογίαν μαθόν-

τες ἤρξαντο τοὺς γενομένους ὑπὸ τὴν τῶν ἄστρων κίνησιν διαφέρειν.

Χαῖρ' ὦ ἄνα κισσεῦ Διόνυσε

Ο τάφος του Διόνυσου βρίσκεται στους Δελφούς, βλεπ. προηγούμενα κείμενα, ενώ η Ιέρεια των Δελφών είναι η Μέλισσα ή Μέλιττα, αλλά συγχρόνως οι Μέλισσες θεωρούνται και ιέρειες της Κυβέλης, αλλά και της Μύλιττας της Αφροδίτης των Ασσυρίων,  της Εφέσιας Αρτεμιδος, της Ρέας,  της Δήμητρας και της Περσεφόνης.

Melitta δε σημαίνει «Η Μεσίτρια», η θηλυκή μορφή του Melitz, του "μεσολαβητή", η οποία γίνεται στην Χαλδαική melitt.

Η melitz λέξη που χρησιμοποιείται στο βιβλίο του Ιώβ και έχει μεταφραστεί και σημάνει το διερμηνέα και τον απεσταλμένο..

Ιώβ. 33,23       ἐὰν ὦσι χίλιοι ἄγγελοι θανατηφόροι, εἷς αὐτῶν οὐ μὴ τρώσῃ αὐτόν…

 Melitta είναι ένας τίτλος βάσει του οποίου η Σεμίραμις λατρευόταν στη Βαβυλώνα σε αναίμακτη θυσία.  (περί Μέλι, Μέλισσας αναλυτικότερα σε μελλοντικά κείμενα)

Ενώ η σύνδεση της Κυψέλης ως κοίλου δοχείου-αγγείου παραπέμπει στο κιβώτιο, θήκη και την λάρνακα καθώς «τας λάρνακας οι τότε εκάλουν Κορίνθιοι Κυψέλας» Παυσανίας  5,17,5

Το ποτό κράμα μέλιτος και γάλακτος που προσφέρεται ως σπονδή στους καταχθόνιους θεούς ονομάζεται Μελίκρητον… Όμως υπάρχουν και Χοές που περιέχουν οίνο, αλλά και οι Νηφάλιες Χοές που περιέχουν μόνο νερό.

Ο Διόνυσος είναι κατά κύριο λόγο ο κρατών το ποτήρι/κύπελο  ή Δίνο,  (δείτε σχετικά παλαιότερα κείμενα), λατρεύεται ως Κίσσιος ή Κισσεύς αλλά ταυτόχρονα δηλώνει και τον γιο του Ποτηριού ή  του όρου και της γής του Χους.

 Ενώ ο Απόλλων ονομάζετε κι εκείνος Χουσαίος ή Χουσεύς

Aelius Aristides Rhet., Ἱεροὶ λόγοι δʹ
Jebb page 330, line 26

                     ἧκε δὲ καὶ παρ' Ἀθηνᾶς ὄναρ ὕμνον ἔχον
τῆς θεοῦ καὶ ἀρχὴν τοιάνδε Ἵκεσθε Περγάμῳ νέοι, καὶ
ἕτερον ἐκ Διονύσου, οὗ τὸ ἐπᾳδόμενον ἦν Χαῖρ' ὦ ἄνα
κισσεῦ Διόνυσε.

Aelius Aristides Rhet., Fragmenta poetica
Fragment 4, line 2

Ἵκεσθε Περγάμῳ νέοι,
Χαῖρ' ὦ ἄνα κισσεῦ {Διόνυσε}.

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter kappa, entry 2786, line 1

*<κιρνᾷ>· οἰνοχοεῖ A ..

<Κισσθήνη>· πόλις καὶ ὄρος ἐν Θρᾴκῃ

<Κίσσιοι>· ἔθνος Περσῶν (Aesch. Pers. 119) …

<Κισσοέντιοι>· οἱ Κνώσιοι

<κισσός>· εἶδος φυτοῦ r ἢ *βλάστημα ἑλισσόμενον AS

<Κισσοῦς>· ὄρος ἐν Μακεδονίᾳ. καὶ πόλις Θρᾴκης

<Κισσηΐς>· Κισσέως θυγάτηρ (Ζ 299)

Ο Χους είναι μονάδα μέτρησης των υγρών και ισοδυναμεί με μονάδα όγκου υγρών ίση με 3.2832 λίτρα ή 6 ξέστας.

Αλλά συγχρόνως ο ΧΟΥΣ είναι και το ΧΩΜΑ, αλλά και η σταγόνα του ΡΟΔΕΛΑΙΟΥ…

 Ηράκλειτος FRAG. 15" Άδης και Διόνυσος έν και ωυτό"

 Ο Άδης, ως  θάνατος, και ο Διόνυσος, ως έρωτας, είναι το ίδιο.

Οι Χόες αλλά και Χοές (εκ του χέω = χύνω, αφήνω να ρεύσει, διασκορπίζω, ραντίζω, πετώ, εκχέω κλπ,)  το υγρό στοιχείο των Χοών  που καταλήγει στον Χού/χώμα αλλά Χόες είναι και η ομώνυμη γιορτή της δεύτερης μέρας των Ανθεστηρίων, (γιορτή λουλουδιών τριήμερη που ετελείτο από τις 11 έως τις 13 του Ανθεστηριώνος ή στις 26-29 Φεβρουαρίου της Μεγάλης Αρχαίας Ελληνικής ετήσια εορτή προς τιμήν του Θεού Διονύσου,  τελούμενη στην  Αττική και σε πολλές Ιωνικές πόλεις. Τα Ανθεστήρια φέρονται επίσης με τη γενικότερη ονομασία Διονύσια.)

Ο Ανθεστηριών είναι ο όγδοος αττικός μήνας που θεωρείτε ότι διαρκεί από τις 15 Φεβρουαρίου έως τις 15 Μαρτίου.

Ο εορτασμός των Ανθεστηρίων στην Αρχαία Αθήνα τελούνταν την 11η ως και την 13η του μηνός Ανθεστηριώνος. Η πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν «πιθοίγια». Ονομάστηκε έτσι από το γεγονός ότι την ημέρα αυτή ανοίγονταν και δοκιμάζονταν για πρώτη φορά οι πίθοι με τον οίνο της χρονιάς.

 Η δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων λεγόταν «Χόες», από το ομώνυμο οινοδοχείο και η τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομάζονταν «Χύτροι», επειδή την ημέρα προσφέρονταν αγγεία με άνθη, μαγειρεμένα λαχανικά και πανσπερμία σιτηρών. Επίσης, την τρίτη και τελευταία ημέρα εορτάζονταν τα Υδροφόρια προς τιμήν όσων χάθηκαν στον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ή Λευκαρίωνα – δείτε προηγούμενα σχετικά κείμενα, περί Κατακλυσμού, Ιωνά, Νώε, Σεμιράμιδος κλπ

 Χόες όμως και ο πληθυντικός αριθμός της λέξης Χούς, ενώ οι χόες θαλάσσης είναι το αμέτρητο πλήθος.

Χόω = σωριάζω, επισωρεύω, επιχωματώνω, σκεπάζω με χώμα, θάβω…

Όμως Χους ή  Κους ή Cush  ( στα εβραικά כּוּשׁ Kus) ήταν, σύμφωνα με τη Βίβλο, ο μεγαλύτερος γιος του  Χαμ, ο αδελφός του Mizraim, Χαναάν και ο πατέρας των Βιβλικών χαρακτήρων του  Nimrod, και Raamah.

Θεωρείτε ότι είναι ο πρώτος πρόγονος των ανθρώπων του Χούς, (Χουσαίων)  αυτών που έχουν σκουρόχρωμο δέρμα, των ανθρώπων που κατοικούν τη χώρα που περιβάλλεται από τον ποταμό Γιών ή Γεών ή Γηών( Gihon) που θεωρείτε ότι είναι ο «κυκλών πάσαν την γήν Αιθιοπίας» ή της χώρας των Χουσσιτών ή Κουσσιτών, Κασσιτών (Χους) και εντοπίζονται στην αρχαιότητα με την ονομασία της Arabia Felix (δηλ. Υεμένη) και Aethiopia (Αιθιοπία δηλαδή όλη την  Υπο-Σαχάρια Αφρική, κυρίως την περιοχή του  Άνω Νείλου).

Σήμερα το ποτάμι αυτό ονομάζεται Καρούν, και πηγάζει από τα βουνά τού Ιράν, Ανατολικά τού Περσικού Κόλπου όπου αδειάζουν τα νερά τους, ο Τίγρης, ο Ευφράτης και ο Καρούν. Ο Γιών έρεε από τη χώρα τού Χους, δηλαδή έξω από τη χώρα τών αρχαίων Κασσιτών οι οποίοι ήταν μεταξύ των βουνών τού Ιράν και τής χώρας τής Ασσυρίας (μεταξύ τού Τίγρη και τού Ευφράτη, και στον χώρο που θεωρείτε ότι φιλοξενούσε τον Παράδεισο- δες προηγούμενα κείμενα περί Σεμιράμιδος.

Το όνομα του Χους ή Κους δηλώνει συγχρόνως και το μαύρο χρώμα. Υπενθυμίζω ότι ο Διόνυσος θεωρείται «καμμένος» καθώς έχει γλυτώσει από τον κεραυνό που σκότωσε και κατέκαψε την μητέρα του. Έχει φιλοξενηθεί στο Μηρό του Διός κατά κάποια αρχαία κείμενα, είναι δηλαδή ένας μηρο-τραφής…

Όμως στην βίβλο ο Χους ή Κους θεωρείται γιος του Χαμ ενός εκ των γιών του Νώε ερμηνεύεται ως Χαμ ή Cham δηλαδή  ως Ζαμπόν (;) στα Εβραικά ως חָם, στα ελληνικά Χαμ, Kham? Αραβικά  حام, ζαμπόν, "ζεστό" ή "καεί ως κάτι ζεστό, ή κάτι καμμένο …

Το όνομα που εμφανίζεται στην αγγλική Βίβλο ως Χαμ είναι πραγματικά δύο εντελώς διαφορετικά ονόματα εβραϊκά, ένα ως  Χαμ (Ham) και το άλλο ως Cham, με δύο τελείως διαφορετικές έννοιες. Αλλά δεδομένου ότι οι αναγνώστες στ’ αγγλικά, χρησιμοποιείται το όνομα ζαμπόν όμως δεν σημαίνει μόνο αυτό αλλά παίρνει και τις έννοιες των :

Χαμ 1 = όλυρα  όπου Όλυρα το αγριοσίταρο… (Triticum spelta, Σίτος η σπέλτα)  Η όλυρα μερικές φορές θεωρείται υποείδος του συγγενούς κοινού σίτου (T. aestivum, Σίτος ο μαλακός ή Σίτος ο κοινός).

Η λέξη Ham είναι ταυτόσημη με το επίθετο  χλιαρό, θερμό από το ρήμα (Χαμάμ) την έννοια του ζεστού, αλλά και ως αναζωπύρωση της ζέστης. Για την έννοια του παρόντος ονόματος Χαμ, σημαίνει : την Θερμότητα, το μαύρο χρώμα, και τελειώνει με την δοκιμασμένη σύνδεση της θερμότητας με την μαυρίλα και στη συνέχεια με την αμαρτία. Ο Jones μάλλον απρόθυμα παραδέχεται ότι Χαμ ήταν ο παππούς του πρώτου αυτοκράτορα του κόσμου Νimrod, αλλά γρήγορα συνειδητοποιεί και δηλώνει ότι, «χωρίς καμία αμφιβολία ο [Χαμ] ήταν ο μοναδικός εισηγητής της λατρείας του ήλιου, και βροντή," ακόμη και ενώ το χέρι του Θεού θα τον φέρει με ασφάλεια στην κιβωτό από ξύλο, το προζύμι της φρικτή ειδωλολατρία του δούλευε στο στήθος του. "

Δεν ξεφεύγει από τον κατά τα άλλα μεγάλο μελετητής ότι αυτή η εκδοχή του Χαμ ως όνομα είναι ταυτόσημο , με τον πατέρας-του-δικαίου, από την αχρησιμοποίητη ρίζα  (HMH) εκ των οποίων η έννοια του συγγενεύει και δηλώνει προστασία, Το θηλυκό ουσιαστικό (Hamot) σημαίνει τη μητέρα-του-δικαίου, και το θηλυκό ουσιαστικό (Homa) σημαίνει το τοίχωμα, με την έννοια της προστασίας που σε περιβάλλει.

Η τελευταία αναφερθείσα ρίζα με τη σειρά της είναι παρόμοια με (Hamma), ήλιο, ζέστη? (ΗΕΜΑ), θερμότητα, αγανάκτηση, οργή, από τη ρίζα (Yaham), είναι ζεστό. Η κατώτατη γραμμή είναι μια σύνδεση με το πολύ δυνατό συναίσθημα, αλλά όχι κατ 'ανάγκη  αρνητικό.

Από το NOBS Κατάλογο Μελέτης της Αγίας Γραφής  το όνομα διαβάζετε ως απλά ζεστό, αλλά εν όψει των ανωτέρω, μια πιο προσεκτική απόδοση θα ήταν η έννοια του πάθους και της έντασης.

Χαμ 2, το οποίο είναι γραμμένο  και προφέρεται όπως η λέξη ζαμπόν, στο
Λεξικό Jones της Παλαιάς Διαθήκης δηλώνει ότι το σωστό Όνομα Χαμ προέρχεται από το ρήμα  (HAMA), που σημαίνει κραυγή δυνατά, θρηνώ, οργή, βρυχηθμός, κλπ.
Σε Θεολογικό λεξιλόγιο της Παλαιάς Διαθήκης  σημειώνετε ότι σχετικά με αυτή τη λέξη:  «Είναι μια ισχυρή λέξη, τονίζοντας αναταραχή, αναστάτωση, ισχυρό αίσθημα, ή θόρυβο", το οποίο ταυτόχρονα δημιουργεί  έναν τυχαίο συνδυασμό ίσως με τη λέξη ζαμπόν.
Άλλες ερμηνείες του NOBS  δίνουν την ερμηνεία του Χαμ ως ΗΟΤ – καυτός, ένθερμος, θαλπερός (ήλιος) σφοδρός, σεξουαλικά ερεθισμένος, καυτός ή ως Νoisy.- θορυβώδης, πολύβουος, φασαριόζικος κλπ
Ηam όμως στα αγγλικά ερμηνεύεται ως κοιλότητα γονάτου, χοιρομέρι, ζαμπόν, γλουτός και μπούτι μαζί, ηθοποιός, υπερβολικός κλπ
Στο Λεξικό των Αγίων Γραφών του Γ. Κωνσταντίνου, το όνομα ΧΑΜ ερμηνεύεται ως « φλογόπληκτος,  μέλας», ως  υιός του Νώε, και ως ποιητικό όνομα της Αιγύπτου.
Έτσι ο μύθος του Διός, ως τον πατέρα που θρέφει και μεγαλώνει στον Μηρό του τον Διονύσου δίνεται καλυμμένη μέσα και από τα ονόματα της Παλαιάς Διαθήκης και της σύνδεσης τους με τον υιό του Νώε…

Joannes Zonaras Gramm., Hist., Epitome historiarum (lib. 1-12)
Volume 1, page 23, line 28

…  καὶ προήλθοσαν ἐκ μὲν Χοῦς Χουσαῖοι· Αἰθίοπες οὗτοί εἰσι.

Eustathius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in hexaemeron [Sp.]
Page 756, line 20

  Εἰσὶ δὲ υἱοὶ τοῦ Χὰμ οἵδε· Χοῦς, ἐξ οὗ Χουσαῖοι, οἱ νῦν Αἰθίοπες…

Ο Χούς είναι ένας γιος του Χαμ, και ο πατέρας του Nimrod του μεγάλου κυνηγού.
H  Γη του Χους ή του όρους Χους στην Παλαιά Διαθήκη δηλώνει το νότιο όριο της Αιγύπτου την Αιθιοπία ή Cush με την οποία συνδέεται…Ενώ Αιθιοπία ή Χους ονομάζεται γενικότερα από τους Έλληνες η Ασία αλλά και η γνωστή σε μας ως Νουβία και την Αβησσυνία.
 Στις αρχαίες αιγυπτιακές επιγραφές η Αιθιοπία ονομάζεται Kesh.

Book 1, chapter 132, line 1

             τεσσάρων γὰρ Χάμου παίδων γενομένων Χουσαῖον μὲν  
οὐδὲν ἔβλαψεν ὁ χρόνος· Αἰθίοπες γὰρ ὧν ἦρξεν ἔτι καὶ νῦν ὑπὸ
ἑαυτῶν τε καὶ τῶν ἐν τῇ Ἀσίᾳ πάντων Χουσαῖοι καλοῦνται. 

Όμως οι Χουσαίοι ονομάζονται και Κισσίτες ή Κουσίτες, ή Κασσίτες…ή Κασσαίοι ή Κοσσαίοι ήταν αρχικά ένας νομαδικός λαός. Κατά την πτώση τής Βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας, κατέλαβαν την  Βαβυλώνα και εγκαθίδρυσαν, για τέσσερεις αιώνες, την δική τους αυτοκρατορία Μετά το τέλος τής Κασσιτικής περιόδου, το όνομά τους λησμονήθηκε.. Ενώ η αρχική πατρίδα των Kassites είναι ασαφής, αλλά φαίνεται να θεωρούν ότι βρίσκεται στο βουνό του Ζάγρου που φέρει το όνομα του πρώτου Διονύσου / Ζαγρέα…

Paraphrases In Dionysium Periegetam, In Dionysii periegetae orbis descriptionem
Section 1001-1016, line 18

                                           Ὑπεράνω δὲ τῆς
Βαβυλῶνος ἐπὶ τὴν πνοὴν τοῦ βορρᾶ οἵ τε Κισσοὶ καὶ
οἱ Μεσαβάται καὶ οἱ Χαλωνῖται κατοικοῦσιν, ἅτινά εἰσιν ἔθνη Συρίας.

Aeschylus Trag., Fragmenta
Tetralogy 10, play B, fragment 86, line 4
       
  ’ὁ κισσεὺς Ἀπόλλων, ὁ βακχ<ε>ι{ος}όμαντις .

κισς-εύς, ὁ, the ivy-crowned, ὁ κ. Ἀπόλλων, ὁ βακχεύς, ὁ μάντις A. Fr.341.

Κισσήεις οι στεφανωμένοι με κισσό

Κισσηρεφής ο σκεπασμένος με κισσό

Κισσοδέτας – στεφανωμένος με κισσό, επίθετο του Βάκχου, Διονύσου

Κισσοχίτων ντυμένος με κισσό, επίθετο του Βάκχου, Διονύσου

Κισσών ο τόπος ο κατάφυτος από κισσούς/κιττούς

Κισσός ή κιττός ή ιψός, ή καγχαμος, ή κισσαρος, ή κλύμενον ή ΧΕΝ-ΟΣΙΡΙΣ (ο)

Ενώ ο Κισσός (Χέδερα η έλιξ -Hedera helix), ονομάζεται και ΔΙΟΝΥΣΙΟΝ, γιατί είναι αφιερωμένο στον Διόνυσο, αφού τον στεφάνωσε κατά την πρόωρη γέννηση του με τα κλαδιά του και τον έσωσε δροσίζοντάς τον. Θεωρείτε φυτό-σύμβολο της αθανασίας και αντίδοτο για τον πονοκέφαλο από την μέθη.

τὸ δὲ ἀρτιγενὲς βρέφος καταθύουσιν...

Xenophon Hist., Hellenica
Book 3, chapter 2, section 19, line 4

                τὸ δ' Ἑλληνικὸν εἰς Λεύκοφρυν, ἔνθα ἦν Ἀρτέμιδός τε ἱερὸν μάλα ἅγιον καὶ λίμνη πλέον ἢ σταδίου ὑπόψαμμος ἀέναος ποτέμου καὶ θερμοῦ ὕδατος.

Strabo Geogr., Geographica
Book 14, chapter 1, section 40, line 11

Ἐνταῦθα δ' ἦν καὶ τὸ τῆς Δινδυμήνης ἱερὸν μη-
τρὸς θεῶν· ἱεράσασθαι δ' αὐτοῦ τὴν Θεμιστοκλέους
γυναῖκα, οἱ δὲ θυγατέρα παραδιδόασι· νῦν δ' οὐκ ἔστι
τὸ ἱερὸν διὰ τὸ τὴν πόλιν εἰς ἄλλον μετῳκίσθαι τόπον·
ἐν δὲ τῇ νῦν πόλει τὸ τῆς Λευκοφρυήνης ἱερὸν ἔστιν
Ἀρτέμιδος, ὃ τῷ μὲν μεγέθει τοῦ ναοῦ καὶ τῷ πλήθει
τῶν ἀναθημάτων λείπεται τοῦ ἐν Ἐφέσῳ, τῇ δ' εὐ-
ρυθμίᾳ καὶ τῇ τέχνῃ τῇ περὶ τὴν κατασκευὴν τοῦ ση-
κοῦ πολὺ διαφέρει· καὶ τῷ μεγέθει ὑπεραίρει πάντας
τοὺς ἐν Ἀσίᾳ πλὴν δυεῖν, τοῦ ἐν Ἐφέσῳ καὶ τοῦ ἐν Δι-
δύμοις. καὶ τὸ παλαιὸν δὲ συνέβη τοῖς Μάγνησιν ὑπὸ  

Τρηρῶν ἄρδην ἀναιρεθῆναι, Κιμμερικοῦ ἔθνους, εὐ-

τυχήσαντας πολὺν χρόνον, τὸ δ' ἑξῆς τοὺς Ἐφεσίους

14.1.40.20

Ο ναός της Αρτέμιδος στη Μαγνησία της πρώτης πόλης που ιδρύθηκε στην Μικρά Ασία, θεωρείται ως ο τρίτος μεγαλύτερος ναός, ύστερα από τα Δίδυμα και την Έφεσο. Μάλιστα τα σχόλια ότι ο ναός στη Μαγνησία ήταν πολύ καλύτερη από ό, τι το ναό της Αρτέμιδος, λόγω των εξαιρετικών της αναλογιών.

Scholia In Aristophanem, Scholia in equites (scholia vetera et recentiora Triclinii)
Argumentum-dramatis personae-scholion sch eq, section-verse 84b, line 10

      Μυοῦντα,

Λάμψακον, ἐπηγγείλατο αὐτῷ καταδουλώσασθαι τὴν Ἑλλάδα, δύναμιν εἰ

λάβοι. παραγενόμενος δὲ ἅμα τῷ στρατεύματι εἰς Μαγνησίαν καὶ καταγνοὺς

ἑαυτοῦ, εἰ δι' αὐτοῦ σωθέντες οἱ Ἕλληνες εἶτα δι' αὐτοῦ δουλεύσουσι βαρβάροις,

προφάσει χρησάμενος ὡς θυσίαν ἐπιτελέσαι βούλοιτο καὶ ἱερουργῆσαι τῇ Λευκόφρυϊ Ἀρτέμιδι καλουμένῃ, τῷ ταύρῳ ὑποθεὶς τὴν φιάλην καὶ ὑποδεξάμενος τὸ αἷμα...

Παρόμοια λατρεία και θυσία Λευκοφρυηνής Αρτέμιδος δίδεται απο το παραπάνω κείμενο. Ο βωμός είναι χτισμένος περί το τέλος του 3ου αιώνα π.X. εμπρός από την ανατολική όψη του ναού της Λευκοφρυηνής Aρτέμιδος στη Mαγνησία, ο βωμός αυτός θεωρείται αντιπροσωπευτικό, πρωτοποριακό έργο του αρχιτέκτονα Eρμογένη και μάλιστα λαμβάνει μέρος ιερουργία/θυσία, με σπονδές και συλλογή του αίματος του θυσιαζόμενου ταύρου…

Scholia In Clementem Alexandrinum, Scholia in protrepticum et paedagogum (scholia recentiora partim sub auctore Aretha) Page 310, line 32

Διδυμαίῳ] Διδυμαῖος γὰρ Ἀπόλλων ἐν Μιλήτῳ τιμᾶται

ἢ διὰ τὸ ἅμα τῇ ἀδελφῇ Ἀρτέμιδι γεγεννῆσθαι, ἢ διὰ τὸ διπλᾶ ἱερὰ

εἶναι αὐτοῦ ἐκεῖ.

τῆς Λευκοφρύνης] Λευκοφρύνη Ἄρτεμις ἐν Μαγνησίᾳ

ὀνομάζεται. 

Ομως επανερχόμαστα στα περι του Τέννη και της Τενέδου...

Ο Αχιλλέας στον Τρωικό πόλεμο θα συναντήσει και θα φονεύσει και τον πατέρα Κύκνο αλλά και τον γιό του Τέννη, και μετά  θα προσπαθήσει  να ζευγαρώσει με την Ημιθέα, Αμφιθέα /Λευκοθέα/Ινώ την οποία έφαγε/ρούφηξε  η γή και χάθηκε…

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)

Ἀχιλεὺς δὲ ἐπιστρατεύσας τῇ Τροίᾳ ἀνεῖλε τὸν Κύκνον καὶ

Τένην τὸν υἱὸν Κύκνου λόγῳ, ἔργῳ δὲ Ἀπόλλωνος.  

ἡ δὲ Ἡμιθέα διωκομένη ὑπ' αὐτοῦ καὶ φεύγουσα τὴν μῖξιν

εἰς γῆν κατεπόθη

Οι εορτές που έχουν θεσπισθεί για την Λευκοθέα είναι τα Ίσθμια, τα Ινάχεια ενώ ο Παλαιμων εορτάζεται και τιμάται όμοια και στην Κόρινθο στα Ίσθμια αλλά και στην Τένεδο …

ὅθεν καὶ ἑορτὴν τὰ Ἴσθμια συνεστήσατο. ἐτιμᾶτο δὲ, ὡς ἔφημεν (104₁₇), ὁ Παλαίμων καὶ ἐν Τενέδῳ. ἄλλως. ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν καὶ δὴ ἡ τῆς

Τενέδου θάλασσα ἀναβράσει καὶ στενωθήσεται τῷ πλήθει

τῶν Ἑλληνικῶν ὁλκάδων εἶπε <καὶ δὴ ὁ Παλαίμων ὁ βρε-

φοκτόνος δέρκεται> καὶ βλέπει τὴν <γραῖαν> σύγκοιτον

τοῦ <Ὠγένου> καὶ Ὠκεανοῦ ἤτοι τὴν Τηθὺν τουτέστι τὴν θά-

λασσαν (infr. ₁₄) τὴν <Τιτηνίδα

Scholia In Euripidem, Scholia in Euripidem (scholia vetera)
Vita-argumentum-scholion sch Or, section 932, line 6

Ἴναχος αὐτόχθων πρῶτος βασιλεὺς Ἄργους, δεύτερος Πελας-
γὸς, τρίτος Δαναός:  – MⁱABⁱ
<ὦ γῆν Ἰνάχου>: μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἐν ὄρεσιν οἰκούντων τῶν
Ἀργείων πρῶτος αὐτοὺς συνῴκισεν Ἴναχος καὶ λιμναζόμενον τὸ παρὰ
τὸν Ἴναχον πεδίον αὐτὸς ἐκαθάρισε καὶ ἐκ πηγῆς τινος ποιησάμενος τὸν
ποταμὸν ἀφ' ἑαυτοῦ Ἴναχον ἐκάλεσε καὶ τὸ Ἄργος Ἰνάχιον.

Όμως δεν συνδέεται μόνο η Λευκοφρύηνην Αρτέμιδα με την λατρεία της Λευκοθέας του Παλαίμωνα και αλλά και του Διονύσου ως ομογάλακτου. 

 Ο ίδιος ο Παυσανίας συγκρίνει το μαστίγωμα στην Σπάρτη κατά την εορτή της Αρτέμιδος Ορθίας με την αντίστοιχη τελετή που τελείτε ανά διετία, με το τελετουργικό των Αγριωνίων του Διονύσου, που ονομαζόταν Σκιέρεια, στην αρκαδική Αλέα,  κατά την οποία μαστιγώνονται γυναίκες.

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 8, chapter 23, section 1, line 6

μετὰ δὲ Στύμφαλόν ἐστιν Ἀλέα, συνεδρίου μὲν

τοῦ Ἀργολικοῦ μετέχουσα καὶ αὕτη, Ἄλεον δὲ τὸν

Ἀφείδαντος γενέσθαι σφίσιν ἀποφαίνουσιν οἰκιστήν.

θεῶν δὲ ἱερὰ αὐτόθι Ἀρτέμιδός ἐστιν Ἐφεσίας καὶ

Ἀθηνᾶς Ἀλέας, καὶ Διονύσου ναὸς καὶ ἄγαλμα. τούτῳ

παρὰ ἔτος Σκιέρεια ἑορτὴν ἄγουσι, καὶ ἐν Διονύσου

τῇ ἑορτῇ κατὰ μάντευμα ἐκ Δελφῶν μαστιγοῦνται γυ-

ναῖκες, καθὰ καὶ οἱ Σπαρτιατῶν ἔφηβοι παρὰ τῇ Ὀρθίᾳ.

Στην Αλέα υπάρχουν τα ιερά της  Εφεσίας Αρτέμιδος και της Αλέας Αθηνάς καθώς και ναός καθώς και άγαλμα του Διονύσου. Προς τιμήν του τελούνται τα Σκιέρεια, και σύμφωνα μ’ έναν δελφικό χρησμό μαστιγώνονται οι γυναίκες όπως και οι έφηβοι των Σπαρτιατών εις την τελετή της Ορθίας…

Η κοινή λατρεία πολλές φορές του Διονύσου και της Αρτέμιδας συνδέεται άμεσα με μια σειρά από πράξεις γονιμότητας.

Ας μην ξεχνούμε ότι ο ίδιος ο Διόνυσος αλλά και ως ο πρώτος Διόνυσος Ζαγρεύς είναι ταυτόχρονα ο Μέγας Κυνηγός αλλά και το ίδιο το θήραμα που διαμελίζεται, από τους Τιτάνες.(δειτε σχετικά παλιότερα κείμενα)

Η Αγαύη στον Ευριπίδη τον ονομάζει «Κυνηγέτα Σοφόν», έμπειρον κυνηγό και ο χορός απαντά:  Πράγματι, κυνηγός είναι ο Θεός !!! Καθώς κυνηγά το αίμα των νεαρών ταύρων.

Οι Μαινάδες συγκρίνονται με κυνηγόσκυλα. Και θεωρούνται και οι ίδιες κυνηγοί, και μάλιστα μια απ΄ αυτές φέρει και το όνομα Θηρώ …

Euripides Trag., Bacchae
Line 1192

{Αγ.} ὁ Βάκχιος κυναγέτας

 σοφὸς σοφῶς ἀνέπηλ' ἐπὶ θῆρα

 τόνδε μαινάδας.

{Χο.} ὁ γὰρ ἄναξ ἀγρεύς.

Όμως όμοια και ο Απόλλων θεωρείται Κυνηγός δηλαδή Αγρεύς…όχι ομως Ζ-αγρεύς, ο μέγας Κυνηγός...Οπως και ο Πάνας στο λεξικο του Ησύχιου...

Aeschylus Trag., Fragmenta
Tetralogy 32, play B, fragment 332, line 4

<Αἰσχύλος> φησίν·
         ‘Ἀγρεὺς δ' Ἀπόλλων ὀρθὸν ἰθύνοι (εὐθ-?) βέλος’.

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)
Alphabetic letter alpha, entry 773, line 1

<ἀγρεταί>· παρὰ Κῴοις ἐννέα κόραι κατ' ἐνιαυτὸν αἱρούμεναι πρὸς
 θεραπείαν τῆς Ἀθηνᾶς
<Ἀγρέταν>· ἡγεμόνα θεόν
<ἀγρετήματα>· τὰ ἀγρευόμενα τῶν παρθένων Λάκωνες
*<ἀγρεύουσι>· κρατοῦσιν (Prov. 5,22) Apw
<Ἀγρεύς>· ὁ Πὰν παρὰ Ἀθηναίοις, ὡς Ἀπολλόδωρος (244,137 J.)

Claudius Aelianus Soph., De natura animalium
Book 12, section 34, line 24

Τενέδιοι δὲ τῷ ἀνθρωπορραίστῃ Διονύσῳ τρέφουσι κύουσαν βοῦν, τε-

κοῦσαν δὲ ἄρα αὐτὴν οἷα δήπου λεχὼ θεραπεύουσι.

τὸ δὲ ἀρτιγενὲς βρέφος καταθύουσιν ὑποδήσαντες

κοθόρνους. ὅ γε μὴν πατάξας αὐτὸ τῷ πελέκει λίθοις

βάλλεται δημοσίᾳ, καὶ ἔστε ἐπὶ τὴν θάλατταν φεύγει.

Στην Τένεδο δε που μας ενδιαφέρει άμεσα οι Τενέδιοι είχαν μια «περίεργη» θυσία ιδιαίτερου τύπου, προς τον  Διόνυσο.

Ο Αιλιανός αναφέρει ότι: έτρεφαν μια αγελάδα που κυοφορούσε  και την αγελάδα την μεταχειρίζονταν ως πραγματική λεχώνα. Φορούσαν κοθόρνους στο νεογέννητο μοσχαράκι/ταύρο και κατόπιν το θυσίαζαν σκοτώνοντας το με πέλεκυ. Ο άνθρωπος που εκτελούσε την θυσία με τον πέλεκυ έπρεπε να καταδιωχθεί με λιθοβολισμό μέχρι την θάλασσα.

Οι κόθορνοι δείχνουν ποιόν πράγματι εννοούσαν μ’ αυτό το σφάγιον : τον ίδιο τον Διόνυσο, για τον οποίο ο μύθος γνωρίζει ότι σαν βασιλικό τέκνο και ως πρώτος Διόνυσος/Ζαγρεύς διαμελίσθηκε από τους Τιτάνες. Οι κόθορνοι είναι οι κυνηγετικές μπότες – διότι ο Διόνυσος είναι αυτός που απεικονίζεται στ΄ αγαλματα να φορεί κοθόρνους και να κρατάει στο ένα χέρι το ποτήρι και στο άλλο τον θύρσο πάνω στον οποίο κάθεται αετός …

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 8, chapter 31, section 4, line 9

                                           τοῦ περιβόλου
δέ ἐστιν ἐντὸς Φιλίου Διὸς ναός, <Πολυκλείτου> μὲν
τοῦ Ἀργείου τὸ ἄγαλμα, Διονύσῳ δὲ ἐμφερές· κόθορ-
νοί τε γὰρ τὰ ὑποδήματά ἐστιν αὐτῷ καὶ ἔχει τῇ χειρὶ
ἔκπωμα, τῇ δὲ ἑτέρᾳ θύρσον, κάθηται δὲ ἀετὸς ἐπὶ
τῷ θύρσῳ· καίτοι <τοῖς> γε ἐς Διόνυσον λεγομένοις  
τοῦτο οὐχ ὁμολογοῦν ἐστι.

Έτσι τιμούσαν τον Παλαίμωνα τον Βρεφοκτόνο με θυσίες μόσχων στ΄ονομα του Διονύσου του μεγάλου Κυνηγού …