Διώνη ἡ θεός· ἀπὸ τοῦ Διὸς Διώνη

Μετα την μικρή παρεμβολή/επαναφορά του θέματος περί του Κατακλυσμού και του Δευκαλίωνα αλλα και του Ε-Νώχου ή Νώε, επιστρέφω στα κείμενα περί της Δωδώνης και του Δίας του  Πελασγικού. Του Θεού που τον χαρακτηρίζουν με επίθετα που του προσδίδουν και  τις ιδιότητες του Νάϊου, του Δωδωναίου, του Πελαγικού, του Φηγωναίου. Κατοικεί μαζί με τις σύνοικες του γυναικείες θεότητες την Θέμιδα, την Διώνη. Ο ναός ήταν αφιερωμένος στη Θέμιδα, σύζυγο του Δία, κόρη του Ουρανού και της Γης. Η λατρεία της που ήταν αρκετά διαδεδομένη στην Ήπειρο, φαίνεται ότι συνέχισε τη λατρεία της προϊστορικής Μεγάλης Θεάς.

  Η ταύτιση του ναού έγινε με τη βοήθεια μιας μολύβδινης επιγραφής, που βρέθηκε στη στοά του βουλευτηρίου, και στην οποία αναφέρονται μαζί με το Δία, η Θέμις και η Διώνη ως «νάιοι θεοί», δηλαδή σύνοικοι και σύνναοι του Δία. Ήταν, επομένως, οι δύο θεές οι σπουδαιότερες μετά το Δία, πάρεδροι του θεού

Η ονομασία της Διώνης δεν είναι τίποτα άλλο από την θηλυκή ονομασία του Διός για να καλυφθεί το πραγματικό όνομα της γυναικείας θεότητας. Παλαιότατη πελασγική θεότητα, που αντιπροσωπεύει τη γονιμοποιό δύναμη του υγρού στοιχείου. Είναι η θεά της υγρής φύσης (το επίθετο Νάια από το νάιω: ρέω, κυλώ). Ταυτόχρονα την θέλουν και σύζυγος του Διός, πατέρα θεών και θνητών και μητέρα της Αφροδίτης και του Έρωτος, και κατ΄αλλους μητέρα και του Διωνύσσου. Είναι  η Διώνη ή η"Δωδωναίαν νύμφην", η "Υάδα", 

 Ήπειρος. Νόμισμα του 234-168 π.Χ. Εικονίζεται μπροστά η Διώνη και στην  πίσω πλευρά η λέξη AΠEΙPΩTAN ανάμεσα σε τρίποδα και σε  δάφνινο στεφάνι.

  Νόμισμα της Ηπείρου, του 238 π.Χ. και παλαιότερα. Εικονίζεται ο Δωδωναίος Ζευς στεφανωμένος με φύλλα βελανιδιάς. Στην πίσω πλευρά εικονίζονται δύο κεραυνοί σε σχήμα αναστρόφων «Ε» και η λέξη «ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ».

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 2, line 8
          ἀλλὰ τούτους μὲν Οὐρανὸς δήσας εἰς Τάρ-
ταρον ἔρριψε (τόπος δὲ οὗτος ἐρεβώδης ἐστὶν ἐν Ἅιδου,
τοσοῦτον ἀπὸ γῆς ἔχων διάστημα ὅσον ἀπ' οὐρανοῦ
γῆ), τεκνοῖ δὲ αὖθις ἐκ Γῆς παῖδας μὲν τοὺς Τιτᾶνας
προσαγορευθέντας, Ὠκεανὸν Κοῖον Ὑπερίονα Κρεῖον
Ἰ απετὸν καὶ νεώτατον ἁπάντων Κρόνον, θυγατέρας δὲ
τὰς κληθείσας Τιτανίδας, Τηθὺν Ῥέαν Θέμιν Μνημο-
σύνην Φοίβην Διώνην Θείαν.

Scholia In Hesiodum , Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 17b, line 1

< Διώνην:> οὐ τὴν τῆς Ἀφροδίτης μητέρα, ἀλλὰ μίαν
τῶν Ὠκεανίδων, τουτέστι τῶν Τιτανίδων.

Η Διώνη είναι Τιτανίδα  και Ωκεανίδα και αδερφή με την Τηθύν, την Ρέα,  την Θέμιδα, την Μνημοσύνη, την Φοίβην και την Θείαν, καθώς και αδερφή με τους Ωκεανό, Κοίον, Υπερίονα, Κρίον, Ιαπετόν αλλα και τον Κρόνο.

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., Περὶ ὀρθογραφίας
Part+volume 3,2, page 493, line 15

 <Διώνη> ἡ θεός· ἀπὸ τοῦ Διὸς Διώνη κατ' ἔκτασιν τοῦ <ο> εἰς <ω>,
ὅ τι αὐτὴ πρῶτον γέγονε γαμετὴ τοῦ Διός.

Κατά τη γραμματική του Αἴλιου Ἡρωδιανου αλλα και του Μεγάλου Ετυμολογικού η λέξη Διώνη παράγετε από  τη λέξη ΔΙΑΣ (από τη γενική Διός) "κατά έκτασιν του ο εις ω" ή από το "διαίνεσθαι" (υγραίνεσθαι από τη βροχή), με την πρώτη ετυμολογία όμως συμφωνούν οι περισσότεροι, στηριζόμενοι στη σύγκριση της ετυμολογίας του λατινικού Juno (Ήρα), το οποίο παράγεται από τη γενική του Jovis (Διός)

Strabo Geogr., Geographica
Book 7, chapter 7, section 12, line 5

Κατ' ἀρχὰς μὲν οὖν ἄνδρες ἦσαν οἱ προφητεύον-
τες· καὶ τοῦτ' ἴσως καὶ ὁ ποιητὴς ἐμφαίνει· ὑποφήτας
γὰρ καλεῖ, ἐν οἷς τάττοιντο κἂν οἱ προφῆται· ὕστερον
δ' ἀπεδείχθησαν τρεῖς γραῖαι, ἐπειδὴ καὶ σύνναος τῷ
Διὶ προσαπεδείχθη καὶ ἡ Διώνη.

O Στράβωνας στα Γεωγραφικά του αναφέρει ότι πρώτα οι προφήτες, μάντεις ήταν άντρες στο μαντείο της Δωδώνης αλλά αργότερα αυτοί αντικαταστάθηκαν με τρείς γυναίκες γραίες άρχισαν να προφητεύουν γιατι στον ίδιο χώρο λατρεύονταν και η Διώνη ως συν+ναος του Διός.

Η ερμηνεία τώρα για το ιερό και το μαντείο της Δωδώνης μπορεί να διαφέρει και να μας δίδεται και από το παρακάτω κειμενο στο οποίο η ονομασία του μπορει να εχει δωθεί αρχικά και από την Διώνη και να μετατρέπετε σε ΔΙΔΩΝΗ κι όχι ΔΩΔΩΝΗ ;;;

Chrysippus Phil., Fragmenta logica et physica
Fragment 1098, line 2

Ioannes Laurentius Lydus de mensibus IV 44 p. 212 ed.
Röther. Ὁ <δὲ Χρύσιππος> οὐ Διώνην ἀλλὰ Διδόνην αὐτὴν ὀνομά-
ζεσθαι ἀξιοῖ παρὰ τὸ ἐπιδιδόναι τὰς τῆς γενέσεως ἡδονάς, Κύπριν
δὲ ὀνομασθῆναι παρὰ τὸ κύειν παρέχειν, καὶ Κυθερείην ὁμοίως παρὰ
τὸ μὴ μόνον ἀνθρώποις, ἀλλὰ καὶ θηρίοις τὸ κύειν ἐπιδιδόναι. 

Όμοια και στον Κρόνον δίδουν την πόλη της Βίβλου στην Θεά Βααλτιδι ή Βαάλτι Ζαπούνα (Baal-Zapuna) ή Θεά μητέρα, που πιστοποιείται από επιγραφή από το Γκοσέν, και στην Διώνη. 

(H)eren(n)ius Philo Gramm., Hist., Fragmenta
Volume-Jacobyʹ-F 3c,790,F, fragment 2, line 171

                                                 (35) καὶ ἐπὶ τού-
τοις ὁ Κρόνος Βύβλον μὲν τὴν πόλιν θεᾶι Βααλτίδι τῆι καὶ
Διώνηι δίδωσι,

Ο Κάρλ Κερένϋι στο βιβλίο του "Ελληνική Μυθολογία" αναφέρει: "Δεν ήταν βέβαια σ' εμάς το όνομα Αφροδίτη το μοναδικό όνομα της μεγάλης Θεάς του έρωτος. Ονομαζόταν επίσης με το ελληνικό όνομα Διώνη. Έτσι αντηχεί ο θηλυκός τύπος του Διός. Μπορεί κιόλας να συγκριθεί με τη λατινική Διάνα. Διώνη σημαίνει: θεά του γαλάζιου ουρανού. Η Διώνη ήταν επίσης γνωστή και ως θεά των νερών. Στη Δωδώνη λατρεύτηκε μαζί με τον Δία ως πηγαίο θεό, ως σύζυγος του ύψιστου θεού και ως θεά των πηγών, από την οποία δεχόταν χρησμούς. Ο Ησίοδος την συναριθμεί στις Ωκεανίδες αλλα και τις Τιτανίδες.

Για τους ορφικούς η Διώνη ήταν κόρη του Ουρανού. Η θεμελίωση του μαντείου της Δωδώνης αναγόταν σ' ένα περιστέρι. Εκείνοι, όπως ο Όμηρος, που θέλαν να υποτάξουν τη μεγάλη θεά Αφροδίτη τελείως στον Δία, την παρουσίασαν ως κόρη του Διός και της Διώνης. Πλάι σ' αυτή τη διήγηση για την καταγωγή της Αφροδίτης από τον Δία και την Διώνη συμβάδιζε και η ιστορία της άμεσης καταγωγής της από τον Ουρανό, με την οποία αρχίζουν οι ιστορίες για τη μεγάλη Θεά του έρωτος. Επίσης, ως μαντική θεότητα ταυτίζονταν με τις αδελφές της Θέμις και Φοίβη. Η Φοίβη είχε τον έλεγχο του μαντείου των Δελφών, ενώ η Θέμις ήταν μαντική χθόνια θεότητα τόσο του δελφικού όσο και του δωδωναίου μαντείου

Στην Ιλιάδα του Ομήρου έχουμε την Αφροδίτη να σκύβει στα γόνατα της μητέρας της Διώνης, κι εκεινη ως πραγματική μητέρα  την αγκαλιάζει και την παρηγορεί όταν διαμαρτύρετε ότι  τη λάβωσε ο λεοντόκαρδος Διομήδης όταν εβγαλε έξω από τη μάχη τον γιό της τον Αινεία. 

Homerus Epic., Ilias
Book 5, line 370

ἣ δ' ἐν γούνασι πῖπτε Διώνης δῖ' Ἀφροδίτη
μητρὸς ἑῆς· ἣ δ' ἀγκὰς ἐλάζετο θυγατέρα ἥν,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἐκ τ' ὀνόμαζε·
τίς νύ σε τοιάδ' ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνων
μαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ;

Porphyrius Phil., Quaestionum Homericarum ad Iliadem pertinentium reliquiae
Iliad book 21, section 506, line 3
                                              ἡ δὲ Ἀφροδίτη οὐκ ἐν τοῖς  
γόνασι τοῦ Διός, ἀλλ' ἐν τοῖς τῆς Διώνης

Και οι ευτυχέστερες πόλεις είναι αυτές που λατρέουν τον Δία των Δωδωναίο και την Διώνη αλλα και τον Απόλλωνα τον Πύθιο, που με τα  αεί λέγοντα στα μαντεία τους, σφραγίζουν την αγαθή τύχη των πόλεων.

Demosthenes Orat., Epistulae
Epistle 4, section 3, line 3

Ἐ γὼ τὴν πόλιν τὴν ὑμετέραν εὐτυχεστάτην πασῶν πόλεων
ὑ πολαμβάνω καὶ θεοφιλεστάτην, καὶ ταῦτ' οἶδα καὶ τὸν Δία
τὸν Δωδωναῖον καὶ τὴν Διώνην καὶ τὸν Ἀπόλλω τὸν Πύ-
θιον ἀεὶ λέγοντας ἐν ταῖς μαντείαις καὶ προσεπισφραγιζο-
μένους τὴν ἀγαθὴν τύχην ἐν τῇ πόλει εἶναι παρ' ὑμῖν.

Σαφή αναφορά στα δύο ιερά και μαντεία της Δωδώνης και των Δελφών και ισάξια στην ουσία για ολους τους.

Η Κύπρια Αφροδίτη ως κόρη της Διώνης  αναφέρετε ακόμα και στον ύμνο του Θεοκρίτου στα Αηδώνια μυστήρια που ειδαμε σε προηγούμενο κείμενο περι του Αδωνιδος.

 ΘΕΟΚΡΙΤΟΥ που αναφέρετε στα Αηδώνια μυστήρια.

XV. ΣΥΡΑΚΟΥΣΙΑΙ Ἢ ΑΔΩΝΙΑΖΟΥΣΑΙ 

Κύπρι Διωναία, τὺ μὲν ἀθανάταν ἀπὸ θνατᾶς,
ἀνθρώπων ὡς μῦθος, ἐποίησας Βερενίκαν,
ἀμβροσίαν ἐς στῆθος ἀποστάξασα γυναικός·
τὶν δὲ χαριζομένα, πολυώνυμε καὶ πολύναε,

ἁ Βερενικεία θυγάτηρ, Ἑλένᾳ εἰκυῖα
Ἀρσινόα πάντεσσι καλοῖς ἀτιτάλλει Ἄδωνιν.
 

 Της Διώνης θυγατέρα εσύ, πεντάμορφη Αφροδίτη,
τη Βερενίκη από θνητήν αθάνατη έχεις κάνει,
σταλάζοντας στα στήθη της τη θεϊκή αμβροσία·
κ' η Αρσινόη η κόρη της, ωραία σαν την Ελένη,

 για χάρη σου, ω ξακουστή και πολυλατρευμένη,
πλούσια, μεγαλόπρεπα τον Άδωνι γιορτάζει.

Plato Phil., Symposium
Stephanus page 180, section d, line 8
                                                  ἡ μέν γέ που
πρεσβυτέρα καὶ ἀμήτωρ Οὐρανοῦ θυγάτηρ, ἣν δὴ καὶ
Οὐρανίαν ἐπονομάζομεν· ἡ δὲ νεωτέρα Διὸς καὶ Διώνης,
ἣ ν δὴ Πάνδημον καλοῦμεν.

Ο Πλάτων στο Συμπόσιο διευκρινίζει ότι η νεότερη Αφροδίτη που καλειται και Πάνδημος είναι η Κόρη του Διός και της Διώνης, γιατί η Παλαιότερη και μεγαλύτερη είναι θυγατέρα του Ουρανού και είναι Αμήτωρ.

Proclus Phil., In Platonis Cratylum commentaria
Section 183, line 31

τ ὴν δὲ δευτέραν Ἀφροδίτην παράγει μὲν ὁ Ζεὺς ἐκ τῶν ἑαυ-
τοῦ γεννητικῶν δυνάμεων, συμπαράγει δ' αὐτῷ καὶ ἡ Διώνη·
πρόεισι δ' ἡ θεὸς ἐκ τοῦ ἀφροῦ κατὰ τὸν αὐτὸν τῇ πρεσβυ-
τέρᾳ τρόπον· λέγει δ' οὕτως καὶ περὶ ταύτης ὁ αὐτὸς <θεο-
λόγος> (frg 140)·  
 <τὸν δὲ πόθος πλέον εἷλ', ἀπὸ δ' ἔκθορε πατρὶ μεγίστῳ
 αἰδοίων ἀφροῖο γονή, ὑπέδεκτο δὲ πόντος
 σπέρμα Διὸς μεγάλου· περιτελλομένου δ' ἐνιαυτοῦ
 ὥραις καλλιφύτοις τέκ' ἐγερσιγέλωτ' Ἀφροδίτην
 ἀφρογενῆ>.

Joannes Laurentius Lydus Hist., De mensibus
Book 4, section 64, line 75

ἄ λλοι δέ φασι, πρώτην μὲν τοῦ Οὐρανοῦ καὶ Ἡμέρας
Οὐρανίαν καλουμένην, δευτέραν δὲ Ἀφροῦ καὶ Εὐρυ-
νόμης τῆς Ὠκεανοῦ, καὶ τρίτην τὴν συναφθεῖσαν Ἑρ-
μῇ τῷ Νείλου, ἐξ ἧς καὶ ὁ δεύτερος Ἔρως ὁ ὑπό-
πτερος, τετάρτην Διὸς καὶ Διώνης, ἣν ἔγημεν Ἥφαι-
στος, λάθρᾳ δὲ αὐτῇ συνελθὼν Ἄρης ἔτεκε τὸν Ἀντέ-
ρωτα. 

Ετερο κείμενο με την ύπαρξη όχι μόνο τρίτης αλλα και τέταρτης Αφροδίτης όπου  είναι η κόρη του Διός και της Διώνης  και η σύζυγος του Ηφαίστου άρα η Πάνδημος με το προηγούμενο κείμενο η οποία αφού στα κρυφά συνευρέθει με τον Αρη έτεκε τον Αντ-Ερωτα.

Όμως και μονο η υπαρξη και η δημιουργια του μαντείου της Δωδώνης από περιστέρια δηλώνει ξεκάθαρα την λατρεία της Αφροδίτης στον συγκεκριμένο ιερό χώρο τόσο  στο Ναό αλλα και στο Μαντείο.

Joannes Laurentius Lydus Hist., De mensibus
Book 4, section 64, line 68
                       ὁ δὲ Πλάτων δύο παραδίδωσιν
Ἀ φροδίτας, Οὐρανίαν καὶ Πάνδημον· καὶ τὴν μὲν τοῖς
θεοῖς, τὴν δὲ τοῖς ἀνθρώποις παρέπεσθαι· οἱ δὲ ἄλλοι  
τῶν ποιητῶν τέσσαρας παραδιδόασι· μίαν μὲν ἐξ Οὐ-
ρανοῦ καὶ Ἡμέρας τεχθεῖσαν, ἑτέραν δὲ ἐξ ἀφροῦ, ἐξ
ἧ ς καὶ Ἑρμοῦ Ἔρως ἐτέχθη· τρίτην Διὸς καὶ Διώνης,
ἐξ ἧς καὶ Ἄρεος τεχθῆναί φασιν Ἀντέρωτα· τετάρτην
τὴν Συρίας καὶ Κύπρου, τὴν λεγομένην Ἀστάρτην. 

Όμως ο παρακάτω συγγραφέας μας δίδει ξεκάθαρα την ουσία της κατά τους φιλοσόφους και την γέννηση της εκ ενός αρτιου και ενός περιττού αριθμού που δηλώνουν το είδος αλλα και το είδος της ύλης της δημιουργίας της. 

Joannes Laurentius Lydus Hist., De mensibus
Book 4, section 64, line 89
                 οἱ δὲ φιλόσοφοι Διώνην τὴν Ἀφρο-
δίτην εἶναί φασι τὴν διὰ πάντων οὖσαν τῶν ὄντων
φύσιν· τεχθῆναι δὲ αὐτὴν ἐκ τῶν Οὐρανοῦ μηδέων
καὶ τῆς θαλάσσης, τουτέστιν ἐξ ἀρτίου ἀριθμοῦ καὶ
περιττοῦ· καὶ περιττοῦ μὲν ἐκ τοῦ εἴδους, ἀρτίου δὲ  
ἐ κ τῆς θαλάσσης, τουτέστι τῆς ἀπείρου ὕλης.

Μας δηλώνει ξεκάθαρα ότι η ΔΙΩΝΗ είναι η ίδια η ΑΦΡΟΔΙΤΗ  για τους φιλοσόφους καθως αποτελεί την φύση και την ύπαρξη  όλων  των όντων καθώς εχει δημιουργηθεί και γεννηθεί από τα μόρια του Ουρανού και της Θάλασσας από άρτιο και περιττό αριθμό και εκ του περιττού αριθμου εχει λάβει το είδος/μορφή αλλα και από το Αρτιο εκ της Θαλάσσης την έννοια της απείρου ύλης.

Orion Gramm., Etymologicum
Alphabetic letter delta, page 46, line 20
            
<Διώνη>. ἡ Ἀφροδίτη, ἢ ἀπὸ τοῦ διὰ πάντων ἰέναι. 

Και στο παραπάνω κείμενο η Διώνη ταυτίζετε με τη Αφροδίτη. Οι ιδιότητες της Μητρός που εχουν πια παραδωθεί στην κόρη, ή η λατρεία της μητρός γαίας που έχει αλλάξει και παραδόσει της ιδιότητες της στην νεότερη θεά και κόρη της.
Η Διώνη/Αφροδίτη είναι σύνοικος και συζύγος του Διός στη λατρεία και στο Ιερό της Δωδωνης/Διδώνης 

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter delta, page 522, line 25

<Διώνη>. ἡ Ἀφροδίτη. 

Και οι επόμενες ερμηνείες και πάλι για την Διώνη και την ωφέλεια εκ των υδάτων.

Anonymi Exegesis In Hesiodi Theogoniam, Exegesis in Hesiodi theogoniam
Page 396, line 23

Διώνη διὰ τὴν ἐκ τῶν ὑδάτων ὠφέλειαν.

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Bibliotheca
Codex 187, Bekker page 143b, line 15
         Ἀλλὰ καὶ ἴσον Δία τὴν δυάδα ἡ μυθοπλαστία
θεολογεῖ, καὶ δίκην, καὶ Ἶσιν, καὶ φύσιν, καὶ Ῥέαν,
καὶ διομάτερα, καὶ πηγὴν διανομῆς· ἔστι δ' αὐτοῖς ὡς
Ῥ έα καὶ Φρυγία καὶ Λυδία καὶ Διδυμήνη, καὶ Δήμητρα
καὶ Ἐλευσινία, καὶ Ἄρτεμις, καὶ Ἵμερος, καὶ Δίκτυννα,
καὶ Ἀερία, καὶ Ἀστερία, καὶ Δίσαμος καὶ Ἐστὼ καὶ
μὴν καὶ Ἀφροδίτη καὶ Διώνη καὶ Μυχαία καὶ Κυ-
θέρεια, καὶ ἄγνοια καὶ ἀγνωστία καὶ ψεῦδος καὶ ἀδιο-
ριστία, καὶ ἑτερότης καὶ νεῖκος καὶ διχοστασία, καὶ μόρος
καὶ θάνατος.

Αλλα όλες καλές εινα η Θεές και η Αθήνα και η Ηρα αλλα καλλιστη όλων η Διώνη

Choricius Rhet., Soph., Opera
Oration-declamation-dialexis 29, section 2, paragraph 46, line 8

· < ἄνθρωπε, καλὴ μὲν Ἥρα,
καλὴ δὲ καὶ Ἀθηνᾶ, καλλίστη δὲ πασῶν ἡ Διώνης.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 280, line 41
                                             Ἔστι ῥῆμα
διῶ· παράγωγον, δίημι· ἐξ οὗ καὶ,  δίενται  ἵπποι ἀερσίποδες.
Τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν διῶ, διῶμαι· καὶ τὸ τρίτον τῶν
πληθυντικῶν, διῶνται.
 <Διώνη>: Ἡ θεός.

Σημ. : Διῶνται. διώκονται. εστι ῥῆμα

διῶ, παράγωγον δίημι, ἐξ ου_ δίενται, οι_ον· δίενται ι_πποι ἀερσίποδες. καὶ τὸ

ὑποτακτικὸν ἐὰν διῶνται, καὶ τὸ τρίτον διῶνται

δίω δίημι, τὸ διώκω.

Όμως Scholia In Homerum, Scholia in Odysseam (scholia vetera)
Book 3, hypothesis-verse 91, line 4
                                        Ἐν Νάξῳ τὴν Ἀμφιτρίτην
χορεύουσαν ἰδὼν Ποσειδῶν ἥρπασεν· ὅθεν ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων Ποσει-
δωνία ὠνομάσθη ἡ θεὸς, ὡς καὶ ἡ Ἥρα Διώνη παρὰ Δωδωναίοις, ὡς
Ἀπολλόδωρος.

Scholia In Homerum, Scholia in Odysseam (scholia vetera)
Book 8, hypothesis-verse 344, line 9
               ῥητέον δὲ ὅτι Ἥρα μὲν καὶ Διώνη σὺν ταῖς ἄλλαις
θεαῖς.

Στο παραπάνω κείμενο στα σχόλια στην Οδύσσεια η ΔΙΩΝΗ είναι η ίδια η σύζυγος του ΔΙΑ η ΗΡΑ  που στην Δωδώνη ονομάζετε ΔΙΩΝΗ, κατά τον Απολλόδωρο.

Η Ηρα ή Ρέα ή Διώνη ή Αφροδίτη η ιδιότητες της ίδιας γυναικείας Θεότητας που λατρεύεται στο ιερό μαντείο της Δωδώνης ή Διδώνης 


Συνεχίζεται

Εκ λίθων ἀνθρώπους πάλιν...

Το θέμα με τα ιερά των διασωθέντων από τον κατακλυσμό του Δευκαλιωνος δεν σταματά εδώ. Ξαναγύριζουμε στα σημεία /όροι όπου εμφανίστηκαν οι λάρνακκες/Κιβωτοί για να αναφερθούμε και σε κείμενα που δεν ειχα προλάβει να ανεβάσω την προηγούμενη φορά και τα χρωστάω για την πληρέστερη ενημέρωση και την ολοκληρωση του θέματος του Κατακλυσμού καθώς απτετε του θέματος των Ιερών και των Κιβωτών και των θεών.

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., De prosodia catholica
Part+volume 3,1, page 209, line 22

….καὶ τὸ <Παρνασσός> δύο<σσ> ἔχον. ἔστι δὲ ὄρος Δελφῶν. ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον Λαρνασσός διὰ τὸ τὴν Δευκαλίωνος λάρνακα αὐτόθι προσενεχθῆναι. ἔνιοι δέ φασιν

ἀπὸ Παρνασσοῦ Παρνασσὸν τοὔνομα λαβεῖν, ὃν καὶ μαντεύσασθαι Πυθοῖ

πρῶτον, ὡς Ἀλεξανδρίδης φησὶν ἐν πρώτῳ περὶ τοῦ ἐν Δελφοῖς χρη-

στηρίου.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 48, line 1

                  Δευκαλίων δὲ ἐν τῇ λάρνακι διὰ
τῆς θαλάσσης φερόμενος <ἐφ'> ἡμέρας ἐννέα καὶ νύκτας
<τὰς> ἴσας τῷ Παρνασῷ προσίσχει, κἀκεῖ τῶν ὄμβρων
παῦλαν λαβόντων ἐκβὰς θύει Διὶ φυξίῳ.

Hellanicus Hist., Fragmenta (0539: 002)
“FGrH #4, #323a, #601a, #608a, #645a, #687a”.
Volume-Jacobyʹ-F 1a,4,F, fragment 117, line 4

φέροις δὲ Πρωτογενείας ἄστει

γλῶσσαν, ἵνα ... Πύρρα Δευκαλίων τε Παρνασσοῦ καταβάντε δόμον ἔθεντο

πρῶτον] Πρωτογενείας καὶ Λοκροῦ κατ' ἐπίκλησιν Ὀποῦς. ἡ δὲ Πύρρα

καὶ Δευκαλίων ἐκ τοῦ Παρνασσοῦ ἐλθόντες ἐν τῆι λάρνακι πρῶτον ὤικησαν

ἐν τῆι Ὀποῦντι πλησίον Παρνασσοῦ. ἔνιοι οὐκ ἐν Ὀποῦντί φασι Πύρραν

οἰκῆσαι. ὁ γὰρ Ἀπολλόδωρος (II) οὕτως γράφει· ‘οἰκῆσαι δὲ ἐν Κύνωι  

τὸν Δευκαλίωνα λέγεται, καὶ τὴν Πύρραν ἐκεῖ τετάφθαι φασίν.’ ἱστορεῖ

δὲ ταῦτα καὶ Ἑλλάνικος. δυσχεραίνοι δὲ ἄν τις, πῶς τινές φασι Πύρρας

καὶ Δευκαλίωνος εἶναι Πρωτογένειαν, τοῦ Πινδάρου ἐξ Ὀποῦντός τινος

Ἠλείου λέγοντος αὐτὴν γεγενῆσθαι. ὁ δὲ Ἑλλάνικος καὶ τὴν λάρνακα

οὐ τῶι Παρνασσῶι φησι προσενεχθῆναι, ἀλλὰ περὶ τὴν Ὄθρυν τῆς

Θεσσαλίας.

Η λάρνακκα του Δευκαλίωνα που σταματά στην Λαρνασσό, ή Παρνασσό και στους Δελφούς και ειδαμε τα σχετικά κείμενα όπου η Πυθων/ Δράκαινα/ Δελφύνα/Δερκετώ κατέχει το Μαντείο η Μεγάλη-Μητ(ε)ρα Θεά αν κατά μία εκδοχή το μαντείο πριν το λάβει ο Απόλλων ανήκει στον Ποσειδάωνα/Ποσειδών.

Όμοια το μυαλό μας δεν μπορεί να μην πάει και στην Λάρνακα της Κύπρο, τη διάδοχο πόλη του αρχαίου Κυτίου,  και την ιστορία με την Αφροδίτη και την γέννησή της εκ της Θαλάσσης κλπ

Ενώ στο τρίτο  κείμενο  ο Ελλάνιος υποστηρίζει ότι δεν έχει σταματήσει η Λάρνακκα του Δευκαλίωνα στην Λαρνασσό/Παρνασσό αλλά στο όρος Οθρυς της Θεσσαλίας .

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 48, line 1

                  Δευκαλίων δὲ ἐν τῇ λάρνακι διὰ
τῆς θαλάσσης φερόμενος <ἐφ'> ἡμέρας ἐννέα καὶ νύκτας
<τὰς> ἴσας τῷ Παρνασῷ προσίσχει, κἀκεῖ τῶν ὄμβρων
παῦλαν λαβόντων ἐκβὰς θύει Διὶ φυξίῳ.

Lucianus Soph., De saltatione
Section 39, line 2

Δευκαλίωνα ἐπὶ τούτοις, καὶ τὴν μεγάλην ἐπ'

ἐκείνου τοῦ βίου ναυαγίαν, καὶ λάρνακα μίαν

λείψανον τοῦ ἀνθρωπίνου γένους φυλάττουσαν, καὶ

ἐκ λίθων ἀνθρώπους πάλιν.

Theophilus Apol., Ad Autolycum (1725: 001)
“Theophilus of Antioch. Ad Autolycum”, Ed. Grant, R.M.
Oxford: Clarendon Press, 1970.
Book 3, section 18, line 5

ἕτεροι δὲ λέγουσι γεγονέναι Δευκαλίωνα καὶ Πύρραν, καὶ τούτους ἐν
λάρνακι διασεσῶσθαι καὶ τὸν Δευκαλίωνα μετὰ τὸ ἐλθεῖν ἐκ τῆς
λάρνακος λίθους εἰς τὰ ὀπίσω πεπομφέναι καὶ ἀνθρώπους ἐκ τῶν  
λίθων γεγενῆσθαι· ὅθεν φασὶν λαοὺς προσαγορεύεσθαι τὸ πλῆθος
ἀνθρώπων.

Στο Άργος και την διάσωση των κατοίκων από τον Ίναχο με την δημιουργία του Ίναχος Ποταμού Ο Ίναχος είχε γυναίκα τη Μελία, (κόρη επίσης του Ωκεανού), κατ΄ άλλους την Αργεία, που του χάρισε έξι παιδιά: τον Φορωνέα, τον Αιγιαλέα , τον Πανόπτη, τον Άργο, τον Πελασγό, την Ιώ, ή κατά μία εκδοχή και τη Μυκήνη

Diodorus Siculus Hist., Bibliotheca historica (lib. 1-20)
Book 19, chapter 53, section 4, line 1

                          μετὰ γὰρ τὸν ἐπὶ Δευκαλίωνος
κατακλυσμὸν Κάδμου κτίσαντος τὴν ἀπ' αὐτοῦ προς-
αγορευθεῖσαν Καδμείαν συνῆλθεν ἐπ' αὐτὴν λαὸς ὃν
τινὲς μὲν Σπαρτὸν προσηγόρευσαν διὰ τὸ πανταχόθεν
συναχθῆναι, τινὲς δὲ Θηβαγενῆ διὰ τὸ τὴν ἀρχὴν ἐκ
τῆς προειρημένης πόλεως ὄντα διὰ τὸν κατακλυσμὸν
ἐκπεσεῖν καὶ διασπαρῆναι.

 

Η δημιουργία του Κάδμου μετά τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και των Σπαρτών… 

Flavius Arrianus Hist., Phil., Bithynicorum fragmenta
Fragment 32, line 17

Eustath. ad Iliad. XX 214, p. 1204, 51.

Περὶ δὲ Δαρδάνου φασὶν οἱ παλαιοὶ ὅτι ἐν τῷ κατακλυσμῷ τῷ κατὰ  
τὸν Δευκαλίωνα ἐκ τῆς Σαμοθρᾴκης ἀσκὸν ἢ σχεδίαν
μετὰ δερμάτων σκευάσας, καθὰ καὶ τῷ Λυκόφρονι (73)
δοκεῖ, καὶ ὑποδὺς καὶ τοῖς ὕδασιν ἑαυτὸν ἐπιδοὺς προς-
οκείλας τε τῇ Τροίᾳ, μετὰ τὸ ἀναξηρανθῆναι τὸ ὕδωρ
τὴν Δαρδανίαν ἔκτισεν ὑψηλοτέραν κειμένην τῆς ὕστε-
ρον Ἰλίου φόβῳ τῆς ἐξ ὑετῶν κατακλύσεως, ἧς αὐτὸς
ἐπειράθη.

Για τα όσα συνέβησαν κατά τον κατακλυσμόν του Δαρδάνου ισχυρίζονται οι παλαιοί ότι και κατά τον Δευκαλίωνα εκ της Σαμοθράκης ασκόν ή σχεδίαν μαζι με δέρματα κατασκεύασε, σύμφωνα με τον Λυκοφρονα  και και βρήκε καταφύγιο κάτω από τα ύδατα και παρεδωσε τον εαυτό του και προσάραξε στην Τροία. Μετα την αποξήρανση του ύδατος την Δαρδανία έκτισε υψηλότερη,-  την τοίχισε δηλαδή - καθώς βρισκόταν κοντά στο Ιλιον και λογω του φοβου εκ της κατακλύσεων των υδάτων στις οποίες ο  ιδιος ειχε δοκιμασθεί

Την Σεμιράμιδα και το ιερό της  όπως το είδαμε από τα κείμενα του Λουκιανού του Σαμοσάτα

Οἱ μὲν ὦν πολλοὶ Δευκαλίωνα τὸν Σκύθεα τὸ

ἱρὸν εἵσασθαι λέγουσιν, τοῦτον Δευκαλίωνα ἐπὶ

τοῦ τὸ πολλὸν ὕδωρ ἐγένετο. Δευκαλίωνος δὲ

πέρι λόγον ἐν Ἕλλησιν ἤκουσα, τὸν Ἕλληνες ἐπ'

αὐτῷ λέγουσιν. ὁ δὲ μῦθος ὧδε ἔχει.

Και περνάμε στα κειμενα που παρουσιάζουν τον Νώε και έτερα όρη από την άλλη μεριά του Αιγαίου και στην Αρμενία το όρος Μινυάδα μέγα όρος εν Αρμενία, στο οποίο σώζονται και τα λειψανα των ξύλων που σώθηκαν από τον Κατακλισμό. Το όρος ονομάζετε και ΒΑΡΙΣ παρακάτω βεβαια στα κείμενα θα αντικρίσουμε κι άλλες ερμηνείες του όπως Αραρατ και μέσον Ἀρμενίων καὶ Καρδυαίων ἐν τῷ Λουβὰρ ὄρει  κλπ.

Nicolaus Hist., Fragmenta (0577: 003)
“FHG 3”, Ed. Müller, K.
Paris: Didot, 1841–1870.
Fragment 76, line 6

Idem ib. I, 3, 6: Νικόλαος δὲ ὁ Δαμασκηνὸς ἐν τῇ
ἐνενηκοστῇ καὶ ἕκτῃ βίβλῳ ἱστορεῖ περὶ αὐτῶν, λέγων
οὕτως· «Ἔστιν ὑπὲρ τὴν Μινυάδα μέγα ὄρος κατὰ τὴν
Ἀρμενίαν, Βᾶρις λεγόμενον· εἰς ὃ πολλοὺς συμφυγόντας
ἐπὶ τοῦ κατακλυσμοῦ λόγος ἔχει περισωθῆναι, καί τινα
ἐπὶ λάρνακος ὀχούμενον ἐπὶ τὴν ἀκρώρειαν ὀκεῖλαι, καὶ
τὰ λείψανα τῶν ξύλων ἐπὶ πολὺ σωθῆναι

Beros(s)us Astrol., Hist., Fragmenta (1222: 003)
“FHG 2”, Ed. Müller, K.
Paris: Didot, 1841–1870.
Fragment 14a, line 12

                                                  Οὗτος
τοίνυν ὁ Βηρωσσὸς ταῖς ἀρχαιοτάταις ἐπακολουθῶν
ἀναγραφαῖς περί τε τοῦ γενομένου κατακλυσμοῦ καὶ
τῆς ἐν αὐτῷ φθορᾶς τῶν ἀνθρώπων, καθάπερ Μωϋσῆς
οὕτως ἱστόρηκε· καὶ περὶ τῆς λάρνακος, ἐν ᾗ Νῶχος
ὁ τοῦ γένους ἡμῶν ἀρχηγὸς διεσώθη, προσενεχθείσης
αὐτῆς ταῖς ἀκρωρείαις τῶν Ἀρμενίων ὀρῶν.

Στο παραπάνω κείμενο του Βηρωσσού, έχουμε αρχηγό τον Νώχο και την διάσωση του στις βουνοκορφές των Αρμενικών Ορέων.

Και περνάμε στους πατέρες της Εκκλησίας και την εκδοχή του Νώε. Ο Νώχος μετατρέπετε σε Νώε !!!

Gregorius Nyssenus Theol., In sanctum Ephraim (2017: 068); MPG 46.
Volume 46, page 844, line 11

Νῶε, οὐ τὴν ἐν ξυλίνῃ λάρνακι μικρὰν τοῦ γένους
διάσωσιν, ἀλλὰ τοῦ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν πανταχόθεν
ἀσφαλίσασθαι, ὥστε παρελθεῖν ἀβλαβῶς τὸ τοῦ βίου
κλυδώνιον, καὶ τὰ τῆς ἀρετῆς μὴ ζημιωθῆναι ἀγώ-
γιμα.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Praeparatio evangelica (2018: 001)
“Eusebius Werke, Band 8: Die Praeparatio evangelica”, Ed. Mras, K.
Berlin: Akademie–Verlag, 43.1:1954; 43.2:1956; Die griechischen christlichen Schriftsteller 43.1 & 43.2.
Book 9, chapter 10, section 7, line 3

περὶ δὲ τῆς πατρίου αὐτῶν ἱστορίας θέα ὁπόσοι συνεφώνησαν· Μωσέως
ἐν ταῖς περὶ τοῦ παντὸς ἀρχαιολογίαις κατακλυσμὸν ἱστορήσαντος καὶ ὡς
ὁ παρ' Ἑβραίοις ὀνομαζόμενος Νῶε ἐν λάρνακι ξύλου πεποιημένῃ μετὰ τῶν
οἰκείων διασέσωσται, Βηρωσσὸς ὁ Χαλδαῖος καὶ Ἱερώνυμος ὁ Αἰγύπτιος Νικό-
λαός τε ὁ Δαμασκηνός, ἱστορικοὶ συγγραφεῖς, ὅπως τῶν αὐτῶν ἐμνημόνευ-
σαν, Ἰώσηπος ἐν τῇ πρώτῃ τῆς Ἀρχαιολογίας τοῦτον παρατίθεται τὸν
τρόπον·

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Praeparatio evangelica
Book 9, chapter 11, section 1, line 1

       ΑΠΟ ΤΗΣ ΙΩΣΗΠΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΟΠΟΣΟΙ ΤΩΝ
ΕΞΩΘΕΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΕΜΝΗΣΘΗΣΑΝ ΤΟΥ ΠΑΡΑ ΜΩΣΕΙ
ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΥ

        “Τοῦ δὲ κατακλυσμοῦ τούτου καὶ τῆς λάρνακος μέμνηνται πάντες οἱ τὰς
βαρβαρικὰς ἱστορίας ἀναγεγραφότες, ὧν ἐστι καὶ Βηρωσσὸς ὁ Χαλδαῖος.

Epiphanius Scr. Eccl., Panarion (= Adversus haereses) (2021: 002)
“Epiphanius, Bände 1–3: Ancoratus und Panarion”, Ed. Holl, K.
Leipzig: Hinrichs, 1:1915; 2:1922; 3:1933; Die griechischen christlichen Schriftsteller 25, 31, 37.
Volume 1, page 173, line 8

καὶ ἡ τοῦ θεοῦ δικαιοκρισία κατακλυσμὸν ὕδατος ἐπενέγκασα τῇ
οἰκουμένῃ πᾶσαν σάρκα ἀνθρώπων τε καὶ τῶν ἄλλων * ἐξήλειψεν,
ἐφύλαξε δὲ ἐν λάρνακι διὰ προστάγματος τὸν Νῶε, εὐαρεστήσαντα
ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ εὑρόντα χάριν, αὐτόν τε τὸν προδεδηλωμένον
Νῶε καὶ τοὺς τρεῖς υἱοὺς αὐτοῦ, Σὴμ Χὰμ Ἰάφεθ, τήν τε ἰδίαν
σύζυγον καὶ τῶν τριῶν υἱῶν τὰς τρεῖς γυναῖκας, ὥστε ἀνθρώπων
ψυχὰς ὀκτὼ ἐν τῇ τότε λάρνακι διασεσῶσθαι ἀπὸ τοῦ ὕδατος τοῦ
κατακλυσμοῦ, καὶ ἀπὸ παντὸς γένους θηρίων τε καὶ ζῴων, κτηνῶν
τε καὶ τῶν ἄλλων τῶν ἐπὶ γῆς πρὸς σύστασιν πάλιν τῆς ἐν κόσμῳ
πάντων ὑποστάσεως ἀπὸ τινῶν μὲν δύο δύο ἀπὸ δὲ ἄλλων ἑπτὰ
ἑπτά.

Epiphanius Scr. Eccl., Panarion (= Adversus haereses)
Volume 1, page 174, line 2

<*>β.> <Σκυθισμός.>

 Μετὰ δὲ τὸν κατακλυσμὸν ἐπιστάσης τῆς λάρνακος τοῦ Νῶε ἐν
τοῖς ὄρεσι τοῦ Ἀραρὰτ ἀνὰ μέσον Ἀρμενίων καὶ Καρδυαίων ἐν τῷ
Λουβὰρ ὄρει καλουμένῳ, ἐκεῖσε πρώτως κατοίκησις γίνεται μετὰ τὸν
κατακλυσμὸν τῶν ἀνθρώπων κἀκεῖ φυτεύει ἀμπελῶνα Νῶε ὁ προ-
φήτης, οἰκιστής τε γίνεται τοῦ τόπου.

Epiphanius Scr. Eccl., Panarion (= Adversus haereses)
Volume 1, page 217, line 7

                                                        πόθεν δὲ οὐκ
ἔχομεν δεῖξαι περὶ τῆς ἀκολουθίας, ὡς ἔτι καὶ δεῦρο τὰ λείψανα τῆς
τοῦ Νῶε λάρνακος δείκνυται ἐν τῇ τῶν Καρδυαίων χώρᾳ.

Epiphanius Scr. Eccl., Panarion (= Adversus haereses)
Volume 1, page 276, line 13

                                                               αὐτὴν δέ φησιν
ἐπικαθιζάνειν ἐν τῇ λάρνακι καὶ ἐμπιπρᾶν αὐτήν, καὶ πρῶτον καὶ
δεύτερον καὶ τρίτον· ὅθεν δὴ εἰς ἔτη πολλὰ ἐλήλακεν ἡ τῆς αὐτοῦ
τοῦ Νῶε λάρνακος κατασκευὴ διὰ τὸ πολλάκις αὐτὴν ὑπ' αὐτῆς ἐμ-
πεπρῆσθαι.

Epiphanius Scr. Eccl., Panarion (= Adversus haereses)
Volume 2, page 74, line 5

                                                          ὀκτὼ γὰρ ψυχῶν
σωθεισῶν ἐν τῇ τότε λάρνακι τοῦ Νῶε ἑπτὰ μὲν εἶναι τοῦ καθαροῦ
γένους φασί, τὸν δὲ ἕνα εἶναι τὸν Χὰμ τῆς ἄλλης δυνάμεως ὑπάρ-
χοντα, ὃν εἰσδῦναι λαθόντα τὴν ἄνω Μητέρα.

Epiphanius Scr. Eccl., Panarion (= Adversus haereses)
Volume 2, page 77, line 18

               ἐντεῦθεν λοιπὸν τοῦ κατακλυσμοῦ ἄρδην τὸ πᾶν τῆς
στάσεως τῶν ἀνθρώπων ἀπολέσαντος διαπεφύλακται μόνος Νῶε
εὑρὼν χάριν παρὰ τῷ θεῷ, δίκαιος εὑρεθεὶς ἐν τῇ κατ' ἐκεῖνο καιροῦ
γενεᾷ. λάρνακα δὲ κατὰ τὰ ἤδη πρότερον ἡμῖν εἰρημένα κατεσκεύασεν
ἑαυτῷ ἐκ προστάγματος θεοῦ, ὡς ἔχουσιν αἱ ἀληθιναὶ γραφαί, ἐν ᾗ
διασεσῶσθαι ἡ αὐτὴ φάσκει τῆς ἀληθείας βίβλος αὐτόν τε καὶ τὰς
προειρημένας ἅμα αὐτῷ ἑπτὰ ψυχάς, φημὶ δὲ τήν τε ἰδίαν σύζυγον
καὶ τοὺς τρεῖς υἱοὺς γυναῖκάς τε τούτων ὁμοίως τρεῖς.

Didymus Caecus Scr. Eccl., Commentarii in Zacchariam (2102: 010)
“Didyme l'Aveugle sur Zacharie, 3 vols.”, Ed. Doutreleau, L.
Paris: Cerf, 1962; Sources chrétiennes 83, 84, 85.
Book 4, section 269, line 7

Σύμφωνα ταύτῃ τῇ προφητείᾳ καὶ ἐν παλαιᾷ ἱστορίᾳ
διαγορεύεται· κατασκευασθείσης γὰρ ὑπὸ τοῦ Νῶε κατὰ πρόστα-
ξιν τοῦ πάντων κηδομένου κιβωτοῦ διὰ φοβερὰν ἐπομβρίαν ἵνα
Νῶε καὶ ὁ [οἶ]κος αὐτοῦ ἔξω πάσης βλάβης φυλαχθῶσιν, ἐπικει-
μένης ἤδη τῆς τοῦ ὑετοῦ φορᾶς, λέγει ὁ Κύριος τῷ δικαίῳ·
»Εἴσελθε σὺ [κα]ὶ υἱοί σου καὶ ἡ γυνή σου καὶ αἱ γυναῖκες τῶν
υἱῶν σου», ἵν' ἔνδον ἐν τῇ λάρνακι οἱ ἄνδρες καθ' ἑαυτοὺς καὶ
χωρὶς αἱ γυναῖκες τυγχάνωσιν, γαμικῆς ὁμιλίας οὐ τελουμένης
ἐν τῇ φθορᾷ τοῦ γένους ἀνθρώπων, πάντω[ν] ῥεόντω[ν] δίχα
μόνων τῶν τεσσάρων συζυγιῶν τῶν εἰσελθουσῶν εἰς τὴν κιβωτόν,
οὐκέτι ἐν διαιρέσει μενόντων τῶν ἀνδρῶν καὶ τῶν συμβιουσῶν
ὅτε, ξηρανθείσης τῆς γῆς λωφήσαντος τοῦ κατακλυσμοῦ, ἔξω
γίνονται τῆς κιβωτοῦ, ἐντολῆς ὑπὸ Θεοῦ δοθείσης «ἐξελθεῖν
Νῶε καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ μετ' αὐτοῦ, καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν  
καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν»· ἐμποδισθείσης γὰρ τῆς κατὰ ἀνθρώ-
πων ἀπειλῆς, αἱ συμβιώσεις ἀποδέδονται, ἵνα αὐξηθῇ ἡ τῶν

Και ολη η φιλολογία για την «κάθαρση» των «αδίκων» γενεων και η αποδοσή των «δικαίων» του Νώε και των υιών του  μετα τον κατακλυσμό.!!!

Chronicon Paschale, Chronicon paschale (2371: 001)
“Chronicon paschale, vol. 1”, Ed. Dindorf, L.
Bonn: Weber, 1832; Corpus scriptorum historiae Byzantinae.
Page 40, line 16

                                                       ὅθεν καὶ
Πέτρος ὁ ἀπόστολος ἀφηγεῖται Κλημίῳ λέγων, “ἑνί τινι δικαίῳ
μετὰ τῶν ἐξ αὐτοῦ Νῶε σὺν τοῖς ἐξ αὐτοῦ ἐν λάρνακι διασώζε-
σθαι προαγγείλας ὕδωρ εἰς κατακλυσμὸν ἐπήγαγεν, ἵνα πάντων
τῶν ἀκαθάρτων ὀλοθρευθέντων ὁ κόσμος καθαρισθῇ, ἐν αὐτῇ
τῇ λάρνακι διασωθεὶς εἰς δευτέραν περιουσίαν καθαρὸς ἀποδο-
θῇ.

Και δεν μπορώ να μην ανεβάσω και το παρακάτω κείμενο που μιλάει για την κλοπή των «θείων θεόπνευστων γραφών» και την ιδιοποιήσή τους… !!!

Georgius Syncellus Chronogr., Ecloga chronographica (3045: 001)
“Georgius Syncellus. Ecloga chronographica”, Ed. Mosshammer, A.A.
Leipzig: Teubner, 1984.
Page 16, line 18

                                                                           καὶ
χρὴ πᾶσαν ἱστορίαν Χαλδαϊκὴν ἢ Αἰγυπτιακὴν πρὸ τοῦ κατακλυσμοῦ τῇ
γραφῇ ἀπαγγελλομένην μὴ ἀποδέχεσθαι τοὺς προσέχοντας ὀρθῶς ταῖς
θείαις γραφαῖς, εἰ καί τινα περὶ κατακλυσμοῦ καὶ λάρνακος ἤτοι κιβωτοῦ
κλέψαντες ἐκ τῶν θεοπνεύστων γραφῶν ἰδιοποιήσαντο, δι' ὧν οἱ ἁπλούστε-
ροι καὶ τοῖς λοιποῖς ληρήμασι προσέχοντες εὐχερῶς βλάπτονται, λέγω δὲ
περὶ μυριάδων ἐτῶν διὰ σάρων καὶ νήρων καὶ σώσσων καταλεγομένων

 Και η εκδοχή του Φλάβιου Ιώσηπου και της Ιουδαικής αρχαιολογίας

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae (0526: 001)
“Flavii Iosephi opera, vols. 1–4”, Ed. Niese, B.
Berlin: Weidmann, 1:1887; 2:1885: 3:1892; 4:1890, Repr. 1955.
Book 1, chapter p, line 8

Τάδε ἔνεστιν ἐν τῇ πρώτῃ τῶν Ἰωσήπου ἱστοριῶν

τῆς Ἰουδαϊκῆς ἀρχαιολογίας.

 Προοίμιον περὶ τῆς ὅλης πραγματείας.

 αʹ. ἡ τοῦ κόσμου σύστασις καὶ διάταξις τῶν στοιχείων.

 βʹ. περὶ τοῦ γένους Ἀδάμου καὶ τῶν ἀπ' αὐτοῦ δέκα γενεῶν

τῶν μέχρι τοῦ κατακλυσμοῦ.

 γʹ. ὡς ὁ κατακλυσμὸς ἐγένετο καὶ ὃν τρόπον Νῶχος σωθεὶς ἐν

λάρνακι μετὰ τῶν συγγενῶν κατῴκησεν ἐν τῷ Σινάρῳ πεδίῳ.

 δʹ. ὡς πύργος, ὃν οἱ παῖδες αὐτοῦ ἐφ' ὕβρει τοῦ θεοῦ ᾠκοδό-

μησαν, καὶ ὡς τὰς φωνὰς αὐτῶν μετέβαλε καὶ ὁ τόπος, ἐν ᾧ τοῦτο

γέγονε, Βαβυλὼν ἐκλήθη.

 εʹ. ὡς οἱ Νώχου ἔγγονοι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην ἐπῴκησαν.

 ϛʹ. ὅτι τῶν ἐθνῶν ἕκαστον ἀπὸ τῶν οἰκισάντων προσηγορεύθη.

 ζʹ. ὅπως Ἅβραμος ὁ πρόγονος ἡμῶν ἐξελθὼν ἐκ τῆς Χαλδαίων

γῆς κατέσχε τὴν τότε μὲν Χαναναίαν νῦν δὲ Ἰουδαίαν λεγομένην.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 1, chapter 77, line 1

                     καὶ οἱ μὲν οὕτως ἀφανίζονται πάντες, Νῶχος
δὲ σώζεται μόνος ὑποθεμένου μηχανὴν αὐτῷ καὶ πόρον πρὸς σω-
τηρίαν τοῦ θεοῦ τοιαύτην· λάρνακα τετράστεγον κατασκευάσας πη-
χῶν τὸ μῆκος τριακοσίων πεντήκοντα δὲ τὸ πλάτος καὶ τριάκοντα
τὸ βάθος, εἰς ταύτην σὺν τῇ μητρὶ τῶν παίδων καὶ ταῖς τούτων
γυναιξὶν ἀνέβη, τά τε ἄλλα ὅσα πρὸς τὰς χρείας ἐπικουρήσειν αὐ-
τοῖς ἔμελλεν ἐνθέμενος, ζῷά τε παντοῖα πρὸς διατήρησιν τοῦ γέ-
νους αὐτῶν ἄρρενάς τε καὶ θηλείας συνεισβαλόμενος ἄλλα τε τούτων
ἑπταπλασίονα τὸν ἀριθμόν.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 1, chapter 90, line 4

               ἔπειτα τῆς λάρνακος περὶ ἄκραν τινὰ ὄρους σταθεί-
σης κατὰ τὴν Ἀρμενίαν συνεὶς ὁ Νῶχος ἀνοίγει τ' αὐτὴν καὶ
θεασάμενος γῆν βραχεῖαν περὶ αὐτὴν ἐπὶ χρηστοτέρας ἤδη γεγονὼς
ἐλπίδος ἠρέμει.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 1, chapter 92, line 3

                                                                    μετὰ
δὲ ἡμέρας ἑπτὰ περιστερὰν ἐπὶ τῷ γνῶναι τὰ περὶ τὴν γῆν πρού-
πεμψεν· ἐπανελθούσης δὲ πεπηλωμένης ἅμα καὶ θαλλὸν ἐλαίας
κομιζούσης, μαθὼν τὴν γῆν ἀπηλλαγμένην τοῦ κατακλυσμοῦ μείνας
ἄλλας ἑπτὰ ἡμέρας τά τε ζῷα τῆς λάρνακος ἐξαφίησιν αὐτός τε
μετὰ τῆς γενεᾶς προελθὼν καὶ θύσας τῷ θεῷ συνευωχεῖτο τοῖς
οἰκείοις.
Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 1, chapter 92, line 6

            ἀποβατήριον μέντοι τὸν τόπον τοῦτον Ἀρμένιοι καλοῦσιν·
ἐκεῖ γὰρ ἀνασωθείσης τῆς λάρνακος ἔτι νῦν αὐτῆς τὰ λείψανα ἐπι-
δεικνύουσι.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 1, chapter 93, line 1


 Τοῦ δὲ κατακλυσμοῦ τούτου καὶ τῆς λάρνακος μέμνηνται  
πάντες οἱ τὰς βαρβαρικὰς ἱστορίας ἀναγεγραφότες, ὧν ἐστι Βηρω-
σὸς ὁ Χαλδαῖος· διηγούμενος γὰρ τὰ περὶ τὸν κατακλυσμὸν οὕτως
που διέξεισι· “λέγεται δὲ καὶ τοῦ πλοίου ἐν τῇ Ἀρμενίᾳ πρὸς τῷ
ὄρει τῶν Κορδυαίων ἔτι μέρος τι εἶναι καὶ κομίζειν τινὰς τῆς
ἀσφάλτου ἀφαιροῦντας· χρῶνται δ' οἱ ἄνθρωποι τῷ κομιζομένῳ
πρὸς τοὺς ἀποτροπιασμούς.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 1, chapter 95, line 3

                                μέμνηται δὲ τούτων καὶ Ἱερώνυμος
ὁ Αἰγύπτιος ὁ τὴν ἀρχαιολογίαν τὴν Φοινικικὴν συγγραψάμενος
καὶ Μνασέας δὲ καὶ ἄλλοι πλείους, καὶ Νικόλαος δὲ ὁ Δαμασκηνὸς
ἐν τῇ ἐνενηκοστῇ καὶ ἕκτῃ βίβλῳ ἱστορεῖ περὶ αὐτῶν λέγων οὕτως·
“ἔστιν ὑπὲρ τὴν Μινυάδα μέγα ὄρος κατὰ τὴν Ἀρμενίαν Βάρις
λεγόμενον, εἰς ὃ πολλοὺς συμφυγόντας ἐπὶ τοῦ κατακλυσμοῦ λόγος
ἔχει περισωθῆναι καί τινα ἐπὶ λάρνακος ὀχούμενον ἐπὶ τὴν ἀκρώ-
ρειαν ὀκεῖλαι καὶ τὰ λείψανα τῶν ξύλων ἐπὶ πολὺ σωθῆναι.

Flavius Josephus Hist., Antiquitates Judaicae
Book 20, chapter 25, line 3

                                                       φέρειν δ' ἡ
γῆ πλεῖστον τὸ ἄμωμον ἀγαθή· ἔστι δ' ἐν αὐτῇ καὶ τὰ λείψανα
τῆς λάρνακος, ᾗ Νῶχον ἐκ τῆς ἐπομβρίας διασεσῶσθαι λόγος ἔχει,
καὶ μέχρι νῦν ταῦτα τοῖς ἰδεῖν βουλομένοις ἐπιδείκνυται.

Flavius Josephus Hist., Contra Apionem (= De Judaeorum vetustate) (0526: 003)
“Flavii Iosephi opera, vol. 5”, Ed. Niese, B.
Berlin: Weidmann, 1889, Repr. 1955.
Book 1, section 130, line 4

         οὗτος τοίνυν ὁ Βηρῶσος ταῖς ἀρχαιοτάταις ἐπακολουθῶν
ἀναγραφαῖς περί τε τοῦ γενομένου κατακλυσμοῦ καὶ τῆς ἐν αὐτῷ
φθορᾶς τῶν ἀνθρώπων καθάπερ Μωσῆς οὕτως ἱστόρηκεν καὶ περὶ
τῆς λάρνακος, ἐν ᾗ Νῶχος ὁ τοῦ γένους ἡμῶν ἀρχηγὸς διεσώθη
προσενεχθείσης αὐτῆς ταῖς ἀκρωρείαις τῶν Ἀρμενίων ὀρῶν.

Συνεχίζεται