Αὐτὸς δὲ ὄφις καὶ ὁ δράκων Λευιαθὰν ὀνομάζεται

Ο/Η Πυθώ των Δελφών που ονομάζετε Δελφίνη δράκοντας  ή  Δελφύνη δράκαινα δεν είναι παρά το ίδιο το κήτος του Ιωνά  μόνο που στην Π. Διαθήκη είδαμε ότι ονομάζετε Λεβιάθαν. Είναι ο δράκος ή φίδι των Δελφών του Απόλλωνα και θα εξετάσουμε αν είναι και ο Δράκος που φυλά το χρυσόμαλλο δέρας των Κοχλών ή τα χρυσά μήλα των εσπερίδων …

Όμως προς το παρόν εξετάζουμε την σύνδεση του/της  Πυθώ- να του  δράκοντα και της  δράκαινας της  δελφίνης ή του δελφινιού- αλλα και του Δέλφειου Απόλλωνα με τον ιερό ιχθύ. 

Λεβιάθαν = Σύνθετη εβραϊκή λέξι εκ του λεβιάθ και θαννέμ = «σύνολο δρακόντων», σημαίνουσα θαλάσσιο τέρας. Μεταφορικώς: «το κολοσσιαίον και τερατώδες», εις την Αγία γραφή αναφέρεται ο Λεβιάθαν  ως μέγιστο τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 89


                                                    εἴρηται κατὰ δὲ τὸν 8Σύμμαχον·
<κατὰ λευιαθὰν τοῦ ὄφεως τοῦ σκολιοῦ καὶ ἀποκτενεῖ τὸν δράκοντα
τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ>, ὁ δὲ 8Ἀκύλας· <ἐπὶ λευιαθὰν ὄφιν
ἐσκιρ<ρ>ωμένον ἢ ἐσπειρωμένον καὶ ἀποκτενεῖ σὺν τὸ κῆτος τὸ ἐν τῇ
θαλάσσῃ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ>, ὁ δὲ 8Θεοδοτίων· <ἐπὶ τὸν δράκοντά> φησιν
<ὄφιν ἰσχυρὸν καὶ ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν σκολιὸν καὶ ἀποκτενεῖ τὸν
δράκοντα τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ>.

Οφις ισχυρός και σπειρωμένος/τυλιγμένος  και κήτος θαλάσσης στην ερμηνεία του Ευσέβιου για τον Λευιάθαν.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 95


                                                                  ὁ αὐτὸς δὲ <ὄφις> καὶ ὁ
δράκων λευιαθὰν> ὀνομάζεται ὡς ἂν κυρίου ὀνόματος ὑπάρχοντος αὐτῷ τούτου.

Και όφις και δράκων στο ίδιο κειμενο παρακάτω.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 97


ὁ αὐτὸς δ' οὗτος ἦν «τὸ μέγα <κῆτος>«, ὅπερ ὁ κύριος «χειρώσασθαι» λέγεται κατὰ
τό· «ὁ μέλλων τὸ μέγα <κῆτος> χειροῦσθαι»· κἀκεῖ γὰρ <λευιαθὰν> ὠνόμασται
καὶ ἐν τῷ 8Ψαλμῷ δὲ τῷ φήσαντι· «<δράκων> οὗτος, ὃν ἔπλασας ἐμπαίζειν αὐτῷ»,  
κατὰ τὴν 8Ἑβραϊκὴν φωνὴν <λευιαθὰν> ὠνόμασται.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 100


                                                               ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῷ 8Ἰώβ·
»ἄξεις <δράκοντα> ἐν ἀγκίστρῳ», πάλιν <λευιαθὰν> χρηματίζει· τοῦτον τὸν τρόπον
πολυκέφαλον καὶ πολυώνυμον <δράκοντα> καὶ <ὄφιν> καὶ διάβολον καὶ σατανᾶν καὶ
»μέγα <κῆτος>« καὶ <λευιαθὰν> ὠνομασμένον, ἐν ἑτέροις δὲ καὶ «λέοντα» καὶ
»βασιλίσκον».

Όμοια δράκοντας στο αγκίστρι  για τον Ιωβ και πολυκέφαλος και πολυώνυμος και όφις και διά-βολος και σατανάς και κήτος μέγα και λέοντας και βασιλίσκος για άλλους συγγραφείς Π. Διαθήκης.

Στο έργο Μπομπυ Ντίκ  Λευκή φάλαινα - Λεβιάθαν

Origenes Theol., Contra Celsum
Book 6, section 25, line 10


                                      Ἀντὶ δὲ τοῦ «δράκων» Λευϊαθὰν ἦν ἐν τῷ ἑβραϊκῷ.

Στα εβραϊκά κείμενα αντί του Δράκων εξηγεί ο Ωριγένης συναντούμε την λέξη Λευιάθαν

Procopius Rhet., Scr. Eccl., Commentarii in Isaiam
Page 2233, line 41


            Δράκων, καὶ ὅφις, καὶ διάβολος, κῆτός τε,
καὶ Σατανᾶς, καὶ Λευϊαθὰν, καὶ λέων, καὶ βασιλίσκος
ὀνομάζεται.

Olympiodorus Diaconus Scr. Eccl., Commentarii in Job
Page 356, line 15


                                             καὶ περὶ θηρίων διαλεγόμε-
νος εἰσάγει καὶ τὸν περὶ τοῦ δράκοντος λόγον, ὃν δή τινες μὲν ζῷον
εἶναι καθ' ἱστορίαν ὑπειλήφασιν ὑπερφερὲς ἰσχύι καὶ μεγέθει, ἕτεροι
δὲ τοῦτον ἔφασαν εἶναι τὸν λευιαθὰν τὸν τῷ διαβόλῳ τὴν ἀρχὴν ὑπη-
ρετησάμενον καὶ τὴν Εὕαν ἐξαπατήσαντα – λευιαθὰν δὲ οἱ Ἑβραῖοι τὰ
μεγάλα κήτη προσαγορεύουσιν – , οἱ δὲ πλείονες τῶν ἐν ἐκκλησίᾳ
διαλαμψάντων ἐν οἰκείαις ἐξηγήσεσι καὶ λογογραφίαις εἰς τὸν διά-
βολον ἀλληγορικῶς ἀνήνεγκαν τὰ ἀναγεγραμμένα.

Ομοια ακομα και την Εύα την εχει εξαπατήσει ο Λευιάθαν καθώς υπερτερεί σε μέγεθος και δύναμη και με αυτόν τον τρόπο οι Εβραίοι ονομάζουν τα μεγάλα κήτη !!!

Joannes Damascenus Scr. Eccl., Theol., Homilia in sabbatum sanctum
Volume 96, page 620, line 49


                          Νῦν ὁ λόγος πρὸς τὸν δρά-
κοντα κάτεισι, τὸν Λευϊαθὰν, τὸν ἀποστάτην (δράκων
δὲ ὁ Λευϊαθὰν ἑρμηνεύεται), τὸν νοῦν τὸν μέγαν  
τῶν Ἀσσυρίων, τῶν ἐναντίων λέγω δυνάμεων, τῇ
καρδίᾳ τῆς γῆς ἐμφωλεύοντα· καὶ τοῦτον ἕλκει τῷ τῆς
θεότητος ἀγκίστρῳ, τῷ κεκρυμμένῳ σώματι οἷά τινι
σκώληκι, καὶ οὓς κατέπιεν ἰσχύσας λίαν οἰκτρῶς,
ἐμεῖν ἐκβιάζεται, ἐξαποστέλλων κενὸν τὸν ἐπὶ
πλούτῳ κομπάζοντα. 

Kατά τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό ο Λευιάθαν είναι ο αποστάτης, ο νους ο μέγας των Ασσυρίων των εναντίων δυνάμεων  που φωλιάζει στην καρδιά της γής και που πρέπει η θεότητα να τον τραβήξει από τα σώματα όπου κρύβετε σαν τον σκώληκα …

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter lambda, page 1293, line 18

<Λευϊθὰν, ἢ λευϊαθάν>.

Julianus Scr. Eccl., Commentarius in Job
Page 283, line 1


               >  
 ἄρχεται περὶ τοῦ Λευιαθὰν διηγεῖσθαι τοῦ ζῴου, ὅπερ ἔχει τὴν μεγάλην ἰσχὺν
καὶ δύναμιν ἐν ὀσφύι καὶ ἐπ' ὀμφαλοῦ γαστρός· εἰ δὲ ἐπὶ τοῦ διαβόλου, τῷ διὰ
τούτων τῶν μερῶν ἐνεργεῖν αὐτὸν <ἐν> τοῖς φιληδόνοις καὶ χαίρειν ἐπὶ τοῖς λαγνι-
στάτοις τῶν ἀνδρῶν παθήμασι κατὰ τὸ εἰρημένον· <πνεύματι πορνείας ἐπλανή-
θησαν, τὸν δὲ κύριον οὐκ ἐπέγνωσαν.

Εδώ  εδράζεται ανάμεσα στις λαγόνες και στον ομφαλό της κοιλιάς και είναι του διαβόλου  και ενεργεί μέσω φιληδονίας και λαγνείας και ως πνεύμα πορνείας και πλανά όσους δεν γνωρισαν τον Κύριο.

Julianus Scr. Eccl., Commentarius in Job
Page 297, line 19


εἰ δέ τις ἀντιλέγων εἴποι περὶ τοῦ Λευιαθὰν (οὕτω γὰρ <οἱ> Ἑβραῖοι τοῦτο
τὸ ζῷον καλοῦσιν ὡσπεροῦν Σαμαὴλ τὸν διάβολον καὶ Βελίαρ) ὅτι· πόθεν ἂν ἐπι-
δείξοι <τις> ὅλως εἶναι τοῦτο τὸ ζῷον;

Julianus Scr. Eccl., Commentarius in Job
Page 298, line 13


<βασιλέα> δὲ αὐτὸν λέγει <πάντων τῶν ἐν τοῖς ὕδασιν> ὡς κατάρχοντα
παντὸς ἐνύδρου ζῴου· ὡς γὰρ ὁ λέων παντὸς κτήνους κρατεῖ καὶ ὁ δράκων παντὸς
ἑρπυστικοῦ καὶ ὁ ἀετὸς παντὸς οἰωνοῦ καὶ αἱ μέλιτται οὐ πρότερον τῶν σίμβλων
ἀπαίρουσι πρὶν ἂν ὁ βασιλεὺς αὐτῶν τῆς πτήσεως ἀφηγήσηται, οὕτω καὶ ὁ Λευια-
θὰν παντὸς ἐνύδρου κατάρχει.

Όπως είναι βασιλεύς όλων των ειδών μέσα στα ύδατα και στα ένυδρα όντα ο Λευιάθαν, έτσι και το λιοντάρι είναι σε κάθε κτήνος (βασιλεύς) και ο δράκων σε όλα τα ερπετά, και ο αετός σε κάθε πτηνό και οι μέλισσες σε όλα τα έντομα .

Συνεχίζετε …

Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν ΙΙ

...οὓς ἔρριψεν Ἀθηνᾶ

διὰ τὸ τὴν ὄψιν αὐτῆς ποιεῖν ἄμορφον, ἦλθεν εἰς ἔριν

περὶ μουσικῆς Ἀπόλλωνι. συνθεμένων δὲ αὐτῶν ἵνα

ὁ νικήσας ὃ βούλεται διαθῇ τὸν ἡττημένον, τῆς κρίσεως

γινομένης τὴν κιθάραν στρέψας ἠγωνίζετο ὁ Ἀπόλλων,

Στα λατινικά η λέξη τοξότης δίνεται με μια μόνο λέξη Sagittarius όπου η λέξη Σαϊτα = βέλος, άλλα και βολή (bolide στα αγγλικά) αλλα και ιός (στ΄ αγγλικά virus), τόξευμα κλπ.

Σαϊτα όμως έχουμε και στον αργαλειό και είναι το «εργαλείο» των γυναικών που υφαίνουν.  Όμοια λοιπόν εκτός από σαίτα = βέλος  και η σαίτα του αργαλειού ονομάζονται και κερκίς/ κερκίδα όπου κερκίς είναι και το δοξάρι της λύρας αλλά και το υφαντό και ο ύπερος και το χτένι και το ξύλο ανάδευσης και το κεντρί  αλλά και ακοντιάς (σαίτα, σαγίτα, μετέωρο ) αλλά και αηδών (αοιδός, ποιητής, ποιήτρια, μπιρμπίλι, καλλίφωνος).

Αλλα Σαίτα είναι κι η ονομασία ένα είδος φιδιού που ζεί στα μέρη της Ελλάδος, ισως λόγο της ταχύτητάς του, δειτε το παρακάτω βίντεο και θα καταλάβετε τι εννοώ, κατά τ’ αλλα είναι ακίνδυνο σε περίπτωση δαγκώματος.

Μερικά από τα επίθετα του Απόλλωνα  για υπενθύμιση των ιδιοτήτων του ως

Απελλών (δωρικός τύπος), ‘Απλουν (στη θεσσαλική διάλλεκτο), Νηοσόος, Ωπόλλων (στα ιωνικά και δωρικά) αλλά και από την έκφραση Ω-Απόλλων, Αργυρότοξος, Δελφίνιος, (μπορουμε να δούμε και τους σχετικούς μύθους του Ιωνά με το κήτος, αλλά και του Αρίωνα με το δελφίνι-κήτος) Δέλφειος εκ των Δελφών, Εκαβαλέτης, Εκατοβόλος, Εκατηβελέτης, Εκετηβόλος, εκβατήριος, Ηϊος, Ήλιος, ηπιοχειρ, Ιαφέτης, Ιήιος, Κλυτοτοξος, Οριος, Οροπαίος, Τοξελκέτης, Τόξιος, Τοξοφόρος, Χρυσοτοξος κλπ 

Τα περισσότερα επίθετα που δηλώνουν την αρίστη σχέση με το τόξο και τα βέλη αλλά και τη Ίαση από ασθένειες μέσω των γονιμοποιών ακτίδων/βελών του Ηλίου

Η σύνδεση τώρα Απόλλωνα με το Δελφίνι θα πρέπει έχει ξεκινήσει με την ονομασία του/της  Πύθων/Πυθών που σκότωσε στους Δελφούς καθώς Δελφίνη ή Δελφινης ήταν η δράκαινα.

Δελφίνια η Δελφίνεια ονομάζεται και  η γιορτή προς τιμή του Δελφίνιου Απόλλωνα στην Αθήνα και στην Έφεσο στις 6 Μουνυχιώνος (21 Απριλίου) ενώ ο ναός του Απόλλωνα στην Αθήνα ονομάζεται Δελφίνιον. 

Συγχρόνως μιλάμε και για ένα δικαστήριον μέσα στο Ναό του Απόλλωνα αλλα και ένα είδος βοτάνου

Paraphrases In Dionysium Periegetam, In Dionysii periegetae orbis descriptionem
Section 437-446, line 10

ἡ Φωκὶς χώρα ἐστὶ, συρομένη ἢ

ἀποκλίνουσα ἐπὶ βορρᾶν κατὰ τὸ στόμα καὶ τὰ στενὰ

τῶν Θερμοπυλῶν, ὑπὸ τῇ ἐξοχῇ τοῦ χιονώδους ὄρους

Παρνασοῦ. Διὰ δὲ τῆς Φωκίδος μέσον τὸ μέγα ῥεῦμα   

τοῦ Κηφισσοῦ ποταμοῦ κατερχόμενον ἦχον ἀποτελεῖ.

Παρὰ τῷ Κηφισσῷ ποταμῷ ἡ τεθυμιαμένη καὶ καλῆ

γῆ τῆς Πυθῶνος πόλεώς ἐστιν, ὅπου ἡ περιπλοκὴ τῆς

Δελφίνης δράκοντος περὶ τοῦ θεοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος τρί-

ποδι κέκλιται, ὃ ἔστι περὶ τοῦ μαντικοῦ θεοῦ ἐν τῷ

ἐπιθυμητῷ ναῷ περιέχεται, ὁλκὸς πολλοῖς καταστίγ-

μασι πεπυκνωμένος. Ὅπου πολλάκις αὐτὸς ὁ Ἀπόλ-

λων ἢ ἀπὸ τῆς Μιλήτου ἢ ἀπὸ τῆς Κλάρου ἄρτι ἀνα-

βὰς, ἤτοι ἐλθὼν, τὸ ἅμμα, τουτέστι τὸν δεσμὸν ἢ τὴν

νευρὰν, τῆς χρυσῆς φαρέτρης ἀναλύει.

Ομοια και παρακάτω στο αρχαίο κείμενο

Scholia In Aristophanem, Commentarium in plutum (recensio 2) (scholia recentiora Tzetzae)
Argumentum-dramatis personae-scholion sch plut, verse 213, line 2

<Πυθικὴν ((σείσας)) δάφνην:>
“Πύθων” ὄνομα κύριον· “Πυθών”  
δὲ φωκικῆς πόλεως ὄνομα, ἔνθα ἦν
τὸ μαντεῖον Ἀπόλλωνος, Πυθὼν δὲ
ἐκλήθη ἢ ἀπὸ τοῦ πύθω, τὸ σήπω·
ἐκεῖ γὰρ Ἀπόλλωνι τοξευθεῖσα ἡ
Δελφύνη δράκαινα βιαζομένη καὶ
δειματοῦσα Λητὼ ἔκειτο πυθομένη·
ἢ ὅτι ἐκεῖσε πολλοὶ ἀφικνούμενοι
ἐπυνθάνοντο τῶν χρησμῶν· 

Ομως στον ουρανό του Βορείου ημισφαιρίου εμφανίζονται δίπλα δίπλα οι αστερισμοί του Βέλους, του δελφινιού και του Αετού 

Ο αστερισμός του Δελφινιού ειναι γνωστός και ως ο ΙΕΡΟΣ ΙΧΘΥΣ και  οι Ινδοί, από τους οποίους δανείσθηκαν όπως λέγεται τον αστερισμό οι `Ελληνες (αν και μάλλον το αντίστροφο φαίνεται πως αληθεύει), αποκαλούσαν τον Δελφίνα Shi-shu-mara ή Sim-shu-mara, και αργότερα Zizumara (= γουρουνόψαρο), όπως και τον αστερισμό Δράκοντα.
Ο Al Biruni, δίνοντας το αραβικό όνομα Al Kaud (η καμήλα), αναφέρει ότι οι πρώτοι Χριστιανοί, ιδίως οι ανήκοντες στην αίρεση των Νεστοριανών, θεωρούσαν πως ο αστερισμός ήταν ο Σταυρός του Ιησού, που μεταφέρθηκε στους ουρανούς μετά τη Σταύρωση. Την εποχή του Kazwini ήξεραν τα 4 λαμπρότερα άστρα ως Al Ukud (μαργαριτάρια ή πολύτιμοι λίθοι), που κοσμούσαν τον Al Salib (τον Σταυρό). Στο τέλος οι αστρονόμοι της Αραβίας υιοθέτησαν την ελληνική μορφή με την παρεφθαρμένη απόδοση Dulfim.
Ο Καίσιος (Caesius) θεώρησε ότι ο Δελφίν ήταν ο Λεβιάθαν της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ ο Νοβίδιος το κήτος που κατάπιε τον Ιωνά (αν και υπάρχει ομώνυμος αστερισμός στον οποίο το απέδιδαν οι περισσότεροι). 

Το πρώτον μαντείον των Δελφών ανήκει εις την Θέμιδα καθώς έτσι αναφέρετε στον ορφικόν ύμνον. Η Θέμις φαίνεται ότι δίδαξε την τέχνη και στον Φοίβον Απόλλωνα.

<Θέμιδος>, θυμίαμα λίβανον.

Οὐρανόπαιδ' ἁγνὴν καλέω Θέμιν εὐπατέρειαν,

Γαίης τὸ βλάστημα, νέην καλυκώπιδα κούρην,

ἣ πρώτη κατέδειξε βροτοῖς μαντήιον ἁγνὸν  

Δελφικῶι ἐν κευθμῶνι θεμιστεύουσα θεοῖς<ι>

Πυθίωι ἐν δαπέδωι, ὅθι Πύθων ἐμβασίλευεν·

ἣ καὶ Φοῖβον ἄνακτα θεμιστοσύνας ἐδίδαξε·

πάντιμ', ἀγλαόμορφε, σεβάσμιε, νυκτιπόλευτε·

πρώτη γὰρ τελετὰς ἁγίας θνητοῖς ἀνέφηνας,

βακχιακὰς ἀνὰ νύκτας ἐπευάζουσα ἄνακτα·

ἐκ σέο γὰρ τιμαὶ μακάρων μυστήριά θ' ἁγνά.

ἀλλά, μάκαιρ', ἔλθοις κεχαρημένη εὔφρονι βουλῆι

εὐιέρους ἐπὶ μυστιπόλου τελετὰς σέο, κούρη.

Ορφικός ύμνος Θέμιδος (απόδοση)
Τήν κόρην του Ουρανού τήν άγνήν προσκαλώ, τήν Θέμιν μέ τόν καλόν πατέρα, τό νέον βλαστάρι της Γής, τήν κόρην πού έχει πρόσωπον σάν άνθος,
πού πρώτη έδειξε εις τούς ανθρώπους τό ιερόν μαντεϊον
εις τόν κρυψώνα των Δελφών καί απέδιδε τό
δίκαιον εις τούς θεούς
εις τόν ναόν τοϋ ' Απόλλωνος, ότε έβασίλευεν
εις τούς Δελφούς αυτή πού καί τόν Φοίβον
τόν άνακτα έδίδαξε τά δίκαια
σύ ή έχουσα όλας τάς τιμάς, μέ τήν λαμπράν
μορφήν, ή σεβαστή, πού περιπλανάσαι κατά
τήν νύκτα
διότι πρώτη έσύ έφανέρωσες εις τούς ανθρώπους τάς άγιας ιεροτελεστίας καί επευφημούσες τόν άνακτα κατά τάς βακχικάς νύκτας
διότι άπό σένα προέρχονται αί τιμαί των θεών καί τά άγια μυστήρια.
Αλλά, μακάρια, είθε νά έλθης χαρούμενη μέ εύφρόσυνον διάθεσιν
εις τάς ιεράς μυστηριακάς τελετουργίας, πού γίνονται γιά σέ, ώ κόρη.

Συνεχίζετε

 

Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν

Η σύνδεση του Αισωνα= Ιάσωνα= ‘Ιωνα  αποδείχτηκε περίτρανα στα προηγούμενα κείμενα.

Μια μικρή επισκόπηση για να περάσουμε στα επόμενα :

Ο ΙΑΣΩΝ όμως είναι γιος του Αίσωνα. Ακόμα και η λέξη ΑΙΣΩΝ είναι αναγραμματισμός της ίδια λέξης ΑΙΣΩΝ= ΙΑΣΩΝ = ΙΩΝΑΣ=ΙΑΝΩΣ

ΑΙΣΣΩ που σημαίνει αναφέρομαι, ανυψώνομαι γρήγορα, πετώ, ορμώ, εφορμώ, πέφτω ορμητικά, κινώ γρήγορα, σείω, πάλλω !!!

Ιδιότητες που έχουν μεταφερθεί μέσω κληρονομικότητας και στον υιό ΙΑΣΩΝ

Είδαμε όμως ότι και το όνομα του ΙΑΣΩΝ μπορεί να προέρχετε από το ιάσω μέλλοντα του ιάομαι =  ιατρεύω  ή από το Κριασόν  όπου ΚΡΙ = κριθάρι + ΙΑΣ = η  Ιωνία ή Ιωνική + ΟΝ = άνθρωπος και όπου η ερμηνεία της λέξης ΚΡΙΑΝΟΣ είναι εκείνος που έχει γεννηθεί το ζώδιο του ΚΡΙΟΥ. 

 Έτσι ο Ιάσων μπορεί κάλλιστα να είναι ένας Ιητήρ,  ένας Ιατρός δηλαδή, αλλά μπορεί να είναι κι ένας Κριθαρο-θεός/ήρωας της Ιωνίας, ή  ένας ήρωας που σχετίζετε με το Κριθάρι της Ιωνίας   ή κάποιος που έχει γεννηθεί στο ζώδιο του ΚΡΙΟΥ.

  Ούτως ή άλλως το δέρας της Χρυσής αμνάδας είναι ο μεγαλύτερος ο άθλος του, που μπορεί να αντιπροσωπεύει και την μετάβαση στο ζώδιο του ΚΡΙΟΥ στον ουράνιο θόλο.

Ένας ΚΡ-ΙΑΣΟΝ που ψάχνει ένα ΚΡΙΟ –ΚΡΙΑΡΙ αλλά που σχετίζετε άμεσα και με την Ύβρην και την απώλεια των σπόρων που ψήνονται και δεν καρπίζουν και πέφτει λιμός στην περιοχή, πριν διωχτούν τα παιδιά της Νεφέλης  ο Φρίξος και η Έλλη.

Όμως οι αναγραμματισμοί μας οδηγούν και στο ΙΑΣΩΝ = ΙΑΝΩΣ. Όπου Ιανός είναι o Σατούρνος ή Κρόνος αλλά και ο Ιάννης ή Ιαννού πού εορτάζεται και ως Ιανουάριος

Όμως η λέξη ΙΑ-ΣΩΝ μπορεί να ερμηνευθεί όμως και ως ΙΑ= Βέλη + ΣΩΝ = Σων-νύω= σώζω. Κάποιος που σώζει από ή με τα βέλη του. Ενας τοξότης  δηλαδή, όπως ο ένας μοναδικός και  πασίγνωστος θεός - τοξότης της μυθολογίας μας, ο Απόλλων.

ΙΑΣΩΝ = ΑΠΟΛΛΩΝ = ΓΝΩΣΗ = ΖΩΟ-ΓΟΝΙΑΝ = 1061

 Απόλλων ο Τοξοφόρος, ο Εκαβαλέτης, ο Εκαβόλος, ο Ηιος, ο Ιήιος. Όσοι έχουν βληθεί από τα βέλη του ονομάζονται και Απολλωνοβλητοι και θεωρούνταν ότι ήταν μιασμένοι.

ἰὸς, τὸ βέλος, ὅθεν καὶ ἰόμωρος, ὁ περὶ τὰ βέλη μεμωραμένος·

ἰὸς, τὸ φάρμακον,…

Ιός/ια = το βέλος/η αλλά και το ίον = ίανθον = ίανθος αλλα και η Ιωνία, το  πριαπήιον (ίον = μενεξές = γιούλι = ίανθος) αλλά και η Ιός  το νησί το Κυκλάδων  και η Φοινίκη

Ιός όμως είναι και ο Ιός το φάρμακο.

Ομοια και ο ἰατρός· ἰαύω, ῥῆμα· ἱερός· ἱερεύς· ἱερεῖον, τὸ θῦμα·

Ἱέρων, κύριον·  ἸΗΣΟΥΣ·

 ἰήϊος, ἐπίθετον τοῦ Ἀπόλλωνος·

Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 15, Kaibel paragraph 62, line 9

…τὴν Λητώ φησιν ἐκ Χαλκίδος τῆς Εὐβοίας

ἀνακομίζουσαν εἰς Δελφοὺς Ἀπόλλωνα καὶ Ἄρτεμιν

γενέσθαι περὶ τὸ τοῦ κληθέντος Πύθωνος σπήλαιον.

καὶ φερομένου τοῦ Πύθωνος ἐπ' αὐτοὺς ἡ Λητὼ τῶν  

παίδων τὸν ἕτερον ἐν ταῖς ἀγκάλαις ἔχουσα, ἐπιβᾶσα

τῷ λίθῳ τῷ νῦν ἔτι κειμένῳ ὑπὸ τῷ ποδὶ τῆς χαλκῆς

εἰργασμένης Λητοῦς, ὃ τῆς τότε πράξεως μίμημα γενό-

μενον ἀνάκειται παρὰ τὴν πλάτανον ἐν Δελφοῖς, εἶπεν

’ἵε παῖ.’ τυχεῖν δὲ τόξα μετὰ χεῖρας ἔχοντα τὸν

Ἀπόλλωνα. τοῦτο δ' ἐστὶν ὡς ἂν εἴποι τις ‘ἄφιε παῖ’

καὶ ‘βάλε παῖ.’ διόπερ ἀπὸ τούτου λεχθῆναί φασιν

τὸ ἵε παῖ καὶ ἵε παιών. ἔνιοι δὲ παρεγκλίνοντές τε

τὴν λέξιν καὶ <ψιλοῦντες> ἐπὶ τοῖς δεινοῖς ἀλεξητήριόν

τινα παροιμίαν λέγουσιν ‘ἰὴ παιών’ καὶ οὐχὶ ‘ἵε παῖ.’

πολλοὶ δὲ καὶ ἐπὶ τοῖς τέλος ἔχουσιν ἐπιφθεγγόμενοι

οἳ μὲν ἐν παροιμίᾳ φασὶν οὕτως τοῦτο δὴ τὸ λεγό-

μενον ‘ἰὴ παιών,’ διὰ δὲ τὸ λίαν ἡμῖν εἶναι σύνηθες

Τοξότης = βολεύς (Δια-βολεύς είναι ο τοξότης του Διός ή ο βάλλων κατά του Διός ; ), δεξιολάβός, ήμων,  ιαφέτης, οϊστευτήρ, οϊστευτής, οϊστοβόλος, ριπταριστής (βυζαντινός τύπος τοξότη), ρύτωρ τόξου, τοξελκής, τοξευτής, τοξήτης, τοξοβέλεμνος, τοξοβόλος, τοξότης, τοξοφόρος, φαρατρίτας (βοιωτική λέξη), φαρετρηφόρος, φαρετρίτης, φαρετροφόρος.

Claudius Aelianus Soph., Varia historia
Book 3, section 1, line 51

…ἐνταῦθά τοί φασι παῖδες Θετταλῶν καὶ τὸν Ἀπόλ-

λωνα τὸν Πύθιον καθήρασθαι κατὰ πρόσταγμα τοῦ

Διός, ὅτε τὸν Πύθωνα τὸν δράκοντα κατετόξευσεν

φυλάττοντα τοὺς Δελφούς, τῆς Γῆς ἔτι ἐχούσης τὸ

μαντεῖον. στεφανωσάμενον οὖν ἐκ ταύτης τῆς δάφνης

τῆς Τεμπικῆς καὶ λαβόντα κλάδον ἐς τὴν δεξιὰν χεῖρα

ἐκ τῆς αὐτῆς δάφνης ἐλθεῖν ἐς Δελφοὺς καὶ παρα-

λαβεῖν τὸ μαντεῖον τὸν Διὸς καὶ Λητοῦς παῖδα. ἔστι

δὲ καὶ βωμὸς ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ καὶ ἐστεφανώ-

σατο καὶ τὸν κλάδον ἀφεῖλε. καὶ ἔτι καὶ νῦν δι' ἔτους

ἐνάτου οἱ Δελφοὶ παῖδας εὐγενεῖς πέμπουσι καὶ ἀρχι-

θέωρον ἕνα σφῶν αὐτῶν. οἳ δὲ παραγενόμενοι καὶ

μεγαλοπρεπῶς θύσαντες ἐν τοῖς Τέμπεσιν ἀπίασι

πάλιν στεφάνους ἀπὸ τῆς αὐτῆς δάφνης διαπλέξαντες,

ἀφ' ἧσπερ οὖν καὶ τότε ὁ θεὸς ἐστεφανώσατο. καὶ

τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἔρχονται, ἣ καλεῖται μὲν Πυθιάς,

φέρει δὲ διὰ Θετταλίας καὶ Πελασγίας καὶ τῆς Οἴτης

καὶ τῆς Αἰνιάνων χώρας καὶ τῆς Μηλιέων καὶ Δω-

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 22, line 5

τῶν δὲ Κοίου θυγατέρων Ἀστερία μὲν ὁμοιωθεῖσα

ὄρτυγι ἑαυτὴν εἰς θάλασσαν ἔρριψε, φεύγουσα τὴν πρὸς

Δία συνουσίαν· καὶ πόλις ἀπ' ἐκείνης Ἀστερία πρότε-

ρον κληθεῖσα, ὕστερον δὲ Δῆλος. Λητὼ δὲ συνελθοῦσα

Διὶ κατὰ τὴν γῆν ἅπασαν ὑφ' Ἥρας ἠλαύνετο, μέχρις

εἰς Δῆλον ἐλθοῦσα γεννᾷ πρώτην Ἄρτεμιν, ὑφ' ἧς

μαιωθεῖσα ὕστερον Ἀπόλλωνα ἐγέννησεν.

  Ἄρτεμις μὲν οὖν τὰ περὶ θήραν ἀσκήσασα παρθέ-

νος ἔμεινεν, Ἀπόλλων δὲ τὴν μαντικὴν μαθὼν παρὰ

Πανὸς τοῦ Διὸς καὶ Θύμβρεως ἧκεν εἰς Δελφούς,

χρησμῳδούσης τότε Θέμιδος· ὡς δὲ ὁ φρουρῶν τὸ

μαντεῖον Πύθων ὄφις ἐκώλυεν αὐτὸν παρελθεῖν ἐπὶ τὸ

χάσμα, τοῦτον ἀνελὼν τὸ μαντεῖον παραλαμβάνει. κτεί-

νει δὲ μετ' οὐ πολὺ καὶ Τιτυόν, ὃς ἦν Διὸς υἱὸς καὶ τῆς

Ὀρχομενοῦ θυγατρὸς Ἐλάρης, ἣν Ζεύς, ἐπειδὴ συν-  

ῆλθε, δείσας Ἥραν ὑπὸ γῆν ἔκρυψε, καὶ τὸν κυοφορη-

θέντα παῖδα Τιτυὸν ὑπερμεγέθη εἰς φῶς ἀνήγαγεν.

οὗτος ἐρχομένην εἰς Πυθὼ Λητὼ θεωρήσας, πόθῳ κατα-

σχεθεὶς ἐπισπᾶται· ἡ δὲ τοὺς παῖδας ἐπικαλεῖται καὶ

κατατοξεύουσιν αὐτόν. κολάζεται δὲ καὶ μετὰ θάνατον·

γῦπες γὰρ αὐτοῦ τὴν καρδίαν ἐν Ἅιδου ἐσθίουσιν.

  ἀπέκτεινε δὲ Ἀπόλλων καὶ τὸν Ὀλύμπου παῖδα

Μαρσύαν. οὗτος γὰρ εὑρὼν αὐλούς...


συνεχίζετε