Αὐτὸς δὲ ὄφις καὶ ὁ δράκων Λευιαθὰν ὀνομάζεται

Ο/Η Πυθώ των Δελφών που ονομάζετε Δελφίνη δράκοντας  ή  Δελφύνη δράκαινα δεν είναι παρά το ίδιο το κήτος του Ιωνά  μόνο που στην Π. Διαθήκη είδαμε ότι ονομάζετε Λεβιάθαν. Είναι ο δράκος ή φίδι των Δελφών του Απόλλωνα και θα εξετάσουμε αν είναι και ο Δράκος που φυλά το χρυσόμαλλο δέρας των Κοχλών ή τα χρυσά μήλα των εσπερίδων …

Όμως προς το παρόν εξετάζουμε την σύνδεση του/της  Πυθώ- να του  δράκοντα και της  δράκαινας της  δελφίνης ή του δελφινιού- αλλα και του Δέλφειου Απόλλωνα με τον ιερό ιχθύ. 

Λεβιάθαν = Σύνθετη εβραϊκή λέξι εκ του λεβιάθ και θαννέμ = «σύνολο δρακόντων», σημαίνουσα θαλάσσιο τέρας. Μεταφορικώς: «το κολοσσιαίον και τερατώδες», εις την Αγία γραφή αναφέρεται ο Λεβιάθαν  ως μέγιστο τέρας φοβερό στην εμφάνιση που τρέπει τους θεωμένους εις φυγή.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 89


                                                    εἴρηται κατὰ δὲ τὸν 8Σύμμαχον·
<κατὰ λευιαθὰν τοῦ ὄφεως τοῦ σκολιοῦ καὶ ἀποκτενεῖ τὸν δράκοντα
τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ>, ὁ δὲ 8Ἀκύλας· <ἐπὶ λευιαθὰν ὄφιν
ἐσκιρ<ρ>ωμένον ἢ ἐσπειρωμένον καὶ ἀποκτενεῖ σὺν τὸ κῆτος τὸ ἐν τῇ
θαλάσσῃ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ>, ὁ δὲ 8Θεοδοτίων· <ἐπὶ τὸν δράκοντά> φησιν
<ὄφιν ἰσχυρὸν καὶ ἐπὶ τὸν δράκοντα ὄφιν σκολιὸν καὶ ἀποκτενεῖ τὸν
δράκοντα τὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ>.

Οφις ισχυρός και σπειρωμένος/τυλιγμένος  και κήτος θαλάσσης στην ερμηνεία του Ευσέβιου για τον Λευιάθαν.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 95


                                                                  ὁ αὐτὸς δὲ <ὄφις> καὶ ὁ
δράκων λευιαθὰν> ὀνομάζεται ὡς ἂν κυρίου ὀνόματος ὑπάρχοντος αὐτῷ τούτου.

Και όφις και δράκων στο ίδιο κειμενο παρακάτω.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 97


ὁ αὐτὸς δ' οὗτος ἦν «τὸ μέγα <κῆτος>«, ὅπερ ὁ κύριος «χειρώσασθαι» λέγεται κατὰ
τό· «ὁ μέλλων τὸ μέγα <κῆτος> χειροῦσθαι»· κἀκεῖ γὰρ <λευιαθὰν> ὠνόμασται
καὶ ἐν τῷ 8Ψαλμῷ δὲ τῷ φήσαντι· «<δράκων> οὗτος, ὃν ἔπλασας ἐμπαίζειν αὐτῷ»,  
κατὰ τὴν 8Ἑβραϊκὴν φωνὴν <λευιαθὰν> ὠνόμασται.

Eusebius Scr. Eccl., Theol., Commentarius in Isaiam
Book 1, section 89, line 100


                                                               ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῷ 8Ἰώβ·
»ἄξεις <δράκοντα> ἐν ἀγκίστρῳ», πάλιν <λευιαθὰν> χρηματίζει· τοῦτον τὸν τρόπον
πολυκέφαλον καὶ πολυώνυμον <δράκοντα> καὶ <ὄφιν> καὶ διάβολον καὶ σατανᾶν καὶ
»μέγα <κῆτος>« καὶ <λευιαθὰν> ὠνομασμένον, ἐν ἑτέροις δὲ καὶ «λέοντα» καὶ
»βασιλίσκον».

Όμοια δράκοντας στο αγκίστρι  για τον Ιωβ και πολυκέφαλος και πολυώνυμος και όφις και διά-βολος και σατανάς και κήτος μέγα και λέοντας και βασιλίσκος για άλλους συγγραφείς Π. Διαθήκης.

Στο έργο Μπομπυ Ντίκ  Λευκή φάλαινα - Λεβιάθαν

Origenes Theol., Contra Celsum
Book 6, section 25, line 10


                                      Ἀντὶ δὲ τοῦ «δράκων» Λευϊαθὰν ἦν ἐν τῷ ἑβραϊκῷ.

Στα εβραϊκά κείμενα αντί του Δράκων εξηγεί ο Ωριγένης συναντούμε την λέξη Λευιάθαν

Procopius Rhet., Scr. Eccl., Commentarii in Isaiam
Page 2233, line 41


            Δράκων, καὶ ὅφις, καὶ διάβολος, κῆτός τε,
καὶ Σατανᾶς, καὶ Λευϊαθὰν, καὶ λέων, καὶ βασιλίσκος
ὀνομάζεται.

Olympiodorus Diaconus Scr. Eccl., Commentarii in Job
Page 356, line 15


                                             καὶ περὶ θηρίων διαλεγόμε-
νος εἰσάγει καὶ τὸν περὶ τοῦ δράκοντος λόγον, ὃν δή τινες μὲν ζῷον
εἶναι καθ' ἱστορίαν ὑπειλήφασιν ὑπερφερὲς ἰσχύι καὶ μεγέθει, ἕτεροι
δὲ τοῦτον ἔφασαν εἶναι τὸν λευιαθὰν τὸν τῷ διαβόλῳ τὴν ἀρχὴν ὑπη-
ρετησάμενον καὶ τὴν Εὕαν ἐξαπατήσαντα – λευιαθὰν δὲ οἱ Ἑβραῖοι τὰ
μεγάλα κήτη προσαγορεύουσιν – , οἱ δὲ πλείονες τῶν ἐν ἐκκλησίᾳ
διαλαμψάντων ἐν οἰκείαις ἐξηγήσεσι καὶ λογογραφίαις εἰς τὸν διά-
βολον ἀλληγορικῶς ἀνήνεγκαν τὰ ἀναγεγραμμένα.

Ομοια ακομα και την Εύα την εχει εξαπατήσει ο Λευιάθαν καθώς υπερτερεί σε μέγεθος και δύναμη και με αυτόν τον τρόπο οι Εβραίοι ονομάζουν τα μεγάλα κήτη !!!

Joannes Damascenus Scr. Eccl., Theol., Homilia in sabbatum sanctum
Volume 96, page 620, line 49


                          Νῦν ὁ λόγος πρὸς τὸν δρά-
κοντα κάτεισι, τὸν Λευϊαθὰν, τὸν ἀποστάτην (δράκων
δὲ ὁ Λευϊαθὰν ἑρμηνεύεται), τὸν νοῦν τὸν μέγαν  
τῶν Ἀσσυρίων, τῶν ἐναντίων λέγω δυνάμεων, τῇ
καρδίᾳ τῆς γῆς ἐμφωλεύοντα· καὶ τοῦτον ἕλκει τῷ τῆς
θεότητος ἀγκίστρῳ, τῷ κεκρυμμένῳ σώματι οἷά τινι
σκώληκι, καὶ οὓς κατέπιεν ἰσχύσας λίαν οἰκτρῶς,
ἐμεῖν ἐκβιάζεται, ἐξαποστέλλων κενὸν τὸν ἐπὶ
πλούτῳ κομπάζοντα. 

Kατά τον Ιωάννη τον Δαμασκηνό ο Λευιάθαν είναι ο αποστάτης, ο νους ο μέγας των Ασσυρίων των εναντίων δυνάμεων  που φωλιάζει στην καρδιά της γής και που πρέπει η θεότητα να τον τραβήξει από τα σώματα όπου κρύβετε σαν τον σκώληκα …

Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter lambda, page 1293, line 18

<Λευϊθὰν, ἢ λευϊαθάν>.

Julianus Scr. Eccl., Commentarius in Job
Page 283, line 1


               >  
 ἄρχεται περὶ τοῦ Λευιαθὰν διηγεῖσθαι τοῦ ζῴου, ὅπερ ἔχει τὴν μεγάλην ἰσχὺν
καὶ δύναμιν ἐν ὀσφύι καὶ ἐπ' ὀμφαλοῦ γαστρός· εἰ δὲ ἐπὶ τοῦ διαβόλου, τῷ διὰ
τούτων τῶν μερῶν ἐνεργεῖν αὐτὸν <ἐν> τοῖς φιληδόνοις καὶ χαίρειν ἐπὶ τοῖς λαγνι-
στάτοις τῶν ἀνδρῶν παθήμασι κατὰ τὸ εἰρημένον· <πνεύματι πορνείας ἐπλανή-
θησαν, τὸν δὲ κύριον οὐκ ἐπέγνωσαν.

Εδώ  εδράζεται ανάμεσα στις λαγόνες και στον ομφαλό της κοιλιάς και είναι του διαβόλου  και ενεργεί μέσω φιληδονίας και λαγνείας και ως πνεύμα πορνείας και πλανά όσους δεν γνωρισαν τον Κύριο.

Julianus Scr. Eccl., Commentarius in Job
Page 297, line 19


εἰ δέ τις ἀντιλέγων εἴποι περὶ τοῦ Λευιαθὰν (οὕτω γὰρ <οἱ> Ἑβραῖοι τοῦτο
τὸ ζῷον καλοῦσιν ὡσπεροῦν Σαμαὴλ τὸν διάβολον καὶ Βελίαρ) ὅτι· πόθεν ἂν ἐπι-
δείξοι <τις> ὅλως εἶναι τοῦτο τὸ ζῷον;

Julianus Scr. Eccl., Commentarius in Job
Page 298, line 13


<βασιλέα> δὲ αὐτὸν λέγει <πάντων τῶν ἐν τοῖς ὕδασιν> ὡς κατάρχοντα
παντὸς ἐνύδρου ζῴου· ὡς γὰρ ὁ λέων παντὸς κτήνους κρατεῖ καὶ ὁ δράκων παντὸς
ἑρπυστικοῦ καὶ ὁ ἀετὸς παντὸς οἰωνοῦ καὶ αἱ μέλιτται οὐ πρότερον τῶν σίμβλων
ἀπαίρουσι πρὶν ἂν ὁ βασιλεὺς αὐτῶν τῆς πτήσεως ἀφηγήσηται, οὕτω καὶ ὁ Λευια-
θὰν παντὸς ἐνύδρου κατάρχει.

Όπως είναι βασιλεύς όλων των ειδών μέσα στα ύδατα και στα ένυδρα όντα ο Λευιάθαν, έτσι και το λιοντάρι είναι σε κάθε κτήνος (βασιλεύς) και ο δράκων σε όλα τα ερπετά, και ο αετός σε κάθε πτηνό και οι μέλισσες σε όλα τα έντομα .

Συνεχίζετε …

Ἰωλκοῦ γὰρ Πελίας ἐβασίλευσεν.

Dionysius Scytobrachion Gramm., Fragmenta
Volume-Jacobyʹ-F 1a,32,F, fragment 14, line 3

Ἰάσονα γενέσθαι λέγουσιν υἱὸν μὲν Αἴσονος, ἀδελφιδοῦν δὲ Πελίου τοῦ Θετταλῶν
βασιλέως, ῥώμηι δὲ σώματος καὶ ψυχῆς λαμπρότητι διενέγκαντα τῶν ἡλικιωτῶν
ἐπιθυμῆσαί τι πρᾶξαι μνήμης ἄξιον

Ο Ιάσονας λοιπόν ήταν υιός του Αίσονα, που ήταν αδερφός του Πελία του Θετταλού/Θεσσαλού  βασιλέως, δυνατός στο σώμα και με λαμπρότητα ψυχής διέφερε των συνομηλίκων του λαχταρώντας να πράξει άξιες πράξεις ώστε να μείνει στην μνήμη και να μνημονεύεται.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 2, line 22

                                                                  καὶ ὁ μὲν
Ἰάσων ἐκδίδοται Χείρωνι τρέφεσθαι καὶ τὴν ἰατρικὴν μανθάνειν, Αἴσονος
τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν βασιλείαν τὴν ἰδίαν τῷ ἀδελφῷ Πελίᾳ κατα-
λιπόντος καὶ ἄρχειν καὶ κρατεῖν τῆς Θεσσαλίας κελεύσαντος, ἕως οὗ  
ὑποστρέψει Ἰάσων ἀπὸ Χείρωνος.

Ο Ιάσων έχει δωθεί στον Χείρωνα να μάθει ιατρική και την βασιλεία του πατρός του Αίσονος την κρατεί και άρχει ο αδερφός του Πελίας έως ότου επιστρέψει ο Ιάσων από την μαθητεία του.

Ο Πελίας, θειος του Ιάσωνα και αδερφός του Αίσωνα. Η έννοια της λέξης  Πελίας στα λεξικά μας δίνεται συνδεδεμένη και με την έννοια του Πελιός του Πελλός, ο Πολιός, Πελιούς, Πελιάς, Πελείους  και συνδέετε με το σκοτεινό χρώμα όπως και με την έννοια της Νούσους-Νόσου και του Νούσου = ασθενή.

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 659, line 39

                   Καὶ <πελίωμα>, τὸ μέλαν· καὶ γὰρ
πέλλην λέγουσι βοῦν, τὸν τοιοῦτο χρῶμα ἔχοντα·
καὶ Πέλλη, πόλις Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε,
πέλλη τὸ χρῶμα· καὶ ὁ Πελίας, ὄνομα.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry pi, page 461, line 12

<Πελίωμα>, τὸ μελανὸν χρῶμα, καὶ γὰρ πέλην λέγομεν
 βοῦν, τὸ τοιοῦτον χρῶμα ἔχοντα· καὶ Πέλλη πόλις
 Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε· πέλλη τὸ χρῶμα,
 καὶ ὁ πελίας ἄνθρωπος.

Και  πελίωμα λέγετε το μαύρο χρώμα και πέλλαν λένε το βόδι, που έχει τέτοιο χρώμα, και Πέλλη είναι η πόλη της Μακεδονίας, ότι βόδι αυτήν βρήκε και πέλλη το χρώμα  και ο Πελίας όνομα.

 

Δηλ. Πελιός μαύρος και μπλαβός, μπλαβισμένος, μαυροκίτρινος, μαύρος, μαυρισμένος όπως ο μώλωπας, μωλωπισμένος δηλαδή.

Etymologicum Gudianum, Etymologicum Gudianum (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry pi, page 461, line 12

Πελλός ό φαιός, ο γκρίζος, ο λευκόφαιος, ο τεφρός, μελανός, μελανόχρους, μολυβής,

Πολιός ο ασπρομάλλης, ή καλύτερα ο γκριζομάλλης, ο ψαρός, ο γκρίζος, ο γεροντικός, ο παλιός, ο αρχαίος, ο γέροντας και Πολιά τα γηρατειά.

Perseus analysis of πελιάς:

πελιᾱς,πελιός (discoloured by extravasated blood): fem acc pl

πελῐός

πελῐ-ός, ά, όν, (cf. πελλός) prop. of parts of the body,

discoloured by extravasated blood, black and blue, livid, interpol. in Hp. Prog.2, D.47.59, Nic. Th. 279 ; π. νοῦσος Hp.Morb. 2.68 : generally, dark, dull, χρῶμα Thphr. HP 3.17.5.

πελιὸς ὁ πολιός Hdn. Gr.1.123.

πελίους, πελίας, v. πελείους.

Strabo Geogr., Geographica
Book 7a, chapter 1, section 1a, line 9

φασὶ δὲ καὶ κατὰ τὴν τῶν Μολοττῶν καὶ Θεσπρωτῶν
γλῶτταν τὰς γραίας πελίας καλεῖσθαι καὶ τοὺς γέρον-
τας πελίους· καὶ ἴσως οὐκ ὄρνεα ἦσαν αἱ θρυλούμεναι
πελειάδες, ἀλλὰ γυναῖκες γραῖαι τρεῖς περὶ τὸ ἱερὸν
σχολάζουσαι.

Strabo Geogr., Geographica
Book 7a, chapter 1, section 2, line 2

Ὅτι κατὰ Θεσπρωτοὺς καὶ Μολοττοὺς τὰς γραίας
πελίας καὶ τοὺς γέροντας πελίους, καθάπερ καὶ παρὰ
Μακεδόσι· πελιγόνας γοῦν καλοῦσιν ἐκεῖνοι τοὺς ἐν
τιμαῖς, καθὰ παρὰ Λάκωσι καὶ Μασσαλιώταις τοὺς
γέροντας· ὅθεν καὶ τὰς ἐν τῇ Δωδωναίᾳ δρυῒ μεμυ-
θεῦσθαι πελείας φασίν.

Στους Θεσπρωτούς και τους Μολοσσούς τις γερόντισσες πελίας και τους γέροντες Πελιούς ονομάζουν, καθώς και στους Μακεδόνες. Και ίσως να μην ήταν πτηνά οι θρυλούμενες Πελειάδες/Πλειάδες αλλά τρεις ηλικιωμένες/γριές  γυναίκες που φρόντιζαν το ιερό (της Δωδώνης). Ομοια και στο δεύτερο κείμενο έχουμε την ίδια ιδέα και σκέψη ότι οι Πελειάδες της Δωδωνιαίας Βελανιδιά  ίσως ήταν ηλικιωμένες γυναίκες Ιέρειες.

Όμως ακόμα και η έννοια της Δρυός ούτως ή αλλιώς δηλώνει εκτός από το δέντρο και το γέροντα συνήθως σε ηλικία.

Pausanias Perieg., Graeciae descriptio
Book 10, chapter 30, section 8, line 3

                         κατὰ τοῦτο τῆς γραφῆς Σχεδίος
ὁ Φωκεῦσιν ἡγησάμενος ἐς Τροίαν καὶ μετὰ τοῦτον
Πελίας ἐστὶν ἐν θρόνῳ καθεζόμενος, τὰ γένεια ὁμοίως
καὶ τὴν κεφαλὴν πολιός, ἐνορᾷ δὲ ἐς τὸν Ὀρφέα· ὁ
δὲ Σχεδίος ἐγχειρίδιόν τε ἔχων καὶ ἄγρωστίν ἐστιν
ἐστεφανωμένος.

Myth., De incredibilibus
Section 43, line 16

                                                       ὁ δὲ
<Πελίας>, ἄνθρωπος γέρων καὶ ἀσθενής, πυριώμενος ἀπέθανεν.

Πελλάνιος ο Ποσειδώνας, όπου ο Ποσειδών φαίνεται στα κείμενα ως πατέρας του Πελία  και Πέλλας ο γέροντας

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 3

                                                                                                                   τὴν
δὲ ἐκ Ποσειδῶνος τεκέσθαι Πελίαν καὶ Νηλέα, ὧν Πελίας μὲν ἐν Ἰωλκῷ ἐβασίλευσε, Νηλεὺς δὲ ἐν Πύλῳ.

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 872, line 9b

Τυροῦς καὶ
Ποσειδῶνος Πελίας καὶ Νηλεὺς Τυροῦς δὲ τῆς αὐτῆς καὶ Κρηθέως Αἴσων…

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera)
Ode O 9, scholion 43, line 9

                                                          ὁ οὖν
Ποσειδῶν ὡς ὑπὲρ παιδὸς ἐμαχέσατο τῷ Ἡρακλεῖ· Νηλεὺς
γὰρ καὶ Πελίας Ποσειδῶνος υἱοί.

Αλλά Πολιάς είναι επίθετο της θεάς Αθηνάς ως προστάτιδα της πόλης δηλαδή Πολιούχος.

Και Πολιεύς αλλά και Πολιώς ο Δίας με το επίθετο του προστάτη της πόλης του Πολιούχου

Πολισμός είναι και η ίδρυση και η κτίση πόλης. Και πολιστής ο ιδρυτής πόλης.

Νούσος είναι ο άρρωστος, ο ασθενής, η νόσος, η επιδημία, η συμφορά, ο τρελός έρωτας, ή σφοδρή επιθυμία, αλλά και η πνευματική αρρώστια όπως και η επιληψία, που χαρακτηρίζετε και ως ιερή νούσος ή νόσος.

Νους ο του νοός, τω νοί τον  νόα, οι νόες κλπ η γνώση, ο τρόπος σκέψης, η φρόνηση η δύναμη και ο τρόπος νόησης, το μυαλό, το πνεύμα, το λογικό η διάνοια, η σύνεση κλπ

Και Νούσημα το νόημα, η νόσος, η ασθένεια η μανία η συμφορά,

Και το δεύτερο συνθετικό του Διο-νύσου ή Διο-ν(ο)ύσου. Όμως ο Διόνυσος έχει και το επίθετο Πολίτης στην Ηραία της Αρκαδίας.

Με βάση τα παραπάνω ειδαμε και τα σχετικά αποσπάσματα κειμένων όπου έχουμε την σύνδεση του Πελεία με τις Πελειάδες/Πλειάδες περιστερές  της Δωδώνης, μια σύνδεση που δεν πρέπει να την περάσουμε αψήφιστα καθώς με το  ξύλου της Δωδώνης εφοδιάζετε η Αργώ, από την Αθηνά.

Ο Ιάσωνα παραδίδετε στον ιπποκένταυρω Χείρωνα για να τον εκπαιδεύσει στην ιατρική ως ότου ανδρωθεί για να  παραλάβει την γονική βασιλεία.

Scholia In Hesiodum, Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 993a, line 4

              ὁ αὐτὸς δὲ Πελίας καὶ Ἰάσονα τῷ ἱπποκενταύρῳ
Χείρωνι παραδέδωκε παιδεύειν αὐτὸν τὴν ἰατρικήν, ἕως ἂν
ἀνδρωθεὶς τὴν γονικὴν παραλάβῃ βασιλείαν.

Όταν κάποτε  ο Πελίας ρώτησε το μαντείο των Δελφών αν είναι ασφαλής στο βασιλικό θρόνο, πήρε χρησμό που τον προειδοποιούσε να φυλάγεται από τον άνθρωπο που θα παρουσιαστεί μπροστά του μονοσάνδαλος. Ενώ λοιπόν θυσίαζε στον πατέρα του Ποσειδώνα, είδε τον Ιάσονα, το γιο του αδερφού του Αίσονα, να έρχεται μονοσάνδαλος, γιατί είχε χάσει το άλλο του σανδάλι, καθώς περνούσε τον πλημμυρισμένο ποταμό Εύηνο. Ο Πελίας κατάλαβε αμέσως ότι αυτός ήταν ο εχθρός για τον οποίο του έκανε λόγο ο χρησμός

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 108, line 7

                                        θεασάμενος δὲ Πε-
λίας αὐτὸν καὶ τὸν χρησμὸν συμβαλὼν ἠρώτα προς-
ελθών, τί ἂν ἐποίησεν ἐξουσίαν ἔχων, εἰ λόγιον ἦν
αὐτῷ πρός τινος φονευθήσεσθαι τῶν πολιτῶν.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 107, line 3

                 οὗτος ᾤκει ἐν Ἰωλκῷ, τῆς δὲ Ἰωλκοῦ
Πελίας ἐβασίλευσε μετὰ Κρηθέα, ᾧ χρωμένῳ περὶ τῆς
βασιλείας ἐθέσπισεν ὁ θεὸς τὸν μονοσάνδαλον φυλάξα-
σθαι.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 3, line 2

                                        χρησμὸν δὲ ἦν εἰληφὼς παρὰ τοῦ
Ἀπόλλωνος ὁ Πελίας φυλάττεσθαι τὸν ἐπιόντα πρὸς αὐτὸν μονοπέδιλον·
τεθνήξεται γὰρ δι' αὐτοῦ.

Scholia In Apollonium Rhodium, Scholia in Apollonii Rhodii Argonautica (scholia vetera)
Page 3, line 12

                                                               θεασάμενος
οὖν τὸν Ἰάσονα μονοπέδιλον ὁ Πελίας ὑπομιμνήσκεται τοῦ χρησμοῦ.

Scholia In Hesiodum, Scholia in theogoniam (scholia vetera)
Verse 993a, line 3

                                                                 ὅστις
χρησμὸν εἰλήφει, ἤγουν ὁ Πελίας, παρὰ τῶν θεῶν ἀπὸ μονοπεδίλου
φυλάττεσθαι.

Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 175, line 40

         ἰδὼν οὖν ὁ Πελίας αὐτὸν μονοπέδιλον ἤρετο· σὺ τί
ἂν ἐποίησας, εἴ πως ἦν χρησμὸς ὑπό τινος ἀναιρεθῆναί σε;

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 4, scholion 133, line 4

                      Ἐπειδὴ δὲ Πελίας χρησμὸν πρώην ἐδέξα-
το παρ' Ἀπόλλωνος, ὡς ὑπὸ μονοπεδίλου τῆς ἀρχῆς ἐκπεσεῖ-
ται, ἰδὼν οὕτως ἔχοντα Ἰάσονα, ἐφοβήθη.

Scholia In Pindarum, Scholia in Pindarum (scholia vetera et recentiora partim Thomae Magistri et Alexandri Phortii) (e cod. Patm.)
Ode P 4, scholion 133, line 1

Μονοκρήπιδα]* Ὅπως ἐφάνη ὁ Ἰάσων μονοπέ-
διλος. Ἰάσων ἐκ τοῦ Πηλίου ὄρους καταβάς, ἐπειδὴ ἐπεραιοῦ-
το τὸν Ἄναυρον ποταμόν, ὑπὸ τῆς τούτου ἰλύος τὸ ἓν τῶν ὑπο-
δημάτων ἀφῄρηται.

Ο Πελίας από το γάμο του με την Αναξιβία, την κόρη του Βίαντα, απέκτησε ένα γιο, τον Άκαστο, και τέσσερις κόρες, την Πεισιδίκη, την Πελοπία, την Ιπποθόη και την Άλκηστη, που ονομάστηκαν με το κοινό όνομα Πελιάδες.

Pseudo-Apollodorus Myth., Bibliotheca (sub nomine Apollodori)
Chapter 1, section 95, line 4

  Πελίας δὲ περὶ Θεσσαλίαν κατῴκει, καὶ γήμας
Ἀναξιβίαν τὴν Βίαντος, ὡς δὲ ἔνιοι Φυλομάχην τὴν
Ἀμφίονος, ἐγέννησε παῖδα μὲν Ἄκαστον, θυγατέρας
δὲ Πεισιδίκην Πελόπειαν Ἱπποθόην Ἄλκηστιν.

 Στο μεταξύ ο Ιάσονας πέτυχε στο δύσκολο άθλο και ξαναγύρισε στην Ιωλκό. Για να εκδικηθεί το θάνατο των δικών του έπεισε, με τη βοήθεια της γυναίκας του Μήδειας, τις κόρες του Πελία να τεμαχίσουν οι ίδιες τον πατέρα τους, με την υπόσχεση ότι ο νεκρός θα ξαναγεννηθεί νεότερος.

Scholia In Euripidem, Scholia in Euripidem (scholia vetera)
Vita-argumentum-scholion sch Med, section 1, line 17
ΣΧΟΛΙΑ ΕΙΣ ΜΗΔΕΙΑΝ

<Πελιάδας κόρας>: τὰς Πελίου θυγατέρας ἔπεισεν ἡ Μήδεια τὸν

πατέρα σφάξαι καὶ ἑψῆσαι ὡς ἐσόμενον νεώτερον, ἑψήσασα πρότερον

κριὸν καὶ ποιήσασα ἄρνα διὰ τῶν φαρμάκων:
Scholia In Lycophronem, Scholia in Lycophronem (scholia vetera et recentiora partim Isaac et Joannis Tzetzae)
Scholion 1315, line 1

 <δαιτρευθεὶς>· φασὶν ὅτι Ἰάσων ὑπὸ Μηδείας
ἐν λέβητι ἑψηθεὶς πάλιν νέος γέγονεν ss³s⁴ ὁ δὲ Πελίας
οὐχί s³.  
 ἐρράου τοῦ κριοῦ ὁ δὲ Καλλίμαχος τοῦ κάπρου

 Τον Πελία μετά τον οικτρό αυτό θάνατο τον διαδέχτηκε ο γιος του Άκαστος, ο οποίος έδιωξε από τον Ιωλκό τον Ιάσονα και τη Μήδεια. Οι Πελιάδες φεύγοντας από τον τόπο του ακούσιου εγκλήματός τους, πήγαν στη Μαντινεία της Αρκαδίας όπου οι αρχαίοι έδειχναν τους τάφους τους. 

Libanius Rhet., Soph., Progymnasmata
Progymnasma 11, section 1, subsection 6, line 8

                                        ἐδέξατο τῆς ἐμῆς εὐ-
νοίας ἀπόδειξιν καὶ Ἰωλκός, οὗ βασιλεὺς Πελίας δυς-
μενὴς γέρων ὑπὸ τούτων ἃς ἐγέννησε κατεκόπτετο
νεότητος ἐλπίδι προαπελθὼν ἀπάτῃ.

Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad Homeri Odysseam
Volume 1, page 410, line 36

ὁμοίως δῆλον καὶ ὅτι Πελίας μὲν δόλῳ τῆς φαρμακίδος Μηδείας ἀφετήθη.

Scholia In Callimachum, Scholia in Hymnos (scholia vetera) (scholia ψ ex archetypo)
Hymn 3, scholion 208b, line 1

<τύμβον Ἰώλκιον>: τὸν τοῦ Πελίου· ἐν Ἰωλκῷ γὰρ ὁ Πελίας.

Έτσι σε γενικές γραμμές μέσω των κειμένων, ο Ιάσων φαίνεται ότι γνωρίζει ιατρική καθώς έχει μαθητεύσει στον Χειρ-ων και λειτουργεί ως ιατρός και φάρμακο σε μια αρρωστημένη κατάσταση βασιλείου. Ο Πελίας είναι ο «άρρωστος» βασιλέας που μπορεί να πάσχει εκτός από τα γηρατειά ίσως και από την «ιερά νόσο».

Συνεχίζετε