εκ της καλουμένης φιάλης - αρακίδος

Μπορούμε να περάσουμε στο θαύμα πλέον του πολλαπλασιασμού των άρτων και των ιχθύων στην έρημο. Ένα θαύμα που αναφέρετε και στα τέσσερα ευαγγέλια με διαφορετικές εκδοχές.

Είδαμε τις ερμηνείες των ονομάτων στις τοποθεσίες όπου διαδραματίζετε ο πολλαπλασιασμός των ιχθύων και των άρτων

Ανακεφαλαιώνοντας : πόλη Βηθσαιδά (Βηθ-Σαιδα (Bethsaida) σημαίνει «Οίκος του Κυνηγού ή του Ψαρά  ή Οίκος του Ελέους για την Βηθεσδά – Βηθσαϊδά. Έτσι ερμηνεύεται ως μια δεξαμενή, ένα κολυμβητήριο, κάτι αντίστοιχο της Κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Γίνεται ταύτιση του με την λεγόμενη Κρήνη της Παν-Αγίας, στην κοιλάδα των Κέδρων.

Άλλη ερμηνεία βάση άλλου λεξικού «Οίκος του ελέους» ή «του ρέοντος ύδατος», ή «πισίνα της Παναγίας», ή «πηγή της Παρθένου» κλπ. Μάλιστα στα λεξικά αναφέρετε ως η μόνη πηγή του «ζώντος» ύδατος κοντά στην Ιερουσαλήμ ..

Έτσι όμως Βέθ/Βηθ (το πρώτο συνθετικό ) δηλώνει τον Οίκο ή  Σπίτι, το ναό και Σαίς ή Σαίδος( δεύτερο συνθετικό) δηλώνει την Ίσιδα ή της Ελληνίδα θεά Αθηνά, την Παρθένο Κόρη- βλέπετε και την Κόρη ως Παρθένο Κόρη της Δήμητρος

Η Γαλιλαία όμως είναι το εξελληνισμένο όνομα του Γαλείλ (=κύκλος, περιοχή, αλλά και αιγιαλός] είναι η βορειότερη περιοχή της σημερινής Παλαιστίνης. Είναι πολύ γνωστή τοποθεσία με  χαρακτηριστική ονομασία της "Γαλιλαία των Εθνών".

<Γελγέλ:> ὁ τροχὸς ὀνομάζεται και ἀνακυκλησμὸς καὶ ἀνάκαμψις.

καὶ Γαλιλαία κατακυλιστὴ λέγεται  αλλά και <Γαλέα> ὄνομα ἰχθύος.

Λεξάριθμοι 153 Ιχθύων

Συνεχίζοντας τους λεξάριθμους θα αναφερθώ στους αριθμούς της Σαγήνης ως είδος Δικτύου, τoν αριθμό των 153 ιχθύων κλπ

Ο αριθμός 153, ξεκινώντας «αντίστροφη αναζήτηση», δίνει λέξεις με έννοιες όπως οι παρακάτω που ακολουθούν. Υπενθυμίζω ότι το 153 προκύπτει από την πρόσθεση του συνόλου των 17 πρώτων αριθμών. 1+2+3..+17= 153 (Περί του 17 και του συμβολισμού του σε επόμενο κείμενο)

153 = ΜΕΡΗ (μέρος δηλ. μερίδιο, μερτικό, μερδικό, κλήρος, μερίδα, μοίρα, αδελφός ή αδελφή, συμμετοχή, επικοινωνία, θέση, μεριά, πλευρά, αράδα, τάξη κλπ)

= Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ

= ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΘΕΑ

= ΚΟΙΛΗ ΓΑΙΑ (Σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, η Γαία είναι κούφια-κοίλη και περιέχει στο 

κέντρο της ένα κενό το οποίο είναι διαμπερές και συγκοινωνεί με την επιφάνεια

 από τους δύο πόλους της. Στο κέντρο της υπάρχει το «Αυγό της Γεννέσεως»

 που αποκαλείται και «Εσωτερικός Ήλιος».) http://greekvoices.blogspot.gr/2015/04/blog-post_90.html

= ΜΗΡΕ (το τμήμα του ποδιού πάνω από το γόνατο, το μπούτι ) (μηροτραφής, μηρορραφής, μηροτρεφής επίθετα του Διονύσου)

= ΔΑΜΝΗΜΙ (δάκνω δαγκώνω, πικραίνω, καίω, ερεθίζω, πειράζω, θλίβω, λυπώ, στεναχωρώ)

= ΑΛΚΑΝΝΑ (φυτό που χρησιμοποιείται ως φάρμακο για την θεραπεία πληγών και εγκαυμάτων. Αργότερα, στα χρόνια του Βυζαντίου η ρίζα του φυτού Alkanna tinctoria χρησιμοποιείται σαν χρωστική ουσία με το όνομα ριζεΐνική πορφύρα) το φυτό της πορφύρας.

= ΑΜΑΡΑΙ (αμάρα = χαντάκι, αυλάκι, νεραύλακο)

= Α ΜΑΡΙΑ (η πρώτη Μαρία)

= ΕΚΒΑΙΝΕΙΝ (Εκβαίνω = εξέρχομαι, βγαίνω, εκτρέπομαι, κάνω παρέκβαση, εκβάλλω εξάγω, αποβιβάζω)

= ΕΠΙΘΗΜΑ (επιθεμα, σκέπασμα, πανωφόρι, κάλυμμα, καπάκι, αιχμή του δόρατος)

= ΟΜΑΔΙΚΗ (ομαδεύω = αθροίζω, μαζευω, και ομαδέω = δημιουργώ οχλοβοή, αναφωνώ μαζι με άλλους)

= ΔΕΡΓΜΑ  (Δέργμα = βλέμμα, κοίταγμα, ματιά, ανάβλεμμα)

= ΕΛΞΗΝ (έλξις, τράβηγμα, ρούφηγμα, ανάσασμα),

= ΕΡΜΗ (Ερμής, υιός Διός και Μαίας, αγγελιοφόρος και κήρυκας των θεών, της δοκιμασίας και της μύησης, ενσαρκώνει το αρσενικό και το θηλυκό [Ερμαφρόδιτος] ψυχοπομπός, χορηγός πλούτου, τύχης, κέρδους αλλά και της κλοπής, προστάτης κάθε δεξιότητας αλλά και των εμπόρων, λιμένων, οδών [οι επί των γωνιών των οδών τετράγωνες στήλες έφεραν προτομή του Ερμού], αγορών, σύμβολά του το κηρύκειον, τα φτερωτά σανδάλια, ο σκούφος, ο πετεινός και το κριάρι, οι αλχημιστές τον συνέδεαν με τον Αιθέραν),

Περι ιχθύων λεξάριθμοι

Ο μέγας ιχθύς που αλιεύεται και δίδεται ως παράδειγμα προς μίμηση, ν΄αφήνουμε τα μικρά ψάρια και να διαλέγουμε χωρίς σκέψη τον έναν και μόνο μέγα ιχθύ.Ο Κάλλιχθυς – ο μέγας και καλός ιχθύς που ταυτίζεται με το ένα και μοναδικό μαργαριτάρι – μαργαρίτη, που ξεχωρίζει όπως ο ένας, ο μέγας και καλός ιχθύς ανάμεσα στους πολλούς ιχθύες.

Ο ιχθύς με την έννοια του  κινούμενου προς θυσία, ή αυτού που φτάνει μαινόμενος, φουσκωμένος, ή αυτός που φθάνει συρίζοντας, ή φυσώντας δυνατά, ή κλαίγοντας με οδυρμό, θρήνο και γοώντας κλπ

Ο Ιχθύς  ως σύμβολο του Βάκχο ή τον βούκερω 'Ιακχο (κατα τον  Στράβων στα Γεωγραφικά του) με τον Ιχθύ, που ταυτίζεται όχι μονο με τον ίδιο τον Διόνυσο-Βάκχο αλλά και  τον ιερέα του Διονύσου αλλά και  τον Κλάδο του –γνωστό στις τελετές,  τον θύρσο -το Κωνάριο, κουκουνάρι στην κορυφή.

Βάκχος ή κλαυθμός, εκτός από την ονομασία του Ίακχου και του Ιχθύος φέρει συγχρόνως και την ονομασία του Φανού, Φάνη. Κατ΄άλλη ονομασία τον ταυτίζουν με τον Όνο ή τον Ονίσκο το ψάρι που είναι γνωστό ως γάδος ή  βακαλάος ή Gadus

O Διόνυσος ως Ίακχος αλλα και ως <βάκχος>· ὁ ἱερεὺς τοῦ Διονύσου. καὶ κλάδος ὁ ἐν ταῖς τελεταῖς,οἱ δὲ φανὸν λέγουσιν· οἱ δὲ ἰχθύν

Ο ιχθύς ως σύμβολο του αιώνος μας και ως σύμβολο της εκκλησίας και ως σύμβολο του Ιησού Χριστού Θεού Υιός Σωτήρ.. 

...χωρίς κόπου εξελέξατο τον ιχθύν τον μέγαν.

Tα Λόγια ή Λόγοι του Ιησού ή οπως ειναι γνωστό ως Κατά Θωμάν απόκρυφο ευαγγέλιο , θεωρείτε το πληρέστερο αντίγραφο του Ευαγγελίου του Θωμά που βρέθηκε μεταξύ των υπόλοιπων χειρογράφων που ανακαλύφτηκαν το 1945 και περιλαμβάνονται στη λεγόμενη Βιβλιοθήκη Ναγκ Χαμαντί. Η συγγραφή του χειρογράφου χρονολογείται περίπου στον 4ο αιώνα. Είναι γραμμένο σε πάπυρο στην κοπτική γλώσσα και ανήκει στο Τμήμα Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου. Η πρώτη φωτογραφική έκδοση του χειρογράφου δημοσιεύθηκε το 1956 και ακολούθησε η πρώτη κριτική ανάλυση του κειμένου το 1959.

Στο Κατά  Θωμά Αποκρυφο κείμενο – ή στους Λόγους του Ιησού,  διαβάζουμε τον Λόγο 8 και 9 και την παρακάτω αντίστοιχη περικοπή, όπως αυτή έχει καταγραφεί στο αντίστοιχο κείμενο του Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιου 13,47-50.

 9. Λέγει Ιησους : ιδού, εξήλθεν ο σπείρων ( και ) πληρώσας την χείρα αυτού εσκόρπισεν. Α μεν έπεσεν επι την οδόν, ήλθεν τα πετεινά (και ) συνέλεξεν αυτά.

Άλλα έπεσεν επι την πέτραν και ουκ έβαλεν ρίζαν εις την γήν και ουκ ανέπεμψεν στάχυν εις τον ουρανόν. Άλλα δε έπεσεν επι την αγαθήν γήν και έδωκεν καρπόν αγαθόν προς τον ουρανόν. Έφερεν επι την αγαθήν γήν και έδωκεν καρπόν αγαθόν προς τον ουρανό, έφερεν εξηκονταπλασιονα και εικοσαπλασιονα και εκατον.

Κείμενα των Γνωστικών που έχουν βρεθεί και είναι γνωστά και ως χειρογραφα Οξυρύγχου. Κείμενα που αντεγραμμένα κατά το δοκουν βρίσκονται και σε άλλα Ευαγγέλια, με την μορφή παραβολών. 
Ο διαχωρισμός της παραβολής με τον Κάλλιστο ΙΧΘΥ γίνεται  στο μεν Ευαγγέλιο του Θωμά μεταξύ του Κάλλιστου και Μεγάλου Ιχθύος και των υπολοίπων ιχθύων, ενώ στο Κατά Ματθαίον μεταξύ του μόνου ιχθύους  και λοιπών μικρών και  σαπρών ιχθύων.

Περι αλιέων και ιχθύων

Στα κείμενα των Ευαγγελίων που αναφέρθηκαν στο προηγούμενο κείμενο διαπιστώνουμε το εξής παράδοξο:

στο Ευαγγέλιον του Λουκά ο Ιησούς εμφανίζεται στους ψαράδες τους  και τους μετατρέπει σε αλιείς ανθρώπων ... στην αρχή, δηλαδή, της διδασκαλίας του και ενώ δημιουργεί τον κύκλο των μαθητών του !!! 

ενώ στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη ο Ιησούς εμφανίζεται για τρίτη φορά μετα την Ανάσταση του και μας δινει το «μέτρο των ιχθύων», και παρότι οι μαθητές δεν έχουν να του προσφέρουν προσφάι – εκείνος ώσπου να ψαρέψουν ψήνει ένα ψάρι και ετοιμάζεται να φάει !!!

το μέτρο των ιχθύων

Κάποιοι από τους αναγνώστες των κειμένων, γνωρίζοντας ότι ο Πυθαγόρας ήταν φυτοφάγος - μπορεί να θεωρήσαν, ότι ο ίδιος θέλησε να σώσει τα ψάρια που επέστρεψαν μετά την πρόβλεψη του, ξανά στο φυσικό τους περιβάλλον. Άλλοι μελετητές του θεωρούν ότι μιλά για την «κίστη ιχθύων», ή το «μέτρο των ιχθύων» γνωστό μαθηματικό πρόβλημα της εποχής του, αν και δεν δίνουν το αριθμό των ψαριών σ΄ αυτήν την ιστορία. Αν και δεν αναφέρεται σε αυτά τα αποσπάσματα, οι ψαράδες μέτρησαν 153 ψάρια.

Το μέτρο των ιχθύων ή η κίστη ιχθύων είναι γνωστά και ως Vesica Piscis ή Mandorla.  Ο Αρχιμήδης, στο έργο του "Η μέτρηση του κύκλου", αναφέρετε σε αυτήν την αναλογία (153/265), όπως συνιστά το «μέτρο του ψαριού», αυτή η αναλογία είναι μια αναπαράσταση του 1 / √3.

Άλλοι μπορεί να δουν το «μάτι του Ώρου»,

τῶν ἰχθύων μὴ ἅπτεσθαι...

                                                                                            Στην μνήμη του Παύλου Κυράγγελου 

                                                                                                   που "έφυγε" στις 22 Ιουνίου 2008

Pythagoristae (D-K) Phil., Testimonia et fragmenta
Fragment c3, line 12

<τῶν ἰχθύων μὴ ἅπτεσθαι, ὅσοι ἱεροί>·

Τα ψάρια να μην αγγίζεται όσα είναι ιερά.

Είδαμε τις κατηγορίες των ιερών ιχθύων σε προηγούμενα κείμενα. Στα κείμενα του Πλουτάρχου και ειδικά στο «περί Ίσιδος και Οσιρίδος» δίδονται οδηγίες για την βρώση ή μη  των ιχθύων, από τους ιερείς αλλα και τις συνήθειες των κατοίκων της πόλης της Οξυρύγχου, και των περιοχών του Νείλου. Όπως και αναφορές για την διατροφή του Οδυσσέως κατά τον Όμηρο.

 Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 353, section C, line 6

Οὗτός ἐστιν ὁ μέγας καλούμενος Ἰχθύς

Μια μικρή ανασκόπηση ή περίληψη κειμένων, αν θέλετε, για να προχωρήσουμε στα κείμενα.

Ξεκίνησα από ότι η λατρεία του Βάκχου-Ίακχου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια  λατρεία που εχει ενσωματώσει και την λατρεία του Ιερού Ιχθύος. Καθώς ο Διόνυσος θεωρείται ο θεός πάσης της υγρής φύσεως. Αργότερα αυτή  η λατρεία έχει προσαρμοσθεί και δίδεται ως λατρεία του Ιχθύος – και ως σύμβολο- διακριτικό των πρώτων Χριστιανών.

Η ερμηνεία του Ιχθύος όπως δόθηκε σε προηγούμενα κείμενα είναι κατ΄ουσίαν

ΙΚ-ΘΥΣ εκ του

ϊκω =φθάνω + θύω =ορμώ· ό κινούμενος ορμητικά

Θύω  (ῥ. ΘΥ-)' φυσῶ δυνατά, συρίζω (ἐπὶ ἀνέμου)' ἐπὶ ποταμῶν καὶ κυμάτων, φουσκώνω' ἐπὶ ἀνθρώπων, μαίνομαι, λυσσῶ, τρελλαίνομαι, αλλα και την ερμηνεία του ως Θύω : καίω, καπνίζω, θυμιατίζω, θυσιάζω' μετὰ δοτ. προσ., προσφέρω θυσία.

Δηλ. ο κινούμενος προς θυσίαν ή αυτού που φτάνει μαινόμενος, φουσκωμένος, ή αυτός που φθάνει συρίζοντας, ή φυσώντας δυνατά, ή κλαίγοντας με οδυρμό, θρήνο και γοώντας κλπ

Ο Διόνυσος ως Βάκχος ή κλαυθμός, εκτός από την ονομασία του Ίακχου και του Ιχθύος φέρει συγχρόνως και την ονομασία του Φανού, Φάνη. Κατ΄άλλη ονομασία τον ταυτίζουν με τον Όνο ή τον Ονίσκο το ψάρι που είναι γνωστό ως γάδος ή  βακαλάος ή Gadus

πομπίλος ζῷον ἐρωτικόν

Εκτός από τον τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη και ο Κλαύδιος Αἰλιανός ὁ «μελίγλωσσος», ἀρχιερεὺς καὶ σοφιστής,  στο έργο του «Περὶ Ζῴων Ἰδιότητος» ή «περί της φύσης των ζώων»

αναφέρει την ίδια πάνω-κάτω, ιστορία του Πομπίλου και του Επωπέα, δείτε την στο κείμενο που ακολουθεί:

 Claudius Aelianus Soph., De natura animalium
Book 15, section 23, line 5

τὸν Πομπίλον εἰς τὸν ὁμώνυμον ἰχθὺν μεταμορφῶσαι

 Πομπίλος εκ του Πέμπω ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ 1. στέλνω, στέλνω μακριά, αποστέλλω |με αιτ. και δοτ. |με αιτ. και εμπρόθετο προσδιορισμό |με αιτ. και μτχ. 2. στέλνω μήνυμα, στέλνω για να ειδοποιήσω ή να πληροφορήσω, αποστέλλω μια αγγελία ή μια συμβουλή |στέλνω για να πω, στέλνω διαταγή |στέλνω ως δώρο, στέλνω χάρισμα, δίνω ως εφόδια ταξιδιού 3. αποπέμπω, κάνω ή αφήνω κπ. ή κτ. να φύγει 4. οδηγώ, συνοδεύω |συμμετέχω σε μια πομπή, σε μια παρέλαση Β. ΜΕΣΟ |στέλνω ή φροντίζω να σταλεί κπ. κάπου για χάρη μου Γ. ΠΑΘΗΤΙΚΟ 1. αποστέλλομαι 2. φέρομαι εν πομπή

Κατά τον Αθήναιο τον Ναυκρατίτη στο έργο του  «Δειπνοσοφιστές», αναφερόμενος στα γραφόμενα στην «Τεχλινιακή ιστορία» του Επιμενίδη του Κρητικού ή του Τηλεκλείδη,  ο πομπίλος μαζί με το δελφίνι θεωρούνται ιεροί ιχθύες.

 Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 7, Kaibel paragraph 18, line 40

 τίς δ' ἐστὶν ὁ καλούμενος ἱερὸς ἰχθύς; ὁ μὲν

τὴν Τελχινιακὴν ἱστορίαν συνθείς, εἴτ' Ἐπιμενίδης

(p. 233 K) ἐστὶν ὁ Κρὴς ἢ Τηλεκλείδης εἴτ' ἄλλος τις,

ἱερούς φησιν εἶναι ἰχθύας δελφῖνας καὶ πομπίλους.

ἐστὶ δ' ὁ πομπίλος ζῷον ἐρωτικόν, ὡς ἂν καὶ αὐτὸς

γεγονὼς ἐκ τοῦ Οὐρανίου αἵματος ἅμα τῇ Ἀφροδίτῃ.

τίς δ' ἐστὶν ὁ καλούμενος ἱερὸς ἰχθύς;

Τα περί ιερών ιχθύων όμως δεν σταματούν στον Ανθία, ή στον Γλαύκο  που είδαμε στα μέχρι τώρα κείμενα. Στον Αθήναιο και στους Δειπνοσοφιστές αναφέρονται ως ιεροί και άλλοι ιχθύες, όπως τα δελφίνια αλλά και οι πομπίλοι.

Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 7, Kaibel paragraph 18, line 4

 τίς δ' ἐστὶν ὁ καλούμενος ἱερὸς ἰχθύς; ὁ μὲν

τὴν Τελχινιακὴν ἱστορίαν συνθείς, εἴτ' Ἐπιμενίδης

(p. 233 K) ἐστὶν ὁ Κρὴς ἢ Τηλεκλείδης εἴτ' ἄλλος τις,

ἱερούς φησιν εἶναι ἰχθύας δελφῖνας καὶ πομπίλους.

ἐστὶ δ' ὁ πομπίλος ζῷον ἐρωτικόν, ὡς ἂν καὶ αὐτὸς

γεγονὼς ἐκ τοῦ Οὐρανίου αἵματος ἅμα τῇ Ἀφροδίτῃ. 

Μελικέρτην φησὶ Γλαῦκον μετονομασθῆναι

Συνεχίζοντας την αναζήτηση για την ιστορία και τις περιπέτειες του Γλαύκου/Μελικέρτη/Παλαίμωνα περνάμε και στους «Δειπνοσοφιστές»  

Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 7, Kaibel paragraph 48, line 13

Πόσσις δ' ὁ Μάγνης ἐν

τρίτῳ Ἀμαζονίδος τῆς Ἀργοῦς φησι δημιουργὸν γενέ-

σθαι τὸν Γλαῦκον καὶ κυβερνῶντα αὐτήν, ὅτε Ἰάσων

μετὰ τῶν Τυρρηνῶν ἐμάχετο, μόνον ἄτρωτον γενέσθαι

ἐν τῇ ναυμαχίᾳ· κατὰ δὲ Διὸς βούλησιν ἐν τῷ τῆς

θαλάσσης βυθῷ φανῆναι καὶ οὕτως γενέσθαι θαλάτ-

τιον δαίμονα ὑπὸ μόνου τε Ἰάσονος θεωρηθῆναι.

Νικάνωρ δὲ ὁ Κυρηναῖος ἐν Μετονομασίαις τὸν

Μελικέρτην φησὶ Γλαῦκον μετονομασθῆναι.

 ἱστορεῖ δὲ περὶ αὐτοῦ καὶ ὁ Αἰτωλὸς Ἀλέξανδρος ἐν τῷ  

ἐπιγραφομένῳ Ἁλιεῖ (p. 238 M), ὡς ὅτι ‘γευσάμενος

βοτάνης’ κατεποντώθη,

τὴν μαντικήν 

φησιν Ἀπόλλωνα ὑπὸ Γλαύκου διδαχθῆναι· θηρῶντα

δὲ περὶ τὴν Ὀρείην (ὄρος δὲ τοῦθ' ὑπάρχειν ὑψηλὸν

ἐν Αἰτωλίᾳ) λαγὼν θηρᾶσαι, ὃν λιποθυμοῦντα ὑπὸ

τῆς διώξεως ἀπαγαγεῖν ὑπὸ κρήνῃ τινὶ καὶ τῇ παρα-

κειμένῃ πόᾳ ἤδη ὑποψυχόμενον ἀπομάσσειν. ἀναζω-

πυρήσαντος δὲ τοῦ λαγὼ τῇ βοτάνῃ ἐπιγνόντα τῆς

βοτάνης τὴν δύναμιν ἀπογεύσασθαι καὶ ἔνθεον γενό-

μενον ἐπιγενομένου χειμῶνος κατὰ Διὸς βούλησιν εἰς

τὴν θάλασσαν αὑτὸν ἐκρῖψαι. Ἡδύλος δ' ὁ Σάμιος

ἢ Ἀθηναῖος Μελικέρτου φησὶν ἐρασθέντα τὸν Γλαῦκον

ἑαυτὸν ῥῖψαι εἰς τὴν θάλατταν. Ἡδύλη δ' ἡ τοῦ

ποιητοῦ τούτου μήτηρ, Μοσχίνης δὲ θυγάτηρ τῆς  

Ἀττικῆς ἰάμβων ποιητρίας, ἐν τῇ ἐπιγραφομένῃ Σκύλλῃ

ἱστορεῖ τὸν Γλαῦκον ἐρασθέντα Σκύλλης ἐλθεῖν αὐτῆς

εἰς τὸ ἄντρον ‘ἢ κόγχου δωρήματα’ φέροντα...

Ἴσθμιος δὲ ὁ Γλαύκου

Phrynichus Attic., Praeparatio sophistica (epitome)
Page 6, line 2

<ἀνθρωποειδὲς θηρίον, ὕδατι συζῶν>: ἐπὶ τοῦ Γλαύ-
κου <τοῦ> ἀναφανέντος ἐκ τῆς θαλάσσης.

Ο Γλαύκος όμως θεωρείτε ότι είναι η άλλη ονομασία του Παλαίμονος/ Μελικέρτη υιού της Ινούς ή Λευκοθέας. Η Ινώ/Λευκοθέα λατρεύεται σε διάφορες περιοχές  της Ελλάδος νησιωτικές κυρίως δες και Υδριάδα Ινώ

Στα Μέγαρα υπήρχε και ιερό της Λευκοθέας με λίθινο θριγκό. Οι Μεγαρείς έλεγαν ότι αυτοί πρώτοι ονόμασαν την Ινώ- Λευκοθέα και προς τιμή της τελούσαν κάθε χρόνο θυσία.

Στην Κόρινθο, στο ισθμιακό ιερό του Ποσειδώνα, βρίσκονταν στημένα αγάλματα της Λευκοθέας και του Μελικέρτη. Σε κορινθιακά νομίσματα της εποχής του Σεπτιμίου Σεβήρου παριστάνεται η Λευκοθέα με τον μικρό Μελικέρτη στην αγκαλιά.

Στην Αθήνα, η επιγραφή «Λευκοθέα Σώτειρα Ελλιμενία» είναι χαραγμένη σε καθίσματα του Θεάτρου του Διονύσου, η μεν Λευκοθέα ως « Σώτειρα» και «Ελλιμένια », ο δε Μελικέρτης ως «νεών φύλαξ». Ενώ η Ινώ/Λευκοθέα θεωρείται θυγατέρα του Κάδμου και της Αρμονίας, αδερφή της Σεμέλης, της Αγαύης και της Αυτονόης. Τροφός του Διονύσου, συζυγος του Αθάμαντος και μητέρα από το γάμο μαζί του των Λεάρχου και Μελικέρτη.

γλαυκία ἢ γλαύκιον>· βοτάνη τις

Η ερμηνεία του ονόματος του Γλαύκου σημαίνει τον λευκό, ισχυρό ή φοβερό κατά τον Ησύχιο τον Αλεξανδρικό  στο έργο του Γλῶσσαι Ελληνικό λεξικό 5ος αιώνας μ.Χ.  

<γλαυκή>· ἰσχυρά. φοβερά. λευκή (Π 34)

<γλαυκία ἢ γλαύκιον>· βοτάνη τις - Γλαύκιο

<γλαυκίζειν>· ἀμβλυωπεῖν

<γλαυκιόων>· καταπληκτικός, ἔμπυρον καὶ φοβερὸν βλέπων

*<γλαυκός>· λευκός vgAS    

<γλαυκοφόρβιδας>· ἵππους εὐγενεστάτας

<γλαυκῶπις>· φοβερὰ ἐν τῷ ὁρᾶσθαι. λαμπρόφθαλμος. *εὐόφθαλμος (Α 206 ..) gAS

*<γλαῦξ>· νυκτόβαϋς. πετεινὸν νυκτερινόν vgS

<γλαῦξ>· νόμισμα Ἀθήνησιν τετράδραχμον. ἐλέγετο δὲ καὶ ὄρχησίς τις. καὶ ὄρνεον. καὶ φυτόν

<γλαυσόν>· *λαμπρόν. g θρασύ. ἰταμόν

<γλαύσσει>· λάμπει, (s) φαίνει, φαύσκει

τὴν δὲ βοτάνην, ἣν φαγὼν ἄτρωτος ἢ καὶ ἀθάνατος

Όμως ο ‘Ανθιος ή ο Άνθη/ας  θεωρείται παιδί- απόγονος του Ποσειδώνος και  της Αλκυόνης κόρης του Ατλαντος κατά μια εκδοχή…μάλιστα ταυτίζεται σε πολλές περιπτώσεις με τον Γλαύκο.

Είναι αυτος που εχει δώσει το όνομά του στην πόλη Ανθηδών. Ενώ η δεύτερη εκδοχή μιλά για την νύμφη Ανθηδόνα. Η Άνθηδών είναι Βοιωτική πόλη,  βρισκόταν  επί του Ευβοϊκού κόλπου στους πρόποδες τοΰ Μεσσαπίου, είχε καλό λιμάνι, οι δέ κάτοικοι της ήσαν σπογγαλιείς, πορφυραλιεις και γενικότερα ναυτικοί. Με τις ανασκαφές που έχουν πραγματοποιηθεί έχουν βρεθεί σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων ναοί των Καβείρων, της θεάς Δήμητρας και της Περσεφόνης.

Ανθηδών δε είναι και ο όνος και ο καλλαρίας που είδαμε στα προηγούμενα κείμενα