Εκτος από την τέχνη του Γλαύκου, το θέμα της αθανασίας ή της
αφθαρσίας του Γλαύκου – ως ενός εκ των ιερών ιχθύων που εξετάζουμε- είναι αυτό
που αναφέρετε συχνότερα στα περισσότερα κείμενα. Είδαμε κατά τον Αλέξανδρο τον Αιτωλό στο ποίημα του που ονομάζεται «Αλιείς»
ότι γευόμενος ένα βοτάνι έπεσε στην θάλασσα, ενώ την μαντική τέχνη του
την μετέδωσε και τη δίδαξε ο ίδιος στον Απόλλωνα. Κυνηγώντας πάνω στο Όρος της Ορειας το οποίο είναι ένα ψηλό βουνό
στην Αιτωλία, όταν έπιασε ένα λαγό
δεδομένου ότι είχε λιποθυμήσει από το κυνήγι και την καταδίωξη πήρε ένα παρακείμενο στην βρύση βότανο, ακριβώς
όπως ανέπνεε την τελευταία πνοή του. Ο λαγός αναβίωσε πλήρως με τη βοήθεια του
βοτάνου και ο Γλαύκος, αναγνωρίζοντας τις αρετές του βοτάνου, δοκίμασε αυτό και κατελήφθη με μια θεϊκή
τρέλα έγινε θεόληπτος ή προικίσθηκε με το πνεύμα του θεού, και όταν μια θύελλα
ξέσπασε με την θέληση του Δία, ο ίδιος έπεσε
στη θάλασσα.
Οι μυθοι μιλούν αλλοτε
για την αθάνατη πηγή ή για το αθάνατο βοτάνι ή
το αθάνατο νερό…
