Αυτά, όμως, δεν έφυγαν μάταια απ’ τα χέρια του, αφού όσες σταγόνες αίματος έπεσαν, όλες τις δέχτηκε η Γαία.
Με την πάροδο των ενιαυτών, έγιναν οι κρατερές Ερινύες
και οι μεγάλοι Γίγαντες – που λάμπουν απ’ τα όπλα τους
κ’ έχουν στα χέρια τους κοντάρια μακριά – καθώς και
οι Νύμφες, που Μελίες τις αποκαλούν επάνω στην απέραντη γη.
Ευθύς μόλις απέκοψε με τον χάλυβα τα όργανα
και τα πέταξε απ’ την στεριά στον πολυκύμαντο πόντο,
έπλεαν εκείνα για πολύ χρόνο στο πέλαγος, ενώ γύρω από
την αθάνατη σάρκα αφρός σηκωνόταν, απ’ τον οποίο
γεννήθηκε μια κόρη. Πλησίασε πρώτα στα πανίερα Κύθηρα
κ’ έπειτα από εκεί έφτασε στην θαλασσοζωσμένη Κύπρο…
Οι σταγόνες αίματος του Ουρανού θα πέσουν στην Γή που με την πάροδο του Χρόνου αυτές θα γεννήσουν τις Μελίες ή κατ΄αλλους συγγραφείς θα γεννηθούν οι Ερινύες – η Αληκτώ, η Τισιφόνη και η Μέγαιρα.
Και με την αποκοπή των αιδοίων και την πτώση τους στην θάλασσα θα γεννηθεί η Αφροδίτη.
Ερχόμαστε με το
παραπάνω κειμενο να δούμε και μια ακομα «απαγόρευση» που υπήρχε παλιότερα. Με
την δολοφονία το φάντασμα του σκοτωμένου πηγαίνει στη
χώρα του εχθρού, για να καταδιώξει το σφαγιαστή ή δημιουργούνται οι λεγόμενες
Ερινύες ή τύψεις
Οι οποίες θα τυραννήσουν τον
δολοφόνο-σφαγέα. Είναι χθόνιες θεότητες που κυνηγούν όσους έχουν διαπράξει
εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης. Θα ονομασθούν και Ευμενίδες
– όταν πια γίνονται προσπάθειες να εξευμενιστούν στην τραγωδία του Ορέστη.Κατ΄ άλλους είναι η εκδίκηση που θα πάρει ο Ουρανός για τον ευνουχισμό του. Οι Ερινύες άλλοτε θεωρούνται κόρες της Γης και του Σκότους, κι άλλοτε κόρες της Νύχτας. Ο Απολλόδωρος και ο Βιργίλιος αναφέρουν την Αληκτώ, την Μέγαιρα και την Τισιφόνη
Οι θεότητες Ερινύες οι εκδικούμενες τα κακουργήματα, η δυστυχία, η συμφορά, η καταστροφή, η αμαρτία
