γλαυκία ἢ γλαύκιον>· βοτάνη τις

Η ερμηνεία του ονόματος του Γλαύκου σημαίνει τον λευκό, ισχυρό ή φοβερό κατά τον Ησύχιο τον Αλεξανδρικό  στο έργο του Γλῶσσαι Ελληνικό λεξικό 5ος αιώνας μ.Χ.  

<γλαυκή>· ἰσχυρά. φοβερά. λευκή (Π 34)

<γλαυκία ἢ γλαύκιον>· βοτάνη τις - Γλαύκιο

<γλαυκίζειν>· ἀμβλυωπεῖν

<γλαυκιόων>· καταπληκτικός, ἔμπυρον καὶ φοβερὸν βλέπων

*<γλαυκός>· λευκός vgAS    

<γλαυκοφόρβιδας>· ἵππους εὐγενεστάτας

<γλαυκῶπις>· φοβερὰ ἐν τῷ ὁρᾶσθαι. λαμπρόφθαλμος. *εὐόφθαλμος (Α 206 ..) gAS

*<γλαῦξ>· νυκτόβαϋς. πετεινὸν νυκτερινόν vgS

<γλαῦξ>· νόμισμα Ἀθήνησιν τετράδραχμον. ἐλέγετο δὲ καὶ ὄρχησίς τις. καὶ ὄρνεον. καὶ φυτόν

<γλαυσόν>· *λαμπρόν. g θρασύ. ἰταμόν

<γλαύσσει>· λάμπει, (s) φαίνει, φαύσκει

Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος ΙΙ

Εκ του Ρέω, ρύω και ρύσις … και σύνδεση του με την  Ρέα, Αηρ/Ηρα, Άρη κλπ

 Ενώ στον Ολυμπιόδωρο το νεότερο στα σχόλια του διαβάζουμε :

 Olympiodorus Phil., In Aristotelis meteora commentaria
Page 335, line 5n

 <Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος.>

 Πνεῦμα νῦν λέγει οὐ τὸν ἄνεμον (ἀνωτέρω γὰρ κατέτρεχεν Ἱππο-

κράτους ὡς λέγοντος τὸν ἄνεμον ἠέρος εἶναι ῥεῦμα καὶ χεῦμα), ἀλλὰ πνεῦμα

νῦν λέγει τὴν λιγνὺν τὴν ἐκ τῶν θυμιωμένων ἐκκρινομένην ἐκ τῆς γεώδους

καὶ ἀερώδους οὐσίας τῆς ἐν αὐτοῖς· περὶ γὰρ τούτων ἦν καὶ ὁ λόγος. 

Ἔστι δὲ πνεῦμα ῥύσις συνεχὴς ἀέρος ἐπὶ μῆκος

Τα μέχρι σήμερα κείμενα δίνουν όλες τις πληροφορίες για την σύνδεση του Διονύσου με τον Nimrud/Νεμρώδ/Ωάννη λατρευόμενου ως περιστεριού αλλά συγχρόνως και ως ιχθύος. Ως ‘Ω- ην  λοιπόν ο οποίος εκ της Ερυθράς θαλάσσης ανήλθε, και τα υπόλοιπα μέλη ψαριού ήταν σ΄αυτόν αλλά είχε κεφαλή, πόδια και χέρια ανδρός. Και έκανε γνωστά, επινόησε ή εισήγαγε την αστρονομία και τα γράμματα. Γι’ αυτόν λέγουν ότι εκ του πρωτογόνου – πρωτογενούς, αρχέγονου ωού φανερώθηκε, ήρθε στο φως, αποκαλύφθηκε, εμφανίσθηκε, έφεξε, έλαμψε, καθώς το μαρτυρεί και το όνομα του. Άνθρωπος όμως ήταν σε όλα παρότι έμοιαζε ή φαινόταν ότι είναι ψάρι καθότι ήταν ενδεδυμένος ή περιβαλλόταν από κητώδη – τερατώδη, δέρμα, τομάρι.

Συνδεοντας και το πρωτό-γονον= ἀείζωον, αείζωος  και αιώνιος # αέναος # παντοτινός

Φερρεφάττης παρὰ τὸ φέρβειν τὴν φάτταν

Μέχρι σήμερα είδαμε τις συνδέσεις Διονύσου με τον Νιννο-Νίνο/Νεβρώδ και τώρα τελευταία με την άλλη μορφή του πρώτου συζύγου της Σεμιράμιδος  του Οννη ή ‘Οννι, ‘Ονη ή Ονι, Ωνη –Ο(ά)ννη ή Ω(ά)ννες καθώς και  τὸν μυσαρὸν Ὠάννην, τὸν Ἀννήδωτον, ἐκ τῆς Ἐρυθρᾶς, αλλά και τον ‘Ωην, τον γεννηθέντα εκ του πρωτογόνου Ωού.

ἐκ τοῦ πρωτογόνου πεφηνέναι λέγουσιν ὠοῦ...

Είδαμε στο προηγούμενο κείμενο τον ιστορικό Βηρρωσσό και τις αναφορές του περί του όντος που  εμφανίστηκε έξω από το Ερυθραίας ή Περσικό Κόλπο, ένα ον προικισμένο με ανθρώπινο λόγο, που ονομάζεται  Ωάννης ή Oννη. Ας περάσουμε όμως στην αναφορά περί του ‘Ωην κατά τον Πατριάρχη Φώτιο

Photius Lexicogr., Scr. Eccl., Theol., Bibliotheca
Codex 279, Bekker page 535a, line 35

    Ὅτι μυθολογεῖ

ἄνδρα τινὰ ὠνομασμένον Ὤην τῆς ἐρυθρᾶς θαλάσσης

ἀνελθεῖν, τἆλλα μὲν τῶν μελῶν ἰχθύος ἔχοντα, κε-

φαλὴν δὲ καὶ πόδας καὶ χεῖρας ἀνδρός, καὶ καταδεῖξαι

τήν τε ἀστρονομίαν καὶ τὰ γράμματα. Οἱ δὲ αὐτὸν ἐκ

τοῦ πρωτογόνου πεφηνέναι λέγουσιν ὠοῦ, καὶ μαρτυρεῖν

τοὔνομα· ἄνθρωπον δὲ ὄντα τὰ πάντα ἰχθῦν δόξαι,

διότι περ ἠμφίεστο κητώδη δοράν.  

  

τὸν μυσαρὸν Ὠάννην, τὸν Ἀννήδωτον, ἐκ τῆς Ἐρυθρᾶς·

O ‘Οννης ή ‘Οννις– ‘Ονης ή Ονις θεωρείτε ότι είναι και ο Ο(ά)ννης ή Ω(ά)ννες ο θεόμορφος θεός των Σουμερίων και μετέπειτα των Ασσυρίων. Αντίστοιχα υπάρχει και Ωάνις-ιος, ποταμός της Σικελίας (Σταματάκου) Ηδη είδαμε την μορφή του Νινου/Νεβρώδ, όπως αυτή βρέθηκε σε επιτύμβια στήλη στην πόλη Νimroud, κατά τον  Layard ταυτίζεται  με την Νινοη/Νινου πόλη ή Νινευή. Είδαμε το όνομα που της δινόταν ως «Πόλη των ψαριών» εξού και η αμφίεση του Ηγέτη της και του Μέγα Ιεράρχη της Νίνου/Νεβρώδ. Ο ‘Ονος είναι δε και το όνομα του ψαριού γάδος.

 Η γιγαντιαία μορφή του Οάννες, βρέθηκε, από τον κ. Layard, στην Nimroud. Η κεφαλή του είναι καλυμμένη  με ψαροκεφαλή ως άλλη μίτρα και στους ώμους κάλυμα μανδύα ή πανωφόρι με έντονα στοιχεία αμφίεσης-απομίμηση ψαριών, περασμένο πάνω από τους ώμους του, τα πόδια του είναι ανθρώπινα και γυμνασμένα, το αριστερό του χέρι κρατάει μια πλούσια διακοσμημένη τσάντα,  ενώ  το δεξί του χέρι κρατά υψωμένο σαν σε πράξη  παρουσίασης, το μυστηριακό σύμβολο των Ασσυρίων τον κώνο- κωνάριο, κουκουνάρι!! (Curious myths of the Middle Ages (1876) Baring-Gould, S. (Sabine), 1834-1924

 Όμοια όπως και ο Διόνυσος φέρει κατά την λατρεία του τον θύρσο με το κουκουνάρι –κωνάριο στην κορυφή του (Θύρσος κλάδος ο παρά Διονύσω)

Με την ασσυριακή μορφή  του ανθρώπου-ψαριού, του Οάννη ή Ωάννη ταυτίζεται και με τον αστερισμό του Αιγόκερου ή της Αίγας, του κατσικιού με ουρά ψαριού. Λέγετε δε ότι το σύμβολο του Ζωδιακού κύκλου ήταν και  ένα έμβλημα του.

τὴν περιστερὰν τιμᾶν ὡς θεόν ἀπαθανατίζοντας τὴν Σεμίραμιν

Η Νινόη/ Νινευί αναφέρεται ως μια τεράστια πόλη, που έχει  το ίδιο όνομα με την αντίστοιχη ελληνική πόλη που υπάρχει και στην Καρία, γνωστή και ως Αφροδισιάς, που κατοικήθηκε από τους Πελασγούς Λέλεγες και ονομάσθηκε και Λελέγων Πόλη, αργότερα μετονομάσθηκε και Μεγάλη Πόλη. Ακόμη είδαμε ότι  το ιδεόγραμμα που αντιστοιχεί στο όνομα της πόλης, έχει τη σημασία του «Οίκου των ψαριών». Αλλα αναφέρετε και ως «πόλη Περιστερά» λόγω της Σεμιράμιδος που μεγάλωσε με τη φροντίδα των πουλιών και το όνομά της δηλώνει την ανατροφή της από των περιστερών.

Ας μην ξεχνούμε ότι η μητέρα της Σεμιράμιδος - κατά τον Διόδωρο Σικελιώτη στο έργο του Ιστορική βιβλιοθήκη, αλλά και στα Αποσπάσματα του  Κτησίας του  Κνήδιου– θεωρείτε η θεά Δερκετώ της Συρίας που φέρει πρόσωπο γυναικός και σώμα ιχθύος, λατρεύεται δε, στην μεγάλη πόλη της Ασκαλώνος και στην αντίστοιχη βαθιά και πλήρη λίμνη της που βρίθει ιχθύων, με αντίστοιχο ιερό.

εκείσε δε εστί και το άορνον στόμιον

Αδιαβηνή είναι η ευρύτερη περιοχή στην οποία, όπως φαίνεται από τα κείμενα, ανήκει και η Νινος ή Νινόη ή Νινευή, κατά την αρχαιότερη εποχή, σήμερα  δε αποτελεί περιοχή του Βόρειου Ιράκ.

Aelius Herodianus et Pseudo-Herodianus Gramm., Rhet., De prosodia catholica
Part+volume 3,1, page 332, line 23

<Ἀδιαβηνή> χώρα μέση τῶν ποταμῶν Εὐφράτου καὶ Τίγριδος,

ἥτις καὶ Μεσήνη ὠνόμασται.

Strabo Geogr., Geographica
Book 16, chapter 1, section 1, line 7

Τῇ δὲ Περσίδι καὶ τῇ Σουσιανῇ συνάπτουσιν οἱ
Ἀσσύριοι· καλοῦσι δ' οὕτω τὴν Βαβυλωνίαν καὶ πολ-
λὴν τῆς κύκλῳ γῆς, ἧς ἐν μέρει καὶ ἡ Ἀτουρία ἐστίν,
ἐν ᾗπερ ἡ Νίνος καὶ ἡ Ἀπολλωνιᾶτις καὶ Ἐλυμαῖοι καὶ
Παραιτάκαι καὶ ἡ περὶ τὸ Ζάγρον ὄρος Χαλωνῖτις καὶ
τὰ περὶ τὴν Νίνον πεδία, Δολομηνή τε καὶ Καλαχηνὴ
καὶ Χαζήνη καὶ Ἀδιαβηνή, καὶ τὰ τῆς Μεσοποταμίας
ἔθνη…

Νινόη και Ναός του Διός Βήλου κατα τον Διόδωρο Σικελιώτη

Η εκδοχή τώρα του Διόδωρου του Σικελιώτη για τον Νίνο-Νεβρωδ  και το χτίσιμο της πόλης  Νινόης /Νινευής μας δίνει πληροφορίες που ανάγονται πολύ πιο πίσω χρονολογικά καθώς χρησιμοποιεί ως πηγές του συγγραφείς που κάποιων τα κείμενα τους θωρούνται χαμένα. Τα  κείμενα αυτά που έχουν ενοποιηθεί για να δώσουν την ιστορία του η οποία συγγράφεται σε χρονικό διάστημα 30 χρόνων. Ονόμασε το έργο του Ιστορική Βιβλιοθήκη επειδή πρόκειται για την ενοποίηση των διαφόρων ιστορικών πηγών, μεταξύ των οποίων αναγνωρίζονται οι: Μανέθων, Εκαταίος Αβδηρίτης, Ηρόδοτος, Αγαθαρχίδης, Θουκυδίδης, Κτησίας, Κλείταρχος, Έφορος, Τίμαιος κ.ά.Η εκδοχή του λοιπόν για τον Νινο είναι η ακόλουθη σε συνοπτική μορφή-περίληψη του δεύτερου βιβλίου του που ολόκληρο μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Τα πολύ παλιά χρόνια, λοιπόν, στην Ασία υπήρχαν

τοπικοί βασιλιάδες, των οποίων ούτε πράξεις επίσημες

ούτε ονόματα μνημονεύονται. Ο πρώτος που καταγράφεται

από την ιστορία και μας παραδίδεται στη μνήμη, ο

Νίνος, ο βασιλιάς των Ασσυρίων, έκανε έργα μεγάλα- τα

σχετικά μ' αυτόν θα προσπαθήσουμε να γράψουμε με κάθε

λεπτομέρεια. Όντας από φύση του μαχητικός και ζηλωτής

της αρετής εξόπλισε τους πιο δυνατούς από τους νέους και

γυμνάζοντας τους επί αρκετό χρονικό διάστημα τους συνήθισε

σε κάθε κακουχία και πολεμικούς κινδύνους. Μόλις,

λοιπόν, συνέστησε αξιόμαχο στράτευμα, έκανε συμμαχία

με τον Αριαίο, τον βασιλιά της Αραβίας, χώρα που εκείνα

τα χρόνια θεωρούνταν πως είχε πληθώρα αλκίμων αντρών.

τείχη πρώτη τῇ Νινευί, μετονομάσασα ταύτην Βαβυλῶνα...

Οι πρώτες αναφορές σε λεξικά αρχαίων συγγραφέων περί της Νινόης πόλης. Εκτός της Νινόης των Ασσύριων - αργότερα Νινευής των εβραικών γραφών και προφητών -αντίστοιχη Νινόη υπάρχει και στην Καρία, γνωστή και ως Αφροδισιάς, που κατοικήθηκε από τους Πελασγούς Λέλεγες και ονομάσθηκε και Λελέγων Πόλη, αργότερα μετονομάσθηκε και Μεγάλη Πόλη.

Τι σύμπτωση δύο πόλεις με το ίδιο όνομα, μόνο που η μια θεωρείτε βασιλεύουσα πόλη των Ασσυρίων εκ του Νίνου και η έτερη πόλη Πελασγών-Λελέγων… Αναφέρεται πάντως ότι το όνομα Νινόη συνδέεται με το μυθικό Ασσύριο βασιλιά Νίνο ή Νεβρώδ και κατά δεύτερη εκδοχή ετυμολογείται από το ακκαδικό ή βαβυλωνιακό όνομα της θεάς Ιστάρ-Νι, την αντίστοιχη αιγυπτιακή θεότητα της Αφροδίτης, και το Νινόη να προήλθε από το Νινα –  αφού Νίνα είναι ένα από τα βαβυλωνιακά ονόματα της θεάς ή υποκοριστικό της Θεότητας της Ιστάρ…

  

SUDA LEXICON

N…naia: pÒlij O„nwtrîn ™n tÍ mesoga…v. Ð pol…thj Nina‹oj À NinaieÚj.

Nineu…: pÒlij. kaˆ Nineu…thj, Ð ¢pÕ tÁj aÙtÁj pÒlewj.

NinÒh: ¹ ™n Kar…v 'Afrodisi¦j o„kisqe‹sa ØpÕ Pelasgîn Lelšgwn· diÕ kaˆ

™kl»qh Lelšgwn pÒlij, met¦ d Meg£lh pÒlij. eta ¢pÕ N…nou NinÒh. ™qnikÕn

aÙtÁj Nino»thj.

N‹noj: pÒlij 'Assur…wn aÛth, ¿n œktise N‹noj, ¢n¾r Semir£midoj, ™n tÍ

'Atour…v. ™qnikÕn N…nioj. crÁsij toÚtou par¦ `HrodÒtJ ™n tù, kat¦ t¦j Nin…wn kaleomšnaj pÚlaj.

Georgius Monachus Chronogr., Chronicon (lib. 1-4)
Page 12, line 14

         ὁ δὲ Νίνος ἐπικρατὴς γενόμενος τῆς Ἀσσυρίας καὶ
κτίσας ἐν αὐτῇ πόλιν μεγίστην σφόδρα σφόδρα, πορείας ὁδὸν
ἡμερῶν τριῶν, ἣν καὶ καλέσας εἰς ὄνομα αὐτοῦ Νινευὴ πρῶτος
ἐν αὐτῇ βασιλεύει.

Περὶ Νίνου βασιλέως.

Ὁ δὲ Νῖνος ἐπικρατὴς γενόμενος τῆς Συρίας
καὶ κτίσας πόλιν μεγίστην σφόδρα, πορείας ἡμε-
ρῶν γʹ, ἣν καὶ ἐκάλεσεν εἰς ὄνομα αὐτοῦ Νι-
νευὴ, καὶ πρῶτος ἐν αὐτῇ βασιλεύει·

οὖρος λέγεται ὁ φυλάσσων, καὶ φύλαξ

Στο προηγούμενο κείμενο δόθηκε εκτός των άλλων και η σύνδεση Διονύσου/ Νεμβρώδ / Νίνου / Ωρίωνα μέσω κειμένων.

 Georgius Cedrenus Chronogr., Compendium historiarum Volume 1, page 28, line 8
Ἐγεννήθη δὲ ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Σὴμ ἀνὴρ ὄνομα Χοῦς Αἰ-
θίοψ, ὃς ἐγέννησε τὸν Νεβρὼδ τὸν τὴν Βαβυλῶνα κτίσαντα, τὸν
καὶ Ὠρίωνα ἐπικληθέντα.

O Νεβρώδ θα ονομαστεί και Ωρ-‘Ιωνας και θα λατρευτεί και ως ο αστερισμός του Ωρ-‘Ιωνα, του διασημότερου κυνηγού στην ελληνική μυθολογία…ή αν θελετε  ως Ωραίος Έλληνας – ‘Ιωνας ή ως  Ολοκληρωμένος ή  Ακμαίος, Μεστωμένος, Όμορφος Έλληνας-‘Ιωνας.

Όμως ο Νεβρώδ – Νινος ως Ωρ-Ιωνας λαμβάνει και το όνομα του Ουρ-Ιωνα  του Ουράνιου Ιωνα / ‘Ελληνα, Ουράνιου Φύλακα ή ακόμα ακόμα και της Ουράνιας περιστεράς.

Νίνος –ου (ὁ) –Υἱός Βήλου II

Ο Νεβρώδ/Νίνος είναι όπως είδαμε σε προηγούμενα κείμενα, βάση των γραφών ο γιός του Χους/Κους/Cush κατά τας γραφάς  ή μήπως του Διός Ηλίου-Βήλου-Δήλιου ; 

Cephalion Hist., Rhet., Fragmenta Fragment 1a, line 8
  Τὸ παλαιὸν τῆς Ἀσίας ἐβασίλευσαν Ἀσσύριοι, τῶν δὲ ὁ Βήλου Νίνος.

 Pseudo-Zonaras Lexicogr., Lexicon
Alphabetic letter iota, page 1109, line 15

<Ἴνις>. παῖς νέος, βρέφος. παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, ἴνις·

 δύναμις γὰρ τῶν πατέρων υἱοί. ἢ παρὰ τὸ ἰαί νειν καὶ εὐφραίνειν τοὺς πατέρας. …

αλλά και κατά το Etymologicum Gudianum, (ζείδωρος – ὦμαι)
Alphabetic entry iota, page 279, line 12

<Ἲν>, εἰς τὸ ἀκτίς.

<Ἶνα>, σημαίνει δ. τὴν δύναμιν ἶν' ἀπόλεθρον ἔχοντες.

Νίνος –ου (ὁ) –Υἱός Βήλου

Κατά τον Ν. Π. Ανδριώτη στο «Ετυμολογικό λεξικό της κοινής νεοελληνικής» το νινί ή νηνί σημαίνει μικρό παιδί· παράγεται από το μεσαιωνικό νηνίον (= κούκλα), υποκοριστικό του αρχαίου ιωνικού νήνις<νεάνις, ή από το αρχαίο ίνις = γιος, νέος, παιδί, βρέφος, απόγονος, νήπιο κατά Παντελίδη  «Βυζαντινά και νεοελληνικά» ή κόρη κατά Ανδριώτη με ν προθετικό.

 Η λέξη νηνί(ο)ν (νινίον) με τη σημασία μικρό παιδί δεν είναι άγνωστη σε βυζαντινά κείμενα. Υπάρχει μάλιστα και υποκοριστικό νινίτσιν στον Πτωχοπρόδρομο

 Στο λεξικό του Δημητράκου το λήμμα νιν(ν)ί(ον) έχει τις ακόλουθες ερμηνείες: 1) νήπιο, βρέφος, 2) κούκλα, 3) το είδωλο που σχηματίζεται στην κόρη του ματιού και κατ' επέκταση η ίδια η κόρη του ματιού και 4) ο μεταξοσκώληκας.

LSJ entry

νίννη, ἡ, perh.

grandmother or mother-in-law, Demitsas Μακεδ. No.416 (Thessalonica, ii A.D.); also νίνη ib.No.415 (ibid.); cf. νέννος.

Στο “Απειρώνυμον” του Κωνσταντίνου Ζαρζαμπίδη βρίσκουμε τις παρακάτω αναγραφές

Βρέφος –ους (το;) –επίθετον Έρωτος –Επίθετον Ζαγρέως

Νίννιον –ιου (ἡ) –Ἀφιερώτρια εἰς ἱερόν Ἐλευσῖνος –Εἰς ἀγγειογραφίαν

Νιννίον –ίου (ἡ)

Νίνον –ου (ἡ)

Νίνος –ου (ὁ) –Υἱός Βήλου, βασιλέως Ἀσσυρίων, μέ σύζυγον τήν ὡραίαν Σεμίραμιν γεννᾶ Νινύαν –Μυθιστοριογράφος

Νῖνος ἤ Νίννιος –ίου (ὁ)