πρὸ τῶν ἱερῶν τὰς σφίγγας...

Στην Λατοπολή ή την πόλη της Λατ(ους) αλλά και του Λάτου της μυθικής σε μέγεθος και όγκο πέρκας του Νείλου, γνωρίσαμε εκτός από την λατρεία της Κρυμμένης και Κυνηγημένης Λατώς/Λητούς και τις αντίστοιχες αιγυπτιακές θεότητες, που φέρουν στοιχεία της.

 Θεότητες που λατρεύονται πριν από 4000 χρόνια ίσως και περισσότερο. Ολες φέρουν και στοιχεια της Λα/ητούς της Μητέρας του Ηλιου Απόλλωνα καθως  βρίσκουμε να περιγράφετε  μια από τις αρχαιότερες αιγυπτιακές κοσμογονίες, που είναι καταγεγραμμένες πολύ πριν από την ένωση και ενοποίηση των δύο αιγυπτιακών βασιλείων. Της κοσμογονίας της Εσνα. Η πρώτη δημιουργία ανθρώπων από πηλό από τον Κνουμ και τη βοηθό σύζυγό του κάτι που μας φέρνει στον νού και την προσευχή του ελληνικού αλφαβήτου όπως αυτή εχει ανασκευαστεί από τον Παύλο Κυράγγελο …

 Η Πανάρχαια προσευχή - επίκληση που υπάρχει και λειτουργεί
μυστικά μέσα στο Ελληνικό Αλφάβητο από καταβολής του.

"ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ!
ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ.
ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ,
Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ
ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ.
(ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η,
Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ),
ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ
ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ,
ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ,
Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)".

Απόδοση
Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ιλύ που ψήνεται
(που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά)
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί)
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ιλύ,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!

Η εκφώνηση της επίκλησης αυτής, στον αρχαϊκό της τύπο, έχει μια ισχυρή δονητική επίδραση στους αισθανόμενους Ανθρώπους του Φωτός, σε όποιο σημείο αυτού του Πλανήτη και αν ίστανται, διότι πάνω απ΄ όλα είναι μια μυστηριακή κρούση στον ιερό σπόρο της Ψυχής τους.

Ο ήλιος ως καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην ήδη αναβράζουσα ίλυ που συντελεί στη ύπαρξη, δημιουργία και την ανάπτυξη της Ψυχής. Η δημιουργία του πήλινου ή χωμάτινου ανθρώπου από τα πρώτα βασικά στοιχεία της γής. Την υγρή μορφή του ποταμού/ νερού που αποτελει το 70-80 % του ανθρώπινου σώματος και η αναβράζουσα ίλυ μέσω μια σειράς διαδικασιών  και προσμίξεων αλλα και αντιδράσεων που θα συντελέσει όχι μονο στην πρώτη μορφή ζωής, αλλα και στην δημιουργία του πρώτου έμψυχου ανθρώπου όπως αυτος περιγράφετε από τις αρχαίες κοσμογονίες και τους πρώτους μύθους.

Και ακολουθεί έπειτα η η εμφύσηση πνευματοψυχής από τον θεό δημιουργό.

Ο ναός της Esneh  κρύβει όμως μια ιδιαιτερότητα θαυμαστή μαζί με τον κοντινό  ναό της Dedera.

Οι ουράνιοι θόλοι και των δύο αυτών γειτονικών ναών παρουσιάζουν μια ομοιότητα καθώς απεικονίζουν απίστευτα αστρονομικά γεγονότα. Στο μεν ναό της  Esneh, ένα ανάγλυφο που απεικονίζει τα σημεία του ζωδιακού αρχίζοντας από τον αστερισμό της  με  την μορφή της Παρθένου (Παν-αγία, Δήμητρα κλπ)  και καταλήγοντας στο τελευταίο αυτόν του Λέοντα.

Η παραπάνω εικόνα  σε μεγέθυνση  για καλύτερη προβολή και κατανόηση. 
Η αρχή και το τέλος του ζωδιακού όπως αυτό παρουσιάζεται στην οροφή του Ναού.
Είναι μια μεγάλη ουράνια απεικόνιση στην οροφή του Ναού και δείχνει την συνολική εικόνα του ζωδιακού κύκλου με  όλους τους αστερισμούς του.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα 5 αστέρια πάνω από την Κεφαλή της Παρθένου η οποία οδηγεί και τελειώνει τον κύκλο με τα έξι αστέρια στο ανάγλυφο του Λέοντα.
Το λιοντάρι – με σώμα λιονταριού - που βρίσκεται στο τετράγωνο της Παρθένου φέρει πρόσωπο με γυναικεία μορφή και είναι στεφανωμένο με τον ηλιακό δίσκο.
Έχει την ουρά του στραμμένη στην Παρθένο που οδηγεί την αρχή του ζωδιακού. Κρατά στα χέρια της ένα κλαδί, ή κηρύκειο της ζωής,  το σημάδι της Παρθένου/Virgo που δίδει έμφαση στη γονιμότητα της (μητρότητα). 
Επίσης, έναν τίτλο που χρησιμοποιείται  για τον Μεσσία ως ο απόγονος /κλάδος του Δαβίδ,  στο χέρι μερικά δεμάτια από σιτηρά ή σπόρους σιταριού (ή κόκκους ροδιού ή σπόρο/ακίδα του σιταριού (Spica))

Το μιξοειδές λιοντάρι δεν είναι παρα μια Σφίγγα δίπλα στην Παρθένο. Spica ονομάζεται και το Αστέρι στον Αστερισμό της Παρθένου 

Την ίδια σφίγγα βρίσκουμε στην ίδια θέση σε μια σειρά άλλων μεγάλων έργων καθώς και σε άλλες περιοχές της Εγγύς Ανατολής, που χρονολογούνται  πολύ  πριν από  4.000 έτη. 

Η Παρθένος, Η Κόρη. Ο αστερισμός της  Παρθένου είναι μία από τις γυναικείες μορφές μεταξύ των αστερισμών  του ζωδιακού κύκλου, ο άλλος είναι ο αστερισμός της Κασσιόπης. Είναι ένας από τους  παλαιότερους αστερισμούς και δώσει την ταυτότητα του σε κάθε σημαντική γυναικεία θεότητα  που έχει καταγραφεί στην ιστορία. Η Παρθένος έχει ταυτιστεί με θεές της γονιμότητας, της γεωργίας και της γης. 

Περισσότερα στοιχεία και στα αρχικά κείμενα μου.

Και σύνδεση με τον Δία της Marnas της Γάζας που είχε ταυτιστεί με τον Δία της Κρήτης, ή τον Κρηταγενή των Μαρνών ή των Παρθένων. Η ελληνική έκφραση του Ντάγκον με τον Ναόν του Μαρνείου.

Η Δικτύννα η των Ορέων και η Παρθένος Βριτόμαρτις όπου Βριτύ = γλυκύ και μάρτις = παρθένος. Βριτόμαρτις σημαίνει δηλαδή Ηδεία Παρθένος = Γλυκιά Παρθένος.

Η Παρθένος πάντα απεικονίζεται κατέχουν ακίδα του σιταριού στο ένα χέρι και είτε ένα κηρύκειο, ή, όταν αυτή θεωρείται ως η θεά της δικαιοσύνης τις  κλίμακες του παρακείμενου αστερισμού του Ζυγού στο άλλο.
 Ως ακίδα του σιταριού ή στάχυ ονομάζεται  το αστέρι Spica (ALPHA STAR της Παρθένου
 Ένα από τα παλαιότερα ονόματα των αστέρων κατά τη χρήση (και την προέλευση του «ακίδα», η αγγλική λέξη για ένα στάχυ σιταριού).
Κάποιες πηγές λένε ότι η έμπνευση για τη Σφίγγα, με σώμα λιονταριού και πρόσωπο ενός ανθρώπου, ήρθε από την ουράνια αντιπαράθεση του Λέοντα και της Παρθένου. Παρθένος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος αστερισμός στον ουρανό.
Ο ήλιος περνάει περισσότερο χρόνο στην Παρθένο από ό, τι σε οποιαδήποτε άλλη αστερισμό του ζωδιακού κύκλου, που εισέρχονται στις 21 Σεπτεμβρίου και δεν αφήνει μέχρι την 1η Νοεμβρίου. Ο Ήλιος είναι ως εκ τούτου εντός των ορίων της κατά τη στιγμή της φθινοπωρινή ισημερία, περίπου 23 Σεπτεμβρίου.
Η αστρολογική περίοδο της Παρθένου αρχίζει στα μέσα Αυγούστου, η οποία είναι όταν ο ήλιος εισέλθει στον αστερισμό 2.500 χρόνια πριν (500 π.Χ.), όταν οι Βαβυλώνιοι και οι Έλληνες δημιούργησαν δική τους εκδοχή του ζωδιακού κύκλου.
Είδαμε ότι αποκαλεί «σταχυώδης Κούρη». Επίσης κάποτε αναφέρεται ως η ίδια η Δήμητρα,  ενώ οι Ρωμαίοι αστρολόγοι ονόμαζαν το ζώδιο Arista = O θερισμός.
Μια παρθένα είναι μια αγνή ή ανύπαντρη γυναίκα.  Μία κόρη. Επίσης και η άγαμη γυναίκας που έχει δώσει  θρησκευτικούς όρκους αγνότητας. Όπως η Παναγία [virgine, από την Λατινική Παρθένος, παρθένα]. Mary ( Μαρία, Μαριάμ, από Εβραίους. Miryam, επαναστατική, πικρή), η μητέρα του Ιησού, ήταν απόγονος από τη γενιά του Δαβίδ και θεωρείται από πολλούς ότι η γενεαλογία του Χριστού, από τον Ευαγγελιστή Λουκά προέρχεται  μέσω της μητέρας του.  Η ίδια η βασίλισσα των ουρανών.

Κατά Ματθαίον 

…Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ Ἀβραὰμ ἕως Δαυὶδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυὶδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες. 18 Τοῦ δὲ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γένεσις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ πνεύματος ἁγίου…

Ισως ψάχνοντας την αρχή του ζωδιακού στον αστερισμό της Παρθένου, ίσως εκεί να βρίσκεται και η αρχή και ή δημιουργία του εμψυχου ανθρώπου,  καθώς ένας κύκλος δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, η σύγχρονη αστρολογία αρχίζει  να μετρά απο τον Κριό.  Όμως  από τον 2^ο π.Χ. αιώνα μέχρι τις μέρες μας έχουμε την Εποχή των Ιχθύων η οποία διαδέχτηκε την Εποχή του Κριού και ακολουθείται από την Εποχή Υδροχόου. Το πότε αρχίζει η Εποχή του Υδροχόου, για την οποία πολλά έχουμε ακούσει, δεν είναι ξεκάθαρο ανάμεσα στους αστρολόγους. Αν δεχτούμε χοντρικά ότι η κάθε Εποχή διαρκεί 2.000 χρόνια τότε βρισκόμαστε σίγουρα στην Εποχή του Υδροχόου, και υπολογίζοντας 2.000 έτη για κάθε εποχή φτάνουμε και στην εποχή της Παρθένου... αρκετά πίσω σε χιλιετίες !!!

Ισως το κλειδί για το αίνιγμα μπορεί να είναι η ίδια η  Σφίγγα, η οποία μπορεί πραγματικά να ξεκλειδώσετε το μυστήριο του ζωδιακού κύκλου. Έτσι κι αλλιώς το αίνιγμα της και το αίνιγμα που ετέθει στον Οιδίποδα από τη Σφίγγα ήταν το εξής :«Τι εστίν, ο μιαν έχον φωνήν, τετράπουν, και δίπουν και τρίπουν γίγνεται;»

Το αίνιγμα της είναι η ίδια η Ζωή του ανθρώπου και η απάντησή του ήταν αυτή που την μαρμάρωσε  ή την κατακρέμνησε !!!
Πολλά στοιχεία για το ζωδιακό του Ναού της Esneh, καθώς και το Ναός της Denderah μας δίνει ο λόγιος Frances Rolleston, που πέρασε το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου της ζωή μελετώντας τις έννοιες και τις ρίζες των ονομάτων  των αστεριών σε πολλές αρχαίες γλώσσες. Αν και τα περισσότερα από τα ονόματα των αστέρια χάθηκαν, περίπου 100  διασώθηκαν είτε στα Εβραϊκά ή στα Αραβικά. Αυτά εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται σήμερα από τους αστρονόμους, αν και οι ερμηνείες των  έννοιων είναι άγνωστες γι 'αυτούς. 

Ο  Frances Rolleston δημοσίευσε τα πορίσματά της το 1863 σε ένα βιβλίο με τίτλο, αρκετά κατάλληλα με τον τίτλο, Mazzaroth. Αρκετοί άλλοι συγγραφείς, επίσης, ανέλαβαν το θέμα και διέδωσαν το έργο του.
Τι έμαθε μπορεί να μας βοηθήσει να είναι πιο σίγουροι για την πραγματικότητα της «υπόλοιπο της ιστορίας,« η βασιλεία των ουρανών», όπου είναι και τι θα είναι περπατώντας στον κύκλο που έχει γραφτεί  στον ουρανό :

Δώδεκα σημεία που σχηματίζουν έναν κύκλο.
Πώς μπορούμε να ξέρουμε από πού να αρχίσουμε;

"Μέσα από το" πομπή των Ισημεριών "ο ήλιος αλλάζει  σταδιακά τη θέση της κάθε λίγο κι έτσι κάθε χρόνο, μέχρι περίπου κάθε 2.000 χρόνια, ξεκινά το χρόνο σε ένα διαφορετικό σύμβολο. Τούτο είχε προβλεφθεί από τους αρχαίους Αιγυπτίους. Και ήταν, επίσης, προβλέπεται ότι η επιτυχία των  γενιών που  δεν θα γνωρίζουν πότε και που ο ήλιος είχε αρχίσει την πορεία του, και όπου η ουράνια διδασκαλία αυτού του βιβλίου ξεκίνησε  και όπου επρόκειτο να ανοίξει η  πρώτη σελίδα της. Και έτσι η Σφίγγα εφευρέθηκε ως μνημείο -οδηγός  για τους ουρανούς. Είχε το κεφάλι μιας γυναίκας και το σώμα και την ουρά ενός λιονταριού. Αν μας ρωτήσετε από πού έχει ξεκινήσει και πως έχουμε φτάσει  στη λέξη "Σφίγγα" είναι από το ελληνικό «σφίγγω» κι εχει ενταχθεί - επειδή συνδέεται μαζί με την  ιστορία που  τελειώνει, καθιστώντας αυτόν τον κύκλο των ουρανών. " 

Η Σφίγγα όμως ως σύμβολο με πρόσωπο γυναίκας και σώμα λιονταριού και φτερά είναι η θεά Ούρα ή Ουρανία, κυρίαρχη σε αέρα και σε γη, η οποία παραχωρεί την εξουσία της στον βασιλικό της γιό, το Βασιλιά.

Ο ασσυριακός επίσης φτερωτός ταύρος με το αντρικό πρόσωπο είναι το πατριαρχικό αντίστοιχο της Σφίγγας. Περισσότερες λεπτομέρειες δίδονται στο βιβλίο του Δανιήλ, για οσους θέλουν να το ψάξουν περισσότερο.

Η Σφίγγα της Αιγύπτου έγινε αρσενική όπως και ο φτερωτός ταύρος της Ασσυρίας, δεδομένου ότι η φαραωνική λατρεία υπήρξε πατριαρχική, μολονότι ήταν επίσης μητρογραμμική.

 Ωστόσο η Σφίγγα των Πελασγών παρέμεινε θηλυκή.

«Σφιγξ» σημαίνει η στραγγαλίστρια και στην ετρουσκική κεραμική τέχνη απεικονίζεται να αρπάζει ανθρώπους ή να στέκει επάνω στα πεσμένα τους σώματα, επειδή φανερωνόταν πλήρως μόνο στο τέλος της βασιλείας του βασιλιά, όταν του έπνιγε την ανάσα. Τέλος θα αντικατασταθεί από τον Δια ή τον Απόλλωνα στην κυριαρχία της επί του έτους και θα της δώσουν την ονομασία της κόρης του Τυφώνα η αναπνοή του οποίου είναι ο ανθυγιεινός σιρόκος.

Η Αθηνά θα εξακολουθεί να φοράει στις Σφίγγες στην περικεφαλαία της καθώς είχε υπάρξει κάποτε η ίδια η Σφίγγα. Καθώς και η θεά της αινιγματώδους σοφίας της Θεολογίας.

Plutarchus Biogr., Phil., De Iside et Osiride (351c-384c)
Stephanus page 354, section C, line 3

                                        ὁ δ' ἐκ μαχίμων
ἀποδεδειγμένος εὐθὺς ἐγίνετο τῶν ἱερέων καὶ μετεῖχε
τῆς φιλοσοφίας ἐπικεκρυμμένης τὰ πολλὰ μύθοις καὶ λόγοις
ἀμυδρὰς ἐμφάσεις τῆς ἀληθείας καὶ διαφάσεις ἔχουσιν,
ὥσπερ ἀμέλει καὶ παραδηλοῦσιν αὐτοὶ πρὸ τῶν ἱερῶν τὰς
σφίγγας ἐπιεικῶς ἱστάντες, ὡς αἰνιγματώδη σοφίαν τῆς
θεολογίας αὐτῶν ἐχούσης. 

συνεχίζετε ...

Βακχέβακχος>· ὁ Διόνυσος οὕτως ἐκαλεῖτο ἐν ταῖς θυσίαις

Το όνομα της Λητούς δηλώνει την μυστική σημασία αλλα και το ονομα της Ρέας/ Ηρας αλλα και της Δήμητρος καθώς ταυτίζονται ως έννοιες ακομα δε και με την Νύχτα ως πάροχο και πρώτη δίδουσα την τροφή τόσο στους θεούς όσο και στους ανθρώπους.

Ειδαμε ότι   βάση του λεξικού και των λημμάτων των σχετικών με την Λητώ ή ερμηνεία που της δίνεται η Λητώ, η Κρυμμένη, η αφανέρωτη και αυτή που προξενεί Λήθη

Etymologicum Magnum, Etymologicum magnum
Kallierges page 564, line 17

<Λητώ >: Παρ ὰ τὸ λήθω, τὸ λανθάνω.

Είδαμε ότι το ρήμα λήθω δηλώνει την έννοια του μένω κρυμμένος, περνώ απαρατήρητος, κάνω κάτι χωρίς να με καταλάβουν, διαφεύγω της προσοχής κρύβομαι, ξεφεύγω, ξεγλιστρώ κλπ.

Η Λητώ  είναι δηλαδή κάποια που παραμένει κρυμμένη, και αφανέρωτη, ή κάποια που γύρω από το όνομα της και την ταυτότητά της προξενεί λήθη, και  που γίνεται φανερή όταν εμφανίζεται στην Δήλο καθώς Δήλος σημαίνει την φανερή, την γνωστή, την εμφανή, την πρόδηλη, την έκδηλη, και την ολοφάνερη και την εμφανέστατη. Όμως έτερη γραφή της Δήλου είναι Βήλος όπως  οι άλλες γραφές της Δωδώνη είναι  Φηγώνη ή Βωδώνη όπως ονομάζετε εξαλλου  και ο Δίας ως Φηγωναίος και ως Βωδωναίος εκ της πόλης Φηγώνη ή Βωδώνη…

Όμοια και το αρσενικό του κρυμμένου και αφανέρωτου δεν είναι παρά ο Λατ-(ι)ος  ή Λητ-(ω)ος.

Η ίδια λέξη/συλλαβή δηλωνει ακόμα και στα χαλδαικά, κατά τον A. Hislop τον «κρυμμένο». Επίθετο που έχει δοθεί και στον μεγάλο βαβυλώνιο θεό, όπως και τον Κρόνος.

Η πόλη της Letopolis ή Latopolis  καθώς και η πόλη του Latio(υ) ή Lateo προέρχονται από την ίδια συλλαβή και έχουν την ιδια έννοια. Στις πόλεις δε αυτές λατρεύονται στην μία την Λητόπολη της Αιγύπτου η Κρυμμένη Θεά και στο Λάτιο ο Κρυμμένος Θεός. 

Καταρχήν το Latium Latinus, αποτελεί τον Ρωμαικό τύπο του Ελληνικού Λατίνου, και Lateo (Λάτυο), "παραμονεύω κρυμμένος" όλα αυτά προέρχονται, από το ελληνικό λήθω= λανθάνω  που όμως ταιριάζει και με το Χαλδαϊκό Lat, που έχει την ίδια σημασία. Για το Λάτιο θα υπάρξει ανάλογο  κείμενο.

Η αρχαία Λητόπολις σήμερα είναι γνωστη με την επωνυμία Esneh ή  Έσνα ( στα αιγυπτιακά αραβικά إسنا IPA: [ʔesnæ] ), είναι γνωστη στους αρχαίους Αιγυπτίους, ως  Iunyt ή Ta-Senet στα ελληνικά ως  Λατόπολις (Latopolis ή Letopolis) [1] ή πόλις Λάτων (Πόλις Laton) [2] ή Λάττων (Latton) ενώ στη Λατινική ή  Λατώ, πόλη στην Αίγυπτο . Βρίσκεται στη δυτική όχθη του ποταμού Νείλου,  περίπου 55 χλμ νότια του Λούξορ .

Είναι δε φανερό, από τις απεικονίσεις των μνημείων του ότι στο συγκεκριμένο ιερό της  πόλη λατρεύεται και το ψάρι  Latus  του Νείλου, όμοια όπως λατρευόνταν στο ίδιο χώρο και η Λητώ αλλά και η αιγύπτια θεά  Νειθ, που για κάποιους αρχαιους έλληνες συγγραφείς  ταυτίζεται με την Αθηνά.

Ανάγλυφα δείχνουν τον Κνουμ με τη συζυγό του Νέιθ, (Νεΐθ) – “Εκείνη που είναι”, θεά του πολέμου και της ύφανσης απο το ναό της Έσνα  

Το όνομα "Latopolis" είναι και προς τιμήν της  πέρκας του Νείλου, ή Lates niloticus το μεγαλύτερο από τα 52 είδη που κατοικούν στο Νείλο. Η πέρκα αυτή είναι  η οποία ήταν ευτραφής σε αυτά τα τμήματα του ποταμού κατά την αρχαιότητα, και το οποίο περιλαμβάνεται στο γλυπτά, μεταξύ των τα σύμβολα της αιγύπτιας θεάς, που την σχετίζουν με την Αθηνά-Παλλάδα  που περιβάλλεται από την οβάλ ασπίδα ή δαχτυλίδι ενδεικτικό του δικαιώματος ή θεότητας

Ως κύρια  θεότητα της Latopolis φαίνεται να λατρεύουν την τριάδα - Κνουμ και Νέιθ  και Heka καθώς και τους απογόνους τους. Ο ναός  της Έσνα, αφιερωμένος σε αυτη τη τριάδα, ήταν αξιοσημείωτη για την ομορφιά του τόπου του και το μεγαλείο της αρχιτεκτονικής της. Κτίστηκε από κόκκινο ψαμμίτη, και η στοά του αποτελούνταν από έξι σειρές από τέσσερις κίονες η κάθε μία, διακοσμημένες κατά κύριο λόγο με φύλλα λωτού τα οποία όμως διαφέρουν μεταξύ τους σε κάθε κίονα.

Στην αιγυπτιακή μυθολογία ο Κνουμ (επίσης ορίζετε ως  Chnum, Knum, ή Khnemu) ήταν μία από τις πρώτες αιγυπτιακές θεότητες, αρχικά ο θεός της πηγή του ποταμού Νείλου. Όταν η ετήσια πλημμύρα του Νείλου έφερε μαζί της ίλη  και αργίλο και το νερό της έφερε η ζωή στο περιβάλλον της, ήταν πιστεύεται ότι είναι ο δημιουργός των φορέων των παιδιών αλλα και του ανθρώπου. Θεωρείτε ότι δημιουργησε σ΄ένα  κεραμικό τροχό, από πηλό,  τη ζωή και μετά τα τοποθετούσε  στις μήτρες των μητέρων τους.. Αργότερα περιγράφετε ως αυτός που δημιούργησε και όλες  τις άλλες θεότητες, και είχε τους τίτλους Θείου Δημιουργού και του Κυριού που δημιουργησε όλα τα πράγματα από τον εαυτό του.

Γεν. 1 ,26          καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν, καὶ ἀρχέτωσαν τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ γῆς γῆς. 

 

Γεν. 1,27           καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. 

 

Παραπάνω ανάγλυφο απο το ναό με την δημιουργία παιδιού πάνω στον τροχό του αγγειοπλάστη ... θυμηθείτε και τον μύθο της δημιουργίας του ανθρώπου απο πηλό !!! 

Γεν. 2,7     καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν

Η λατρεία του Κνουμ επικεντρώνονται σε δύο κύριους χώρους δίπλα στο ποτάμι, στην Ελεφαντίνη νήσο και στην Εσνα , οι οποίες θεωρήθηκαν ως ιεροί τόποι. Στην Ελεφαντίνη νήσο (Elephantine), λατρεύτηκε μαζί με την Anuket και  τη Satis ως θεματοφύλακας της πηγής του ποταμού Νείλου

Στην τέχνη συνήθως απεικονίζεται ως ο θεός με το πρόσωπο του  κριαριού.
Κρατά την ποιμενική ράβδο,- θεός ποιμένας,  άλλοτε φέρει τον τροχό του αγγειοπλάστη- δημιουργού ή ως θεός-δημιουργός κρατώντας ένα βάζο από το οποίο έρεε  το ρεύμα του νερού- υδροχόος.  
Ωστόσο, μερικές φορές εμφανίστηκε σε μια σύνθετη εικόνα, που απεικονίζει τα στοιχεία, στο οποίο, που αντιπροσωπεύουν το νερό, παρουσιάστηκε ως μία από τις τέσσερις επικεφαλής ενός ανθρώπου, με τους άλλους είναι, - Geb που αντιπροσωπεύουν τη γη, Shu που αντιπροσωπεύουν τον αέρα, και ο Όσιρις που εκπροσωπούν θανάτου.

Αργότερα ο Κνουμ  θεωρηθεί ως μια μορφή του Ρα , και η  Satis έγινε γνωστή ως το μάτι του Ρα . Αυτό το μάτι είχε αρχίσει  να το λατρεύουν ως wedjat και σε ποιο προσφατα  καλείται το μάτι του Horus , και, τέλος, να κληθεί το μάτι του Ρα και τη σημασία της λατρείας του άλλαξε τη φύση του  κατά τη διάρκεια της μακράς ιστορίας της Αρχαίας Αιγύπτου.

Με την εικόνα και μονο του κριαριού  ή αμνού Κριού μας οδηγεί στον Ιορδάνη ποταμό και εκεί όπου ο  Αντρέας κι ο Ιωάννης άκουσαν για πρώτη φορά τον Πρόδροµο να τους αναφέρει: «Ίδε ο αµνός του Θεού, ο αίρων την αµαρτίαν του κόσµου»

Και περνώντας μετα απο μια μικρή εισαγωγή στο ονομα του αιγύπτιου θεού περνάμε  στο όνομα του Λάτους. Και μόνο η  περιγραφή του μας δίνει μια τεράστια πέρκα που άγγιζε τα 200 κιλά με καταλευκή σάρκα. Ηταν ένας μεζές για τους Αιγύπτιους που όντας εκλεκτικοί, δεν αγαπούσαν να τρώνε πολλά ειδη ψαριού καθώς ορισμένα τα θεωρούσαν καταραμένα. Η κατάρα κρατούσε από το μύθο του Οσιρι καθώς θεωρούσαν ότι ο λεπιδωτός, ο οξύρυγχος αλλα και ο Φάργκος ήταν κάποια από τα ψάρια που καταπιαν ένα από τα κομμάτια του Οσιρι κι έτσι δεν τα έτρωγαν, καθώς τα θεωρούσαν «ακάθαρτα». 

O Αθανάσιος στους Δειπνοσοφιστές του αναφέρει για τον Λάτο : 

Athenaeus Soph., Deipnosophistae
Book 7, Kaibel paragraph 88, line 1

ΛΑΤΟΣ. τοῦτον κατὰ τὴν Ἰταλίαν κράτιστον

εἶναί φησιν Ἀρχέστρατος λέγων οὕτως (fr. 29 R)·

  τὸν δὲ λάτον τὸν κλεινὸν ἐν Ἰταλίῃ πολυδένδρῳ

  ὁ Σκυλλαῖος ἔχει πορθμός, θαυμαστὸν ἔδεσμα.

οἱ δ' ἐν τῷ Νείλῳ ποταμῷ γινόμενοι λάτοι τὸ μέγεθος

εὑρίσκονται καὶ ὑπὲρ διακοσίας λίτρας ἔχοντες. ὁ δὲ

ἰχθὺς οὗτος λευκότατος ὢν καὶ ἥδιστός ἐστι πάντα

τρόπον σκευαζόμενος, παραπλήσιος ὢν τῷ κατὰ τὸν

Ἴστρον γινομένῳ γλάνιδι. φέρει δ' ὁ Νεῖλος καὶ ἄλλα

γένη πολλὰ ἰχθύων καὶ πάντα ἥδιστα, μάλιστα δὲ τὰ

τῶν κορακίνων. πολλὰ γὰρ καὶ τούτων γένη. 

Ο Λάτος  προφανώς είναι ένα άλλο σύμβολο-όνομα του Ψαρο-Θεού Δάγωνα (Dagon) καθώς είδαμε και στα προηγούμενα κείμενα για την ταύτιση του ψαροθεού Δάγωνα  με τον Ιανό και τον Οάννη, όπως και στο κειμενο τις ιδιότητες του Κνουμ να δημιουργεί εκ της ύλης και του νερού του Νείλου ζωή με τον πηλό και μάλιστα τα σπέρματα της ζωής μέσα στις μήτρες των γυναικών. Απεικονίζετε δε και λατρεύετε στο Ιερό της Εσνα/Ισνα.

Ο Ησύχιος στο λεξικό του ταυτίζει όμως τον Βάκχο ή τον βούκερω 'Ιακχο (κατα τον  Στράβων στα Γεωγραφικά του)  με τον Ιχθύ με τον Διονυσο αλλα και με τον ιερέα του Διονύσου.

<βακχᾶν>· ἐστεφανῶσθαι κισσῷ

<Βακχέβακχος>· ὁ Διόνυσος οὕτως ἐκαλεῖτο ἐν ταῖς θυσίαις (Ar.

Eq. 408)

<Βακχεία>· ἑορτὴ Διονύσου [βακχεύτρια]

*<βακχεύει>· μαίνεται P τραγῳδεῖ

*<βακχευθεῖσα>· ἐξηχευομένη, ἐξεστηκυῖα vgAS

*<βακχεύοντες>· μαινόμενοι, vgAS σειόμενοι

<βακχεῖον>· τελεστήριον. νάρθηξ

<Βάκχη>· γένος ἀπίου. ἢ μία τῶν Βακχῶν, ἢ τοῦ Διονύσου<βακχεύτρια>

<Βακχιάδαι>· οὐ μόνον οἱ Μιλήσιοι, ἀλλὰ καὶ Κορίνθιοι, ἀπὸΒάκχιδος

<βακχία>· μανία (S)

<βακχόαν>· βόθρον. Αἰολεῖς

<βάκχος>· ὁ ἱερεὺς τοῦ Διονύσου. καὶ κλάδος ὁ ἐν ταῖς τελεταῖς,οἱ δὲ φανὸν λέγουσιν· οἱ δὲ ἰχθύν q

<Βάκχου Διώνης>· οἱ μὲν βακχευτρίας Σεμέλης· οἱ δὲ Βάκχου τοῦ Διονύσου καὶ Ἀφροδίτης q τῆς Διώνης. παρόσον διωνυμία περὶ τὴν θεάν (trag. ad. fr. 204). Πράξιλλα δὲ ἡ Σικυωνία (fr. 8) Ἀφροδίτης παῖδα τὸν θεὸν ἱστορεῖ

<βάκχυλον>· σποδίτην ἄρτον. Ἠλεῖοι

<βάκχον>· κλαυθμόν. Φοίνικες

Ας θυμηθούμε δε και το ΙΧΘΥΣ» =(Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ) ως σύμβολο του Σωτήρα Ιησού.

Ό ιχθύς ετυμολογείται εκ τού " ίκθ υ ς " (ϊκω =φθάνω + θύω =όρμώ· ό κινούμενος ορμητικά ), αναφέρει η Αννα Τζιροπούλου – Ευσταθίου στο εργο της : «ο Εν τη λέξη λόγος» - Άννα Τζιροπούλου-Ε. - Ο εν τη λέξει λόγος – http://www ...

Δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε και την ερμηνεία της λέξεως Θύω = θυσιάζω

Θύω  (ῥ. ΘΥ-)' φυσῶ δυνατά, συρίζω (ἐπὶ ἀνέμου)' ἐπὶ ποταμῶν καὶ κυμάτων, φουσκώνω' ἐπὶ ἀνθρώπων, μαίνομαι, λυσσῶ, τρελλαίνομαι.

ΙΙ. καίω, καπνίζω, θυμιατίζω, θυσιάζω' μετὰ δοτ. προσ., προσφέρω θυσία.

Ετσι ο ιχθύς μπορεί να πάρει και την έννοια του  κινούμενου προς θυσία.

Orion Gramm., Etymologicum (excerpta e cod. Darmstadino 2773)
Alphabetic letter iota, page 614, line 21

                                      ἰχθὺς, παρὰ τὸ ἰθύειν πλεονασμῶ τοῦ χ, ἰχθύς

Ι(κω)+θύω = πηγαίνω ευθεία για θυσία, ορμώ κατευθείαν για θυσία, για σφαγή ή για τέλεση (εορτής)

Ομοια σε προηγούμενα κειμενα εχουμε δεί την Ασσύρια Θεά Αταργατις να ρίχνεται στην Λίμνη Ασκαλώνα όπως και η μητέρα της Δερκετώ να πέφτει στην λιμνη Βαμβύκην και αντιστοιχα και ο Παλαίμωνας/Μελικέρτης  μαζι με την μητέρα του Ινώ…Μια σειρά αναίμακτες θυσίες ατόμων που θεοποιήθηκαν και πέρασαν στην ιστορία και στον μύθο.

Συνεχίζετε …

Σύνοψη ονομάτων ιδιοτήτων Λητούς

Σύνδεση και περίληψης σε ότι αφορά την Λητώ/Ληθώ/Λατώ καθώς μέχρι σήμερα στα προηγούμενα κείμενα αναφέρθηκα σε μια σειρά ερμηνειών του ονόματος της καθώς και σε συνδέσεις της μέσω κειμένων με άλλες ιδιότητες και ονόματα θηλυκών ενεργειών και ταύτισή της με ενέργειες και ονόματα θεαινων όπως η Ηρα, η Ρέα, η Δήμητρα κλπ

Με τόπους λατρείας όπως την Βουτώ και τον Βούτο καθώς και την σύνδεση της με την Wadjet που ταυτίζετε με την Ελληνική θεά Βουτώ. Και μάλιστα στ΄ ονομα της υπάρχει και χρηστήριον/Μαντείον  στο Δέλτα του Νείλου.

Τη  <Βουτώ> κώμη Αἰγύπτου, ἀφ' ἧς καὶ Λητὼ Βουτώ, ἧς τινος χρηστήριον

ἦν. ἐκαλεῖτο δὲ καὶ Βοῦτος

Στα προηγούμενα κειμενα δόθηκε η σύνδεση του Νάϊου ως άλλη ονομασία του Αρότριου Δία και τη συνδεση του με τον εβραικό Δάγωνα καθώς και με τους λοιπούς τον σιταρο-θεούς γιούς ή συζύγους της Γα(ί)ας Μητέρας.

Ετσι ο  Νάϊος όμως δεν είναι άλλος από τον Αρότριο Δία αλλα και από τον «εβραίο» Δάγωνα. 

 (H)eren(n)ius Philo Gramm., Hist., Fragmenta
Volume -Jacobyʹ-F 3c,790,F, fragment 2, line 136

         (25) ὁ δὲ Δαγὼν ἐπειδὴ εὗρε σῖτον καὶ ἄροτρον, ἐκλήθη Ζεὺς
Ἀρότριος. 

Ο Αρότριος Δία που μαθαίνει στους ανθρώπους την καλλιέργεια και το άρορτο. Ένας σιταρο-θεός. Ένας σύζυγος ή υιός  της Μητέρας Θεάς της Γαίας της ΑΙΓΑΣ ή ΓΑΙΑΣ

 Όμως κατά έναν περίεργο λόγο ο Θεός ο Αρότριος της γής είναι συνδεμένος και με  το  περίεργο όνομα του ΔΑΓΩΝΑ κατά τους Εβραίους. 

 Όνομα που εμφανίζεται στα Εβραϊκά ως דגון (σε σύγχρονη μεταφορά Dagon, στα Εβραϊκά της Τιβεριάδας Dagon), στα Ουγκαριτικά ως DGN (πιθανώς προφέρεται ως Dagnu), και στα Ακκαδικά ως Dagana, Daguna τα οποία συνήθως αποδόθηκαν με λατινικούς χαρακτήρες ως Dagan.

 Και στο παραπάνω κείμενο στην Αρκαδία ή η ΚΑΡΑ-ΔΙΑ  ή στην ΑΡΚΑ-(Κιβωτό)-ΔΙΑ ο προσεληναίος Πελασγός αναφέρεται.

 Gregorius Nyssenus Theol., Contra Eunomium
Book 3, chapter 2, section 135, line 4

                       καὶ γὰρ ἐκεῖνοι καὶ τὸν Δαγὼν καὶ
τὸν Βὴλ καὶ τὸν δράκοντα θεὸν ὠνόμαζον, ἀλλ' οὐ διὰ
τοῦτο καὶ τὸν θεὸν προσεκύνουν.

 Και ο Δίας ο Αρότριος, ο του Αρότρου και του σπόρου και της καλλιέργειας.

Ο Αρότριος Ζευς και  ο Νάιος όμως δεν είναι παρά ο  ο Δάγων είναι υιός της Γής και του Ουρανού και αδερφός των  Ηλου/Κρόνου του Βαίτυλου και ‘Ατλαντα, αλλα ταυτίζετε και με τον ΣΙΤΟ, το σιτάρι και τον σπόρο !!!

 (H)eren(n)ius Philo Gramm., Hist., Fragmenta
Volume-Jacobyʹ-F 3c,790,F, fragment 2, line 100

(16) παραλαβ ὼν δὲ ὁ Οὐρανὸς τὴν τοῦ πατρὸς ἀρχὴν ἄγεται πρὸς γάμον τὴν
ἀ δελφὴν Γῆν, καὶ ποιεῖται ἐξ αὐτῆς παῖδας τέσσαρας· Ἦλον τὸν καὶ Κρόνον
καὶ Βαίτυλον καὶ Δαγὼν (ὅς ἐστι Σίτων) καὶ Ἄτλαντα.

(H)eren(n)ius Philo Gramm., Hist., Fragmenta
Volume-Jacobyʹ-F 3c,790,F, fragment 2, line 114

                                                  ἑάλω δὲ ἐν τῆι μάχηι καὶ ἡ ἐπέραστος
τοῦ Οὐρανοῦ σύγκοιτος ἐγκύμων οὖσα, ἣν ἐκδίδωσιν ὁ Κρόνος Δαγῶνι πρὸς
γάμον· τίκτει δὲ παρὰ τούτωι ὃ κατὰ γαστρὸς ἐξ Οὐρανοῦ ἔφερεν, ὃ καὶ ἐκάλεσε
Δημαροῦν. 

(H)eren(n)ius Philo Gramm., Hist., Fragmenta
Fragment 2, line 153

            Ἑάλω δὲ ἐν τῇ μάχῃ καὶ ἡ ἐπέραστος τοῦ
Οὐρανοῦ σύγκοιτος ἐγκύμων οὖσα, ἣν ἐκδίδωσιν ὁ Κρό-
νος Δαγῶνι πρὸς γάμον. 

 Όμως σε κείμενα  έχουμε και την  ταύτιση του Δάγωνα ή (Αρότριου Διός) με τον Κρόνο, αλλά και  τον γάμον του Δάγωνα κατ΄ εντολήν του Κρόνου και την γέννηση του Δημαρου.

Και ο Αρότριος και της Σποράς και της καλλιέργειας και συγχρόνως ο Σπόρος, ο ΣΙΤΩΝ αφού μ΄ αυτόν ταυτίζετε εμφανίζετε να δηλώνει συγχρόνως και με τον ΙΧΘΥ και τον Θεό-Ψάρι που τον έχουμε συναντήσει κι ως ΟΑΝΝΗ ή ΙΩΑΝΝΗ ή τον ταυτίζουν με τον μεγάλο θεός της Γάζας, που είναι γνωστός ως Marnas (Αραμαϊκά Marnā ο «Κύριος»), ο οποίος θεωρήθηκε ως ο θεός της βροχής και των σιτηρών και επικαλείται σε περιόδους λοιμού και πείνας.

 Ο Marnas της Γάζας εμφανίζεται σε πολλά νομίσματα της εποχής του  Αδριανού. Και είχε ταυτιστεί με τον Δία της Κρήτης.

Είναι πιθανό ότι ο Marnas ήταν η Ελληνιστική έκφραση του Ντάγκον, ο Ναός του, το Μαρνείον το τελευταίο μεγάλο θρησκευτικό κέντρο της ειδωλολατρίας, κάηκε από εντολή του Ρωμαίου αυτοκράτορα το 402 .

 Stephanus Gramm., Ethnica (epitome)
Page 194, line 6

 Ενθεν καὶ τὸ τοῦ Κρηταίου Διὸς παρ' αὐτοῖς εἶναι,

ὃν καὶ καθ' ἡμᾶς ἐκάλουν Μαρνᾶν, ἑρμηνευόμενον Κρηταγενῆ.

τὰς παρθένους γὰρ οὕτως Κρῆτες προσαγορεύουσι Μαρνάν. 

Ο ναός δηλαδή του Δία των Μαρνών ή των Παρθένων. Αφού οι Κρήτες τις παρθένους τις ονομάζουν και Μαρνάν.

Κατά τον ενδέκατο αιώνα σχολιαστής της Εβραϊκής Βίβλου Rashi γράφει πάνω σε μια Βιβλική παράδοση, ότι το όνομα Ντάγκον είναι συγγενής με την εβραϊκή λέξη dag / dag «ψάρια» και συνεπώς θεωρούταν ότι είχε σχήμα ψαριού: συγκρινόμενος με τον Βαβυλωνιακό θεό-ψάρι Οαννες. 

Κόρη της Λατούς/Λητούς Δικτύννα και  Ο(υ)ρεία ονομάζει ο Ευριπίδης την Αρτέμιδα  στο παραπάνω χορικό στην Ιφιγένεια εν Ταύροις.

Η Δικτύννα η των Ορέων και η Παρθένος Βριτόμαρτις όπου Βριτύ = γλυκύ και μάρτις = παρθένος. Βριτόμαρτις σημαίνει δηλαδή Ηδεία Παρθένος = Γλυκιά Παρθένος.

 Ενώ στο προηγούμενο κείμενο είδαμε και τον Δία Αρότριο ή Δάγωνα της Γάζας των Μαρνών –Παρθένων

 Stephanus Gramm., Ethnica (epitome)
Page 194, line 6

Ενθεν καὶ τὸ τοῦ Κρηταίου Διὸς παρ' αὐτοῖς εἶναι,

ὃν καὶ καθ' ἡμᾶς ἐκάλουν Μαρνᾶν, ἑρμηνευόμενον Κρηταγενῆ.

τὰς παρθένους γὰρ οὕτως Κρῆτες προσαγορεύουσι Μαρνάν.

¨Όμοια είδαμε ότι η  Λητώ ή Λατώ των ισλαμιστών είναι η  Al-Lat. Είναι προ-ισλαμική θεά από την κεντρική και βόρεια Αραβία.  Είναι σύνθετη θεότητα με  διάφορες προεκτάσεις και ιδιότητες. Αντιπροσώπευσε τη γη και θεωρήθηκε ως μια  Μητέρα-Θεά.  Το όνομά της μεταφράζει ως « Η ΘΕΑ» και θεωρείται ότι έχει απόλυτη σύνδεση  με τον ήλιο.  

Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει ιερές πέτρες που τους αποκαλούνται  βέθηλους/βεθυλους που ανήκουν  στη  Al-Lat και την αδελφή της Al-Uzza. Τα ειδώλια της θεάς έχουν βρεθεί επίσης σε μεγάλους αριθμούς.

Το όνομα δε της Αλ-Ουζα έχει αναφερθεί και στον Κλαύδιο Πτολεμαίο που την συνδέει με το όρος Ουζάραι ή Ουζάλαι, και την θεωρεί  Ορεία θεά

Η Al-Lat, ο συνοπτικός τύπος  της οποίας το όνομα είναι  ΑL-Illahat, "η θεά", αναφέρεται από τον Ηρόδοτο ως Alilat, τον οποίο ταυτίζει με την Αφροδίτη, αλλα και την "περίεργη" ονομασία των Περσών που μιλούν για Μίτραν ή μήπως Μήτρα ή Μήτ(ε)ρα κλπ.

Herodotus Hist., Historiae (0016: 001)

“Hérodote. Histoires, 9 vols.”, Ed. Legrand, Ph.–E.

Paris: Les Belles Lettres, 1:1932; 2;1930; 3:1939; 4 (3rd edn.): 1960; 5:1946; 6:1948; 7:1951; 8:1953; 9:1954, Repr. 1:1970; 2:1963; 3:1967; 5:1968; 6:1963; 7:1963; 8:1964; 9:1968.

Book 1, section 132, line 1

Τούτοισι μὲν δὴ θύουσι μούνοισι ἀρχῆθεν, ἐπιμεμαθήκασι

δὲ καὶ τῇ Οὐρανίῃ θύειν, παρά τε Ἀσσυρίων μαθόντες καὶ

Ἀραβίων· καλέουσι δὲ Ἀσσύριοι τὴν Ἀφροδίτην Μύλιττα,

Ἀράβιοι δὲ Ἀλιλάτ, Πέρσαι δὲ Μίτραν.

Το ιερό της Λητώς  ονομάζεται Letoon (Λητῶον), μερικές φορές Latinized ως Letoum, και ένα απ΄αυτά βρίσκεται κοντά στον ποταμό Ξάνθο,  ήταν ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της Λυκίας περιοχή της Ανατολίας.

Ομοια και η Σλαβική θεά Λάδα/Λήδα=γυναίκα ταυτίζετε με την Λητώ.

Σύμφωνα με ένα άλλο κείμενο, ένας σύντροφος της Λαδας/Λήδας  είναι ο Jarilo, έτσι σχετίζετε  με την Αφροδίτη, της οποίας ο εραστής είναι ο Άρης. Οι τελετουργίες που εκτελούνται προς τιμήν της Λαδά πιο συχνά συνδέονται με την αναθέση  γάμων, ή την επιλογή ενός συζύγου. Τα άλματα  πάνω από τη φωτιά είναι ένα άλλο χαρακτηριστικό των τελετουργικών που εκτελούνται προς τιμήν της Lada. Το έθιμο αυτό υπήρχε σε όλα τα μέρη της Ευρώπης και σκοπός του ήταν να εξασφαλίσει τη γονιμότητα καθώς και να προστατεύσει τους ανθρώπους και τα βοοειδή από τις κακές δυνάμεις. 

 Κατά άλλους ο  Jarilo oνομάζεται Ivan ή Ίβο, δηλαδή John, (Ιωάννης) που είναι χαλαρά συνδεδεμένος  με τον Αγίο Ιωάννη τον Βαπτιστή, του οποίου η γιορτή εορτάζετε  το καλοκαίρι.

Το επίθετο της Λήδας ως  Μυχία /Νυχία της δίδουν ιδιότητες και μας παρουσιάζουν  εκατέρωθεν – κι από τις δύο μεριές πλευρές των ονομάτων των Θεών το κρυφό και το διαλανθάνων, το μυστικό και το αφανές όνομα, στην ουσία το μυστικό όνομα της Ηρας αποτελεί το όνομα της Λητούς. Κατά άλλους η Ήρα παντρεύτηκε φανερά στον Κιθαιρώνα και έτσι φέρει και τα επίθετα  Ήρα Τελεια και Γαμηλία.

Στα επόμενα κείμενα έχουμε τις γραπτές αποδείξεις στις οποίες η Λητώ δεν είναι παρα η ίδια η Νύχτα ως τροφός αλλά και ως Δη-μητρα.  

Η Δήμητρα, όπως παρέχει κάθε ζωή, έτσι ακριβώς παρέχει και κάθε τροφή- ως υπόδειγμα της μάλιστα έχει τη Νύχτα (πράγματι, λέγεται ότι «η Νύ­χτα είναι των θεών αθάνατη τροφός», εκείνη όμως είναι με τρόπο νοητό.

Ρέα λοιπόν και Ηρα και Δήμητρα και Νύχτα αυτές που δίνουν την ζωή και την τροφή σε υλικό αλλά και νοητικό επίπεδο και σε θεούς και σε ανθρώπους. Υπεύθυνες για κάθε τι υλικό και δια-νοητικό δημιουργημα αλλα και την τελειοποίηση της ζωής από το υψηλοτερο βάθρο ως τα χαμηλότερα στρώματα. Και με επιστέγασμα την την αρετή ως τελείωση των ψυχών

Η Λητώ που δεν είναι παρά η ζωογόνος πηγή  που περιέχεται στη Δήμητρα και

γι' αυτό και οι πατροπαράδοτες μας τελετές αποδίδουν λατρεία στις ταυτιζόμενες Δήμητρα και Λητώ, καταδεικνύοντας την ένωση των θεών αυ­τών.

 σ' αυτά, νομίζω, προσβλέποντας και οι θεολόγοι την προσονόμασαν «Λητώ», επειδή χαρίζει στις ψυχές τον «λείο» (ομαλό, μαλακό) χαρακτήρα, την πηγή της εκούσιας ζωής και τη χορηγία της θεϊκής ευτυχίας. Τούτα, στ' αλήθεια, δίνει σε όσους αποτείνονται προς αυτή, άφατη ενέργεια, αβλαβή ζωή, πραότητα, αταραξία και νοητική γαλήνη. Είτε λοιπόν από το εθελούσιο αποκλήθηκε «Λητώ» -διότι το ρήμα «λω» σημαίνει «θέλω»-, είτε από το «λείο», ως «Λεητώ».

Και όλη αυτή η σύνοψη έγινε για μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το θέμα της Λητούς με τη πόλη που ήταν αφιερωμένη στην θέα και βρίσκεται στην Αίγυπτο. Εκτος από το ιερό της το Λητώον (Letoon (Λητῶον) ή μερικές φορές Latinized ως Letoum, που αποτελούσε κι ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της Λυκίας περιοχή της Ανατολίας, κι εκτός από τη Βουτώ ή Βούτο στις παραθαλάσσιες περιοχές της Αιγύπτου υπάρχει και μια πόλη με σημαντικό ιερό  αφιερωμένη στην Λητώ. Είναι η Λητόπολις που λατρεύετε μαζί με την Παρθένο Αθηνά, η καλύτερα μαζί  με την Παρθένο κόρη της.

συνεχίζετε